تشی ایرانی از نژاد هندی است. در نواحی شمال و جنوب ایران دیده می شوند. در شمال و در نواحی خزری و كوهستان های اطراف و در نواحی جنوبی نیز در استان فارس، خوزستان و بلوچستان دیده شده است. بزرگ ترین جونده ایران است. از این خانواده فقط یك گونه در ایران زندگی می كند.
خارهای بلند روی بدن او را از سایر پستانداران متمایز می كند. خار های ناحیه گردن و شانه نازك و بلند است و موقعی كه آن ها را سیخ می كنند به شكل بادبزن در می آورد و در نتیجه حیوان بزرگ تر به نظر می رسد. خارهای قسمت پشت بدن كوتاه تر و كمی ضخیم تر با نوارهای سیاه و زرد، و خارهای ناحیه دم كوتاه و سفید اند.
به صورت انفرادی زندگی می كند ولی گاهی یك گروه فامیلی كوچك هم در یك لایه ساكن می شوند. طول سر و تنه 70تا 90 سانتیمتر، دم 8تا 10 سانتیمتر، طول خار 18 تا 35 سانتیمتر و وزن 11 تا 25 كیلوگرم است و گاهی به 30كیلوگرم هم می رسد. در مناطق مسطح جهت لانه سازی تونلی در زیر زمین ایجاد می كند. خواب زمستانی واقعی ندارد ولی گاهی اوقات ممكن است چند ماه از زمستان را در لانه بماند. گاهی برای دسترسی به مواد غذایی به خصوص محصولات كشاورزی در یك شب تا 15 كیلومتر راه می رود. در سال یك با و گاهی به طور استثنایی دوباره تولید مثل می كند. دوره آبستنی حدود 112 روز است، یك تا چهار بچه می زاید. بچه در موقع تولد دارای مو و چشم های باز هستند. تا دو ماهگی وابسته به مادرند در یك سالگی بالغ می شوند. طول عمر تشی حدود 15 سال است. تشی همچنین از میوه هایی نظیر خرما نیز تغذیه می كند. از جمعیت به نسبه زیادی برخوردار است و خطری نسل آن را تهدید نمی كند.
