ثروت مسئله هشیاری است. فرانسوی ها قصه ای دارند که گویای همین حقیقت است: مردی فقیر از جاده ای می گذشت که مسافری او را متوقف کرد و گفت:(رفیق می بینم که فقیری. بیا این طلا را بگیر و بفروش تا سراسر عمرت غرق ثروت باشی). فقیر از این خوش اقبالی به وجد آمد و طلا را به خانه آورد. بی درنگ کاری یافت و چنان ثروتمند شد که هرگز طلا را نفروخت. سالها گذشت و او که مردی متمول شده بود روزی در راهی به مرد فقیری برخورد و گفت: (بیا رفیق! من این طلا را به تو می دهم تا سراسر عمر غرق ثروت باشی).
مرد مسکین طلا را گرفت و نگاهی به آن انداخت و گفت:(اما این که برنجی بیش نیست!) پس می بینیم که مرد قبل با احساس دولتمندی و با این اندیشه که آن قطعه فلز طلا است غنی شد. هر انسانی در درون خویش ، صاحب یک تکه طلا است. این هشیاری آدمی از طلا و توانگری است که راه هر ثروتی را بر زندگیش می گشاید. آدمی به هنگام طلب، از پایان سفر خود می آغازد. یعنی ندا در می دهد که پیشاپیش ستانده است. آری دوستان من سفر به سوی توانگری را باید از انتها آغاز کرد. یعنی اینکه اول خود را توانگر ببینید و برای این توانگری که خدا شما ارزانی کرده شکر گزاری کنید تا آن توانگری را به چشم ببینید. ((باور کنید تا ببینید))
