هميشه دوست داشتم بتوانم به خانواده هاي نيازمند و بچه هاي يتيم كمك جزئي كنم و چون هميشه عاشق وطنم، ايران بودم كمك به ايرانيان بزرگ ترين آرزوي من بود.
وقتي بتوانم نگراني را از چشمهاي يك يتيم بزدايم، آرامش خيال مي گيرم. احساس مي كنم اينطوري كه اكنون مي توانم با خداي خودم در خلوت خودم سخن بگويم 10سال پيش واقعا اين حالت براي من وجود نداشت؛ همه را مديون اين بچه هاي يتيم هستم. اگر الان دنيا را به من بدهند حاضر نيستم با اين بچه ها و حالت معنوي كه دارم عوض كنم.
ليلا نجفي، قاضي و حقوقدان كه 20 سالي مي شود مقيم كشور انگلستان است. از سال 2002 سرپرستي 4 يتيم از مددجويان كميته امداد را برعهده گرفته و اكنون به همراه 4 فرزندش سرپرستي 17 يتيم را عهده دار است و حالا بعداز اين همه مدت به همراه دخترش پرستو فكوري براي ديدار با بچه هاي تحت پوشش آمده است.
حسي مادرانه نسبت به ايتام را مي توان در او يافت، وقتي كه چشمانش اميد و آرزوي يتيمان را ورق مي زد.
يك سالي است كه حس مادرانه را از طريق انجمن خيريه ليلا صالح زهي در انگلستان بين ايراني و غيرايراني رواج داده است.
او مي گويد: 100 درصد سعادتي است براي تمام كساني كه در خارج از ايران حامي يكي از ايتام اين كشور باشند، چرا كه ايران كشوري است كه به گردن تمام كشورهاي مسلمان و غيرمسلمان منطقه حق و حقوقي داشته است.
كسي كه سالها از وطنش دور بوده، مي خواهد اين دوري و فاصله را با حمايت نيازمندان كشورش از بين ببرد. اكنون به همراه گروه اعزامي از انجمن خيريه صالح زهي در انگلستان به ايران آمده اند تا ضمن آشنايي با فعاليت هاي كميته امداد بويژه طرح اكرام ايتام در كارگاه آموزشي اين طرح شركت كنند. او را در حين اين بازديد مي يابم برايم جالب است بدانم چرا كميته امداد را براي اين اقدام خيرخواهانه انتخاب كرده است و او مي گويد: من از سال 2002 حامي 4 يتيم تحت پوشش كميته امداد بودم كه يكي از دوستانم در ايران اين بچه ها را براي من انتخاب كرده بود؛ تنها ماهانه، مبلغي را به حساب آنها واريز مي كردم و هيچ ارتباط مستقيم و غيرمستقيمي با آنها نداشتم تا اينكه سال گذشته از طريق كنسول ايران به همايشي دعوت شدم و با اصرار خواهرم كه خود حامي چند يتيم از مددجويان كميته امداد است راهي ايران شدم 20 سالي بود كه به ايران نيامده بودم؛ ترس داشتم كه اعتمادم از بين برود.
با توجه به تبليغات منفي كه در مغرب زمين است، اصلا دوست نداشتم از نزديك با فعاليت هاي كميته امداد آشنا شوم كه اعتمادم از بين برود و مجبور بشوم سرپرستي اين بچه ها را كنار بگذارم. دختر كوچكم كه در آن سفر همراهم بود اصرار كرد تا سرپرستي يك كودك را برعهده بگيرد. به خاطر اصرار دخترم راهي كميته امداد شديم، تمام مسير خودم را نفرين مي كردم كه چرا قبول كردم چون فكر مي كردم اگر چيزي ببينم كه ضدو نقيض باشد و تاييد كننده تبليغات غربي ها باشد، گرفتار عذاب وجدان خواهم شد. چند دقيقه اي طول كشيد تا توانستم خود را با محيط وفق دهم. بعداز آن به اين نتيجه رسيدم كه بعضي وقتها، آدم در نوشته هاي اساتيد و فيلسوفان دنيا چيزي را به نام معجزه مي خواند ولي تا زماني كه با آن روبه رو نشود، نمي تواند معاني خيلي از باورها را درك كند.
آن روز يك معجزه بزرگ در زندگيم بود، چرا كه با ديدن ايتام و صحبت كردن با امدادگران و مقايسه كميته امداد با خيريه هاي ديگر در انگليس و اروپا، تحت تأثير عملكرد كميته امداد قرارگرفتم؛ واقعا مي توانم بگويم كه اولين تجربه اي بود كه اين قدر براي من خالص و كامل بود. بعد ازاين بازديد با همسرم در انگلستان تصميم گرفتيم كه به جذب حامي براي ايتام تحت پوشش امداد بپردازيم. دلم مي خواست تا موقعي كه زنده هستم يك كار نيمه تمامي را انجام دهم و به عنوان يك ثروت و شغل براي بچه ها به ارث بگذارم كه آنها هم ادامه دهنده اين راه باشند. تصميم گرفتيم به شماره حضرت علي(ع) 110 بچه از ايتام تحت پوشش كميته امداد بگيريم. اكنون باور دارم دخترم كه امسال در رشته پزشكي قبول شده مي تواند بازوي قوي براي گسترش و تبليغ اين امر در دانشگاه باشد.
با توجه به تبليغات منفي كه اشاره كرديد چطور توانستيد به اين كار ادامه دهيد؟
زندگي فراز و نشيب هاي زيادي دارد، اما مي توانم بگويم سخت ترين كاري بود كه در عمرم انجام دادم، چرا كه آنجا تبليغات متضادي با آنچه در داخل وجود دارد صورت مي گيرد. وقتي افراد شناسنامه هاي ايتام را با آرم كميته امداد مي ديدند، اصلا قبول نمي كردند. خانواده هايي بودند كه سرپرستي بچه هاي متعددي از كشورهاي مختلف را عهده دار بودند اما نسبت به اين بچه ها كم لطفي مي كردند. گردهمايي هاي مختلفي را برگزار كرديم، 2 جلسه با حامياني داشتيم كه باور درستي نسبت به اين موضوع نداشتند، اتفاقات جالبي براي تعدادي ازحاميان رخ داده بود، سعي كرديم آنها را با افرادي كه كمتر به اين موضوع باور دارند، روبه رو كنيم تا تجربيات مثبت آنها منتقل شود. ازطرفي هم مهم ترين چيزي كه به من كمك كرد اعتمادي بود كه مردم درطي سالها نسبت به ما داشتند. درحقيقت من اعتماد و آبروي خودم را براي پيشبرد اين امر گرو گذاشتم. بيش از 50 نفر از حاميان به تأييد من ايتام را پذيرفتند. البته وقتي شما قرار است يك نهال نويي را در يك جامعه بكاريد، به منظور اعتمادسازي بايد زمان بيشتري به مردم بدهيد كه با پاسخ به شبهات اين اعتمادسازي صورت خواهدگرفت.
علاوه بر بحث اعتمادسازي با مشكلات قانوني هم مواجه بوده ايد؟
متأسفانه با توجه به شرايطي كه ايران در جهان غرب دارد هرگونه ارتباط به صورت مستقيم غيرممكن است. ما با درنظرگرفتن تمام حقوق صحيح در غرب و ورود ما تحت زيرشاخه كه مجموعه آن به ثبت رسيده است قصد داريم، بتوانيم امكان و امنيت را براي حاميان ايجادكرده تا پرداختي به ايتام ايراني تحت پوشش كميته امداد، هيچ مشكل قانوني را براي آنها بوجود نياورد. از طرفي ديگر شناسنامه هاي ايتامي كه به اروپا صادر مي شود، نياز است از استاندارد اروپا برخوردار باشد چرا كه ما در كنار فعاليت آن خيريه ها، بچه هاي يتيمي را معرفي مي كنيم كه اقدامي تازه براي آنها است، بايد كيفيت را درسطح كار آنها آورده و سؤالات اوليه در همين شناسنامه ها پاسخ داده شود؛ اينكه مشخصات كامل بچه به همراه علت مرگ پدر يا نبود حضور پدر و تعداد سال نبود پدر در خانواده مشخص شود.
حوادثي كه به معجزه مي ماند
خانمي سرپرستي 4 يتيم تحت پوشش كميته امداد را برعهده گرفت، چند روز بعد اين خانم با گريه تماس گرفت و گفت: نوه من در آلمان فلج بود، قرار بر انجام جراحي شد كه 90 درصد آن منفي بود و تنها با 10 درصد شانس اقدام به اين عمل شد. اين خانم درخواب ديده كه بايد سرپرستي پسر يتيمي با نام ياسين را برعهده گيرد. وقتي آن خانم با مددكار كميته امداد تماس گرفته بدون اينكه خوابش را بازگو كند، مي خواهد كه يك پسر يتيم را به او معرفي كند، جالب است خود مددكار پسري به نام ياسين را براي اين خانم انتخاب كرده و بعد از اين اتفاق، نوه آن خانم سالم از اتاق عمل بيرون مي آيد. اين يكي از عجايب و معجزات اين امر بوده است. من ايشان را درمقابل افراد مردد قرار مي دهم تا خودشان با اثرات مثبت اين امر از نزديك آشنا شوند.
