دختر 17
ساله اي از تهران، بنام
)
زينب
-
ن) نا
مه اي به مقام معظّم رهبري مي نويسد و در آن مي آورد
:
روز قدس،
-
در ميان خطبه هاي شما
-
مردی بلند شد، مثل اين كه نامه اي داشت، ولي شما چقدر تلخ او را در انظار هزاران نفر شكستيد
.
مقام معظّم رهبري براي روشن شدن ذهن آن نوجوان، چنين مي نويسد:
دختر عزيزم
!
از تذكر شما خرسند و متشكرم و اميدوارم خداوند همه ما را ببخشد و از خطاهاي كوچك و بزرگ ما ـ كه كم هم نيستند ـ در گذرد
.
من در باب آنچه شما ياد آوري كرده ايد،
هيچ دفاعي نمي كنم
. گاهي گوينده از تلخي لحن خود به قدرشنونده آگاه نمي شود، در اين موارد همه بايد از خداوند متعال بخواهند كه گوينده را متوجه و اصلاح كند و اگر ممكن شود به او تذكّر دهند . توفيق شما را از خداوند متعال مسئلت مي نمايم
.
مهندس مقدم ( از اعضاي بيت
- تهران)
