قيصر امين پور
طلوع مي كند آن آفتاب پنهاني
ز سمت مشرق جغرافياي عرفاني
دوباره پلك دلم مي پرد، نشانه چيست؟
شنيده ام كه مي آيد كسي به مهماني
كسي كه سبزتر از هزار بهار
كسي، شگفت كسي آن چنان كه مي داني
كسي كه نقطه آغاز هرچه پرواز است
تويي كه در سفر عشق، خط پاياني
تويي بهانه آن ابرها كه مي گريند
بيا كه صاف شود اين هواي باراني
تو از حوالي اقليم هركجا آباد
بيا كه مي رود اين شهر، روبه ويراني
كنار نام تو لنگر گرفت كشتي عشق
بيا كه ياد تو آرامشي است طوفاني
