احساس پشیمانی همیشگی از گذشتهها و احساس نگرانی از اتفاقات احتمالی آینده از مخربترین احساسات منفی به شمار میآین. سطح انتظار ما از زندگی، راز دستیابی به سلامت روح. اگر آرزومند شادی، تندرستی وآرامش خاطر هستیم، باید ذهنمون رو به اون سمت متوجه کنیم تا با نیروی حاصل از آن فکرزیبا، مردم، اتفاقات و اوضاع و شرایط مناسب را برای تجلی این نیکوییها به خدمت دعوت کنیم.
کسانی که به قضاوت اطرافیان گوش میدن از این حقیقت غافلند که با صرف نیروشون در این زمینه، خودشون رو از آرامش و صفای روح محروم میکنند. هر کس به دیگری زیان برسونه، و یا ضربهای به کسی بزنه بیشترین زیان را خودش خواهد دید.
چرا که هر کس در برابر اعمال ناروای خودش مسوول خواهد بود. از طرفی دیگرآرامش روحی شو رو هم از دست میده و تمام موانعی را که در برابرش به وجود آورده باعث میشه که افقهای روشن آینده را خوب نبینه.
احساس رشد در بین انسان ها و سایر موجودات فرق بین مرده و زنده اوناست.
پس همیشه زنده باشیم و احساس سرزندگی و نشاط را در اطراف خودمون پخش کنیم و قبل از مرگ خود نمی ریم.
ازمهم ترین کارهایی که به عنوان یک فرد بالغ میتونیم انجام بدیم، بازگشت گاه به گاه به دوران شاد و پرانرژی کودکی است.
در درون همه ما گنجینة بیکرانی از عشق و شادمانی و نعمت وجود داره که میتونه آن چه را که در آرزوی آنیم، برایمان فراهم بکنه هرگاه خودمون رو مسوول تصمیمات خودمون بدونیم از هر جهت اختیار دنیامون رو به دست گرفتیم.
ما همیشه با خویشتن خویش تنهاییم. اما تنها زمانی خود را بیکس و غریب احساس میکنیم که خودمان را دوست نداشته باشیم. عشق ما در قلبمان لانه دارد.
این عشق از آن ماست. ما میتونیم خودمون رو از عشق و محبت لبریز کنیم و دلپذیرترین و رضایتبخشترین احساسات را در دل پرورش بدیم. هنگامی که شاد و مثبت و با حوصله هستیم واکنشهای شیمیایی بدن ما با زمانی که مضطرب و منفی و هراسانیم به کلی فرق داره، نحوه تفکر ما نیز به طرز چشم گیری بر ترشح غدد بدنمون تاثیر می زاره و بر روی جسممان نیز مؤثره.
در باطن انسان، معجزههایی وصفناپذیر نهفته است. برای این که شگفتیهای دلخواه رو تو زندگی بیافرینیم باید در نهفتهترین عمق وجودمون به سراغ این طلاهای ناب رفته و اون ها را از معدنهای پر رمز و رازشان استخراج کنیم.
موفقیت و شادمانی هر کسی در زندگی کاملا تابع فرصتها و امکاناتی نیست که در دسترس ماست، بلکه متکی به باورهایی است که در اعماق وجود ماست و ما به آن اعتقاد داریم. اگر کارها بر وفق مرادمان نیست از خود بپرسیم،
چه کردهام که با چنین سختی هایی روبهرو شدهام؟
چگونه باید خودم را از این تنگنا نجات دهم؟
هر رویدادی که در زندگی با آن روبهرو میشیم پیش نیاز دست یافتن به مرحله بعدی زندگی و نشان دهنده رشد ماست، پس خسته نشیم و مبارزه کنیم. محدودیتهای ما، منحصر به جسم ماست.
در دنیای اندیشه و ذهن، مانع و محدودیتی وجود نداره. تمام اشیا، اموال و امکانات زندگی، عطایای هستی برای خدمت به ماست نه برای آن که ما در خدمت آن ها باشیم.
التماس به خدا شجاعت است، اگر براورده شود عزت و گرنه حکمت است.
التماس به خلق خدا شرمندگی است، اگر برآورده شود منت و گرنه ذلت است.
