متوكل عباسى مىكوشید با اتكاء بر نیروى نظامى خویش مخالفانش را بترساند.
به همین جهت، یك بارلشگر خود را  (كه به نود هزار تن مى رسید) دستور داد كه توبره اسب خویشش را از خاكسرخ پر كنند و در صحراى وسیعى، آنها را روى هم بریزند.
سربازان به فرمان متوكلعمل كردند و از خاك هاى ریخته شده، تپه بزرگ به وجود آمد، كه آنرا تپه توبره هانامیدند. متوكل بر بالاى تپه رفت و امام هادى علیه السلام را به نزد خود فراخواند وگفتشما را خواستم تا لشگر مرا تماشا كنى! بهعلاوه، او دستور داده بود همه، لباس هاى جنگ بپوشند و سلاح بر گیرند و با بهترینآرایش و كاملترین سپاه از كنار تپه عبور كنند.
منظورش ترسانیدن كسانى بود كهاحتمال مى داد بر او بشورند و در این میان بیشتر از امام هادى علیه السلام نگرانبود كه مبادا به پیروانش ‍ فرمان نهضت علیه متوكل را بدهد.
حضرت هادى علیه السلامبه متوكل فرمود:
آیا مى خواهى من هم سپاه خود را به تو نشان دهم ؟
متوكلپاسخ داد:آرى !
امام دعایى كرد! ناگهان میان زمین و آسمان از مشرق تا مغرباز فرشتگان مسلح پر شد. خلیفه از مشاهده این منظره غش كرد! وقتى كه بهوش آمد، امامهادى علیه السلام به او فرمود: ما در كارهاى دنیا با شما مسابقه نداریم ما بهكارهاى آخرت (امور معنوى ) مشغولیم ، آنچه درباره ما فكر مى كنى درست نیست.