در این خاك زر خیز ایران زمین/نبودند جز مردمی پاك دین

همه دینشان مردی و داد بود/وزان كشور ازاد و اباد بود

نگفتند حرفی كه ناید به كار/نكشتند تخمی كه ناید به بار

چو مهر و وفا بود كیششان/گنه بود ازار كس پیششان

همه بنده پاك یزدان پاك/همه دل پر از مهر این اب و خاك

پدر در پدر اریایی نژاد/ز پشت فریدون نیكو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود/گدایی در این بوم و بر ننگ بود

كجا رفت ان دانش و هوش ما/كه شد مهر میهن فراموش ما

كه انداخت اتش در این بوستان/كز ان سوخت جان و دل دوستان

چه كردیم كین گونه گشتیم خوار/خرد را فكندیم زین سان ز كار

نبود این چنین گشور و دین ما/كجا رفت ایین دیرین ما

به یزدان كه این كشور اباد بود/همه جای مردان ازاد بود

در این كشور ازادگی ارز داشت/كشاورز خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود انكه بودی دبیر/گرامی بد انكس كه بودی دلیر

نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت/نه بیگانه جایی در این خانه داشت

اگر مایه زندگی بندگیست/دو صد بار مردن به از زندگیست

بیا تا بكوشیم و جنگ اوریم/برون سر از این بار ننگ اوریم

به یزدان كه هرگز جهان افرین/نه با بنده مهر ورزد نه كین

ز نیك و بدت هر چه اید به سر/ز خود بین و ز كرده خود شمر

از ان روز دشمن به ما چیره گشت/كه مارا روان و خرد تیره گشت

از ان روز این خانه ویرانه شد/كه نان اورش مرد بیگانه شد

چو ناكس به ده كدخدایی كند/كشاورز باید گدایی كند

چو دانش پژوهنده بیند زیان/كه بندد به دانش پژوهی میان

به یزدان كه ما گر خرد داشتیم/كجا این سرانجام بد داشتیم

بسوزد در اتش گرت جان و تن/به از بندگی كردن و زیستن

اگر مایه زندگی بندگیست/دو صد بار مردن به از زندگیست

بیا تا بكوشیم و جنگ اوریم/برون سر از این بار ننگ اوریم

بیاریم ان اب رفته به جوی/مگر زان بیابیم باز ابروی

شود مردمی كیش و ایین ما/نگیرد خرد خرده بر دین ما

ز فردوسی ام امد این گفته یاد/كه داد سخن را چو او كس نداد

چو ایران نباشد تن من مباد/بدین بوم و بر زنده یك تن مباد

سرشت من از میهن بود/من از میهن و میهن از من بود