1-تصوّف و عرفان نام یک مکتب هستند که به لحاظ فرهنگی به آن عرفان و به لحاظ جنبه های اجتماعی بدان تصوّف می گویند.
2-به نظر ما عرفان تا قرن نهم هجری یک روند و سیر صعودی داشته و چهره های موجّه و بزرگ عرفانی را پرورش داده است اما از قرن نهم هجری به بعد سیر نزولی داشته و بیشتر اسیر آداب ظاهری و احیاناً بدعتهای ناروا شده است.
اما از این قرن به بعد خوشبختانه عرفان به معنای خالص و پاک آن در بین فقهای شیعه رواج پیدا کرد که گروهی از فقها شیعه ضمن پایبندی کامل به شریعت و بدون آلوده شدن به ظواهر و آداب ساختگی و با کمال انقیاد به مبانی مذهب تشیع و سفارشات ائمه اهل البیت(ع) و با استفاده از آثار آن حضرات و ادعیه ای که پر از رمز و راز ها ی عرفانی بود به مقامات عالی عرفانی دست یافته و سیر و سلوک معنوی را با تمسک به آداب شریعت و تزکیه نفس وجهه همت خود قرار دادند در این مشرب عرفانی نه جایی برای آداب ظاهری و قیود این گونه بود و نه مجال بدعت گزاری های ناروا
3-حضرت جناب ملاصدرا بنیانگذار حکمت متعالیه به عنوان شخصیتی که بین مبانی عقلی و عرفانی ارتباط و آشتی بر قرار کرد و شیوه ای نو را بنا نهاد و شخصیت های عظیم اسلامی مانند حاج ملاهادی سبزواری، علامه طباطبایی، حضرت امام خمینی(ره) و استاد شهید مرتضی مطهری از شاگردان این مکتب هستند و عرفان را با توجه اصول عقلی و دینی و اشارات و تصریحات رسیده از اولیاء دین و بهره بردن از رموز ادعیه عالیة المضامین پذیرفته و بدان دل سپردند.
4-ابن عربی از شخصیتهای اختلافی جهان اسلام است دسته ای او را تکفیر کرده و گروهی ایشان را تقدیس می کنند و امام خمینی(ره) و دیگر شخصیتهای فکری جهان تشیع ضمن حفظ حرمت این شخصیتهای علمی و عملی مکتب اسلام و پذیرفتن نقاط قوت آنان هرگز از نقد دیدگاههای آنان سر باز نزده اند و افراط و تفریط در این زمینه ها را نمی پذیرند در ضمن شواهد زیادی در دست است که امثال محی الدین عربی به حقیقت تشیع نایل شده و به ولایت علی(ع) دست یازیده اند.
5-به لحاظ ساختار تصوف امروزی و مسائلی که بیان شد بسیاری از فرقه های صوفیه مورد تأئید اسلامی نیستند و گمراهی و ضلالت در کار و منش آنان بسیار یافت می شود. و فقهای شیعه به آنان روی خوش نشان نداده اند در حالی که خود صاحب احوال و مقامات عالی عرفان هستند.
|
