گياه نرگس از خانواده نرگسيان (Amaryllidaceae ) و تيره Narcissus ميباشد.
نرگس گياهي دائمي و پيازدار ميباشد. پيازهاي آن درشت و داراي ورقههاي فلسي يا مطبق است. به عبارت ديگر پياز آن ميتواند چندين سال متوالي گل دهد و گل آن همه ساله درشت تر گردد. گلهاي نرگس به رنگ سفيد، زرد، نارنجي، کم پر و پُر پر هستند. برگهاي اين گياه از بن ريشه بصورت صاف يا شياردار بيرون ميآيند و در طول ساقه قرار ميگيرند.نرگسها به اندازههاي مختلف يافت ميشوند از گلهاي 5 اينچي روي ساقههاي 2 فوتي گرفته تا گلهاي 5/0 اينچي روي ساقه 2 اينچي.
نرگسها شايد آسانترين و مطمئنترين پرورش از ميان خانواده تمام گلها هستند و براي افراد مبتدي در باغباني ايده آل است. پياز و برگها حاوي کريستالهاي سمي هستند که فقط حشرات اصلي ميتوانند بدون آسيب رساندن به آن از آن مصرف کنند هر چند ممکن است جانوران آنها را از زير خاک بيرون بياورند.
رده بندي انواع نرگس
رده بندي يک گونه کشت شده (قابل کشت) نرگس بر پايه توصيف و سنجش يا از يک رده بندي ارائه شده توسط فردي که گونهها را به ثبت ميرساند، پايه گذاري شده است.
کد رنگهاي استفاده شده براي توصيف رنگ نرگسها به قرار زير است:
W- سفيد (سفيد گونه) G- سبز Y- زرد P – صورتي O- نارنجي R- قرمز
در توصيف گل نرگس هر نرگس را به دو بخش تقسيم ميکنيم
رويشگاههاي طبيعي در ايران
در برخي نواحي ايران گياه نرگس به صورت خودرو وجود دارد که از آنجمله ميتوان به مناطقي در استان فارس نظير کازرون و منطقه گله دار در شمال استان بوشهر و جنوب استان فارس اشاره نمود
مهمترين رويشگاه نرگس در ايران شهرستان بهبهان است که در سال 92 ميلادي به عنوان بهترين نرگس دنيا شناخته شده است. همچنين درشهرستان شيراز نيز نرگس مي رويد.
