گاه پلیكانهای والد، كیلومترها با همین وضعیت پرواز میكنند تا ماهی تازه برای فرزندان خود ببرند. پلیكان پاخاكستری، یكی از گونههای پلیكانی است كه در ایران آشیان دارد و البته خیلی كم در ایران زادوولد میكند. بیشترشان مهاجر هستند و در زمستانها به ایران میآیند و در نوارهای ساحلی جنوبی ایران بوفور دیده میشوند.
پلیكانهای پاخاكستری با پلیكانهای سفید ، شباهتهای بسیار زیادی دارند و به این راحتی نمیتوان آنها را از هم شناسایی كرد. آنها در دستههای بزرگ و در ارتفاع بالا به صورت بال باز پرواز میكنند و به هنگام پرواز، سرشان را به عقب روی شانهها قرار میدهند. این پرنده خیلی زیاد مورد تهدید شكار نبوده ، اما براحتی در فهرست پرندگان بشدت در معرض انقراض در ایران قرار گرفته است. مهمترین دلیل این امر این است كه سكونتگاه آنها كه مناطق تالابی داخل ایران است، بشدت تخریب شده است. مثلا تالابی مثل تالاب پریشان كه روزگاری از مهمترین مامنهای این پرندگان بوده، امروزه به معنای واقعی پریشان شده و جز نام، چیز دیگری از آن باقی نمانده است.
یكی از رفتارهای وحشیانهای كه انسان با پلیكانها (بخصوص پلیكانهای پاخاكستری) كرده، استفاده از آنها در صید ماهی بوده است.
برخی صیادان، پلیكانها را در گرسنگی مفرط نگاه داشته و به گردنشان، طوق پلاستیكیای میانداختند تا نتوانند ماهیهای صید كرده را ببلعند. با رها كردن پلیكانهای گرسنه، آنها حریصانه به صید ماهی میپردازند و صیادان هم ماهیهایی كه پلیكانها شكار كرده، ولی نمیتوانند ببلعند را از چنگشان درمیآورند. به هر حال امروزه در تمام نوار ساحلی، بخشهای شمال شرقی سیستان و پیرامون تالاب هامون ، منطقه جنوب غربی ایران و تالابهای كوچك و بزرگ خوزستان، تعداد پلیكانهای پاخاكستری 180 سانتیمتری سفیدرنگی كه روزگاری در زمستانها با غرور، آسمان منطقه را میپیمودند، بشدت كاهش یافته و كمتر میتوان آنها را دید.
همه ما مسوول این انقراض بزرگ هستیم. شاید تاكنون حتی یك پلیكان را ندیده باشید، اما این به آن معنی نیست كه شما نقشی در انقراض آنها ندارید. هر وقت در یك ویلای ییلاقی به استراحت میپردازید، به این فكر كنید كه احتمالا شما هم بخشی از یك تالاب را تهدید كرده و مستقیما در انقراض پلیكانهای پاخاكستری، نقش بازی كردهاید.
