دوبیتی ها
بــــاز آ بــــاز آ هـــر آن چــه هسـتـي بــــاز آ گــر كــافــر و گــبــر و بــت پــرسـتـي بـــاز آ
ايــن درگــه مــا درگــه نــومــيــدي نـيـسـت صـــد بــــار اگـــر تــوبــه شــكســتـي بــــاز آ
پاسخ به:دوبیتی ها
يـــارب مــكــن از لــطــف پــريــشــان مـــا را هــر چــنـد كــه هست جرم و عُصيان مـــا را
ذات تـــو غـنــي و مـــا هـمــه مـحـتــاجـيــم مـحـتــاج بـــه غـيـــر خـــود مـگــردان مـــا را
يــــارب ز كــــرم دري بـــه رويــــم بـگـشـــــا راهـــي كـــه در او نـجــات بــاشــد بـنـمـــــا
مُـستـغنـي ام از هـــر دو جهــان كـن به كَرَم جــز يــاد تــو هــر چـه هـسـت بـر از دل مــا
يــــارب بـــه مـحمّــد (ص) و عـلــي و زهـــــرا يــــارب بـــه حسـين و حسـن ايـن آل عبــــا
كـــــز لـطـف بــــرآر حـــاجـتــم در دو ســــرا بـــي مـنّـت خـلـــق يـــــا عـلــــي اعـلــــي
عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست تــا كــرد مـــرا تـهــي و پـــر كــرد ز دوســت
اجــزاي وجــودم هـمـگــي دوســت گــرفــت نـاميسـت ز من بر من و باقـي همـه اوسـت
يـــــارب بنمــــا مــــرا رهـي ســــوي نجــــات محتـاج توام چــه در حـيـــات و چـــه ممــــات
از جُـــرم و گـنـــاه مـــن ســــراســــر بـگــــذر شــرمـنـــده مـكـــن مــــرا بـــه روز عــرفــــات
يــــارب چـه شـود اگـــر مــرا گـيــري دسـت كـــز بــار گـنــه شـد تــن مسكـيــنم پسـت
گـــر در عملــم آن چـه تــو را شـايـد نيسـت انـــدر كـــرمـت آن چــه مـــرا بــايــد هسـت
مــا را سـر و سـوداي كسـي ديـگــر نيسـت در عشـق تــو پــرواي كسـي ديـگــر نيسـت
جــــز تــــو دگــــري جــــاي نـگـيـــــرد در دل دل جـاي تـو شـد جـاي كسـي ديگـر نيست
گـــر درد دهــد بــه مــا و گـر راحــت دوسـت از دوسـت بـه مـا هـر آن چـه آيـد نيـكـوسـت
مــــا را نـبـــود نـظــــر بـــه نـيـكـــي و بـــدي مـقـصـــود مـــا رضـــا و خـشنـــودي اوســت
شـب خيـز كه عـاشقــان به شـب راز كـنـنـد گـــــردِ درِ بــــــام دوســـت پـــــــرواز كـنــنــد
هــر جــا كــه دري بــود بــه شـب در بـنـدنـد الّا در دوســت را كــــه شـــب بــــــاز كـنــنــد
مـــن بـــي تـــو دمـي قـــرار نتـوانــــم كـــرد احـســـان تــــو را شـمــــار نـتــوانــــم كـــرد
گـــر بــر تــن مــن زبـــان شــود هــر مـويـي يـك شـكـــــر تــــو از هــــزار نـتــوانـــم كـــرد
يـــــارب بـــه كــريـمــيّ كــريـمــانــم بـخــش بـــــر آب دو ديـــــدهي يـتـيـمــــانـــم بـخــش
صــد بـــار بـــه لـطـــف و كــرمـت بخشيــدي ايـــن بـــار بـــه سلطــان خــراســانـــم بخش
يـــار آمـــد و گـفــت خسـتـه مـي دار دلـــت دائــــم بـــه امـيــــد بسـتــه مــي دار دلـــت
مــــا را شـكسـتگــان نـظــــر هــــا بـــاشـــد مـــا را خــواهــي شكـستــه مـي دار دلـــت
تا که بوديم نبوديم کسي
/ کشت ما را غم بي هم نفسي/
تا که خفتيم همه بيدار شدند/
تا که مرديم همگي يار شدند/
قدر آن شيشه بدانيد که هست/
نه در آن موقع که افتادو شکست
عاشقان عشق عارف مي شوند
بهترين مردم معلم مي شوند
عشق با دانش مکمل مي شود
هر که عاشق شد معلم مي شود