محمّدتقی بهلول

پدرش اهل فضل و دانش بود و محمّدتقی را به کسب علم گمارد. او از حافظه و استعداد خارق العاده ای برخوردار بود . قرآن کریم را در هفت سالگی حفظ کرد و دروس حوزوی مانند شرح لمعه ، مطوّل سیوطی و جامی و … را نزد پدر آموخت . هنگامی که برای تحصیل در نجف به سر می برد استادش سیّد ابوالحسن اصفهانی به او فرمود: « در اینجا مجتهد درسخوان زیاد داریم ولی مجتهد مبارز کم داریم ، شما بهتر است به ایران برگردید و ضد رژیم ستم شاهی رضاشاه مبارزه کنید.» او نیز امر استاد را اطاعت کرده ، فوراً به ایران بازگشت و علیه حکومت پهلوی به مبارزه برخاست . پس از واقعه مسجد گوهرشاد رژیم پهلوی به دنبال دستگیری ایشان بود، اویاده و از راه روستاها به افغانستان گریخت . حکومت ایران از دولت افغانستان خواست که آیت الله بهلول را دستگیر کند . پس از تجسس زیاد ، دستگیر شد و مدّت 31 سال در زندان های افغانستان به سر برد .
وقتی از ایشان سؤال شد : « چه وقت می توان حضرت ولی عصر (عج) را دید؟» فرمود: « باتقوا باشید! وقتی که بین شما و حضرت سنخیّت باشد.» سپس فرمود: « دیدن امام زمان مهم نیست، مهم این است که او ما را ببیند . خیلی ها هم علی علیه السّلام را دیدند امّا دشمن او شدند . اگر کاری کردیم که نظر آن ها را جلب کنیم ارزش دارد.»
این آیت عظیم تمام مدّت سال را به جز روزهای حرام روزه می گرفت و تنها در چند سال آخر عمر پربرکتش به دلیل ضعفی که بر او مستولی بود، بعضی روزها از روزه گرفتن خودداری می کرد .