مادرم عشق من از تقواي توست       

چشم هايم فرش زير پاي توست

بي تو آتش نيستم ، خاكسترم

بوي تو خوش مي نمايد بسترم

غنچه لب هاي ترا ياد آوَرَد

گلشن تو سرو آزاد آوَرَد

قاصدك هر سوي پيغامت بَرَد

هر كجا سر مي كشد ، نامت بَرَد

عطر گُل لبخند زيبايت بُوَد

بوسه گاه گُل ، سراپايت بُوَد

قطره هاي اشك تو درياي ماست

وسعت چشمان تو ، دنياي ماست

زندگي را از نگاهت خوانده ام

عشق را از روي ماهت خوانده ام

وسعت يك آسمان ، چشمان توست

گرمي خورشيد ، در ايمان توست

از نفس هايت ، بهار آيد پديد

از سرشكت ، آبشار آيد پديد

گيسوانت ، رشته هاي زندگي ست

خُلق و خوي تو ، صفاي زندگي ست

آسماني مهر از تو ديده ام

كز نگاه تو ستاره چيده ام

      گر كه حرف ، از غصه ها كم مي زني

      دست رد بر سينه ي غم مي زني !

                          *     

عاشقم شب زنده داري مي كنم

ماه را آئينه كاري مي كنم

تا بيائي غرق در نورت كنم

پلك بگشايم كه مستورت كنم

مادرم ، هر جا كه باشم با مني

شيره ي جاني و ، جاري در تني

آهِ تو پر سوزتر از آتش است

گر بسوزاند ، برايم دلكش است

تو بما ، عاشق تر از ما مي شوي

در غم ما خوب پيدا مي شوي

مي روي هر جا ، باستقبال درد

تا كُني جاي عزيزان روي زرد

بهر فرزندت ، ستم ها مي كشي

يا كه بهر او ز جان پا مي كشي

هر خطر را با دل و جان مي خري

بار فرزندت به منزل مي بري

كيست چون تو ، رهروي ثابت قدم

تا كه ره پويد ، اگر سوي عدم ؟ !

هر كلامت ، ليله القدر من است

چهره ي پُر مهر تو بَدر من است

شانه هايت ، پله هاي علم و دين

تار مويت ، رشته ي حبل المتين

      هر چه گويم از زمين و ز آسمان

      در خورِ شأن تو باشد بي گمان

                     *                

هر طرف ، رو مي كنم لبخند توست

زندگي ميراث ارزشمند توست . . .