در بررسيهاي قبلي نيز نشان داده شد كه كاهش زياد توده عضلاني در بدن يك فاكتور خطرزا در بروز مقاومت انسوليني است و مقاومت انسوليني نيز يك پيش فاكتور مهم در بروز ديابت نوع دوم محسوب ميشود.
پريتي سري كانتان، متخصص ارشد دانشگاه كاليفرنيا در اين باره اظهار داشت: پزشكان همواره به بيماران خود توصيه ميكنند كه كاهش وزن به تنهايي سلامت متابوليكي بدن را بهبود ميبخشد اما در مطالعات ما بر نقش حفظ تناسب اندام و تشكيل بافتهاي عضلاني در حد متعادل تاكيد شده است.
به گزارش روزنامه اكسپرس، در اين مطالعه سري كانتان و دستياران وي رابطه بين تراكم عضلات اسكلتي را با مقاوت انسوليني و اختلالات متابوليسم قندخون در 13 هزار و 644 داوطلب مورد آزمايش و تجزيه و تحليل قرار دادند. همه شركت كنندگان بالاي 20 سال بودند، هيچ يك از زنان شركت كننده باردار نبودند و تمام داوطلبان بيش از 35 كيلوگرم بودند.
اين بررسيها نشان داد كه افزايش توده عضلاني با بهبود حساسيت انسوليني و كاهش خطر بروز وضعيت پيش ديابت ارتباط دارد.