قیام سید خراسانی
منابع مقاله:
، ؛
پرچم های خراسان یا پرچم های سیاه كه در این لشكر جمعی از یاران حضرت مهدی (ع) تحت فرماندهی سید خراسانی وجود دارد. امام باقر (ع) در حدیثی طولانی می فرمایند:
... سفیانی لشكری را به سوی كوفه می فرستد كه هفتاد هزار نفرند آنها در آنجا به قتل و كشتار و اسارت مردم می پردازند در چنین شرایطی پرچم هایی از سوی خراسان به رهبری سید خراسانی نمایان می شوند كه منزلگاه ها را با سرعت چشمگیری طی كرده و پشت سر می گذارند و در میان آنها عده ای از اصحاب حضرت مهدی (ع) هستند.[1]
امیرالمؤمنین (ع) می فرمایند:
فرج را از سه چیز انتظار داشته باشید: اختلاف اهل شام بر سر آن چیزی كه در میان آنهاست، پرچم های سیاه از خراسان و هراس و سردرگمی مردم در ماه رمضان.[2]
و آن حضرت (ع) در حدیث طولانی می فرمایند:
وقتی سپاه سفیانی به سمت كوفه خارج می شود آنها را برای (درگیری و پیروزی بر) اهل خراسان می فرستد كه آنها هم به جهت (یاری) حضرت مهدی (ع) خارج شده اند. سفیانی و سید خراسانی حامل پرچم های سیاه به هم می رسند. در خط مقدم سید خراسانی، شعیب بن صالح است كه او با سفیانی درباب اصطخر (منطقه شیراز كه نقطه مقابل فرو رفتگی خلیج فارس است) میان آنها جنگ خانمان برانداز و شدیدی صورت می گیرد كه پرچم های سیاه پیروز شده و لشكر سفیانی متواری و فراری می شوند. به دنبال آن مردم آرزوی (آمدن) مهدی (ع) را می كنند و او را می جویند. او هم در مكه قیام می كند در حالی كه پرچم رسول الله (ص) را به همراه دارد و آن هم در زمانی كه مردم از قیام او به خاطر شدت و مدت بلایا و فتنه ها مایوس شده اند.[3]
احادیث نام و اوصاف برخی از فرماندهان سپاه خراسان را چنین بیان می كند:
سید خراسانی، رهبر سیاسی ای كه در دست راستش خالی دارد، قائد اعظم و سید بزرگواری است كه پرچم های نهضت به نقش او منقوش گشته اند. شعیب بن صالح جوان گندمگون و تیز فهمی از اهالی تهران كه سرپرستی نیروها را برعهده دارد. گنج های طالقان كه همان جوانان منطقه طالقان (شمال تهران) هستند و اصحاب حضرت مهدی (ع) خواهند شد و احادیث صفت بارز آنها را گنج الهی بودن آنها برشمرده اند.[4]
روایات به این امر اشاره دارند كه ایرانیان پس از طولانی شدن جنگ با دشمنان خود; با سیدی هاشمی كه شعیب بن صالح را به عنوان فرمانده سپاه خویش برگزیده بیعت می كنند. احادیث، میدان جنگ ایرانیان با دشمنانشان را در خارج آن سرزمین; یعنی عراق و شام و فلسطین بیان می كند كه حاكی از ثبات سیاسی آنها در داخل كشور می باشد; البته به جز آشفتگی مختصری كه به واسطه جریان «قرقیسیا» در وضعیت ایران به وجود می آید. از آنجا كه این واقعه اساسا جنگ میان سفیانی، ترك ها، بعضی از غربیان و بخشی از سپاهیان و نیروهای عراقی است و با توجه به اینكه ایرانیان با میدان و معركه جنگ فاصله چندانی ندارند تصمیم می گیرند در آن شركت كنند ولیكن به جهت بهبود وضعیت داخلی از قرقیسیا صرف نظر می كنند و به كشور خود بازگشته و برای مقابله با سفیانی كه در غایله قرقیسیا پیروز شده مهیا می شوند.
هدف قیام ایرانیان آزادی قدس است كه پس از عبور از عراق آن را فتح كنند. احادیث از حركتی دسته جمعی و ملی از منطقه اصطخر خبر می دهند كه پس از حوادث حجاز و خروج حضرت مهدی (ع) می باشد و اهل مشرق برای استقبال از ایشان برای عبور از عراق و رسیدن به مكه راهی می شوند كه حضرت در اصطخر با آنها ملاقات كرده و آنها هم در همانجا با ایشان بیعت می كنند و به همراهی او با سفیانی می جنگند.[5]
[1] . الغیبة، نعمانی، ص 187 .
[2] . بحارالانوار، ج 52، ص 229، یوم الخلاص، ص 645 .
[3] . بشارة الاسلام، ص 184; یوم الخلاص، ص 651، السفیانی فقیه، ص 77 .
[4] . الممهدون للمهدی، ص 54 .
[5] .جهت كسب اطلاعات بیشتر راجع به قیام سید خراسانی و احادیث و روایات مربوط می توانید به فصل سوم كتاب الممهدون للمهدی، حجة الاسلام علی كورانی و یا ترجمه كتاب عصر ظهور ایشان مراجعه كنید.
