آیا ورزشکاران ملی پوش بر آمده از پول نفت  قسم خورده اند که در صورت لزوم برای ارتش آمریکا خدمت می کنند؟

در این که فوتبال ایران فوتبالی دولتی است شکی نیست. بر خلاف تمام لیگهای حرفه ای جهان تیمهایی ایرانی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم زیر نظر دولت و نهادهای بخش عمومی قرار دارند و توسط آنها تامین مالی می شوند. تیمهایی مانند استقلال و پرسپولیس که به سازمان تربیت بدنی سابق( بخوانید وزارت ورزش و جوانان فعلی) تعلق دارند. تیمهای صنعتی مانند سپاهان، ذوب آهن و یا فولاد از کارخانه های دولتی منابع مالی دریافت می کنند و تیمهایی مانند ملوان و فجر به نیروهای مسلح وابسته اند. برخی تیمها مستقیما زیر نظر استانداری می روند یکی دو تیم خصوصی هم مانند استیل آذین و استقلال اهواز نیز محو شده و فوتبال صد درصد دولتی را به جای گذاشتند. در فوتبال حرفه ای جهان باشگاه داری فعالیت اقتصادی و سود زا برای بخش خصوصی است و سرمایه گذار انتظار دارد در ازای سرمایه گذاری انجام شده به درآمد و سود معقول دست یابد.اما ساختار دولتی و شبه دولتی ایران موجب شده است در عمل دولت به عنوان باشگاه دار بزرگ در ایران عمل کند و به صورت مستقیم هفده باشگاه از هجده باشگاه را در اختیار داشته باشد. سال گذشته در خصوص هزینه های باشگاه های فوتبال کشور در خبرگزاری ها اعلام شد که  این هزینه ها  رقمی حدود 300 میلیارد تومان برآورد شده است.

این مقدمه به این معناست که بازیکنان محترم فوتبال و مربیان همه و همه از بودجه بخش عمومی مستقیما و غیر مستقیم مصرف می کنند. در کشور ما بودجه بخش عمومی از سه منبع به دست می آید. اول فروش نفت و منابع طبیعی، دوم مالیات مستقیم و غیر مستقیم شهروندان و سوم فعالیتهای اقتصادی احتمالی بخش دولتی. این منابع در واقع جزو منابع عمومی است که  به تمام مردم تعلق دارد.

ارقام درشت در فوتبال به یک امر عادی  تبدیل شده است. دروازه بان یک میلیاردی ، مربی 900 میلیونی با پاداش 300 میلیونی!و .... از مسائل معمول این روزهای فوتبال ماست. سقف قرارداد 350 میلیونی موجب نارضایتی اهالی فوتبال شده  است. رقمهای زیر میزی به اضافه رقم سقف قرارداد شایع است و حتی برنامه 90 تلوزیون هم به مخالفت سقف قرارداد در برخی برنامه ها برخاست. اگرچه شاید در فوتبال حرفه ای جهان این رقمها معمول و حتی پایین باشد اما باید توجه داشت که این ارقام از منابع عمومی به بازیکنان فوتبال پرداخت می شود.

اگر در اروپا ارقام چند میلیون یورویی به بازکنی پرداخت می شود باید توجه داشت که از منبع یک باشگاه به عنوان بنگاه بخش خصوصی با سهامداران آینده نگر این ارقام پرداخت می شود و هرگز در هیچ جای دنیا از منابع بخش عمومی مانند فروش نفت و مالیات!!به کسی برای فوتبال بازی کردن چیزی پرداخت نمی شود. ساختار غلط و دولتی فوتبال که با دخالت سیاسیون و ... شکلی عجیب و غریب پیدا کرده باعث شده منابع عمومی کشور در حجمی بالا به افرادی خاص اختصاص یاید. رقم ناچیز سقف قرارداد 350 میلیونی معادل  ماهی 30 ماهانه  میلیون تومان است  و در واقع برابر 100 برابر حداقل حقوق یک ایرانی است!

در نظریات اقتصادی همانگونه که می دانید دولت بدترین بازرگان است و کارآیی هزینه کرد شرکت ها و موسسات انتفاعی دولتی از پایین ترین راندمان برخوردار است.در اقتصاد دولتی فوتبال ایران با توجه به وجود منابع سرشار مالی مدیران باشگاه ها تلاش می کنند با خرید های بزرگ و بالا بردن قیمت ها نامی برای خود در رسانه ها به جای گذاشته و چند ماهی بر عمر کوتاه مدت مدیریت خود بی افزایند.

 این پولهای کلان در ابتدا تبدیل به ماشینهای بنز و بی ام و بازیکنان می شود. با کمی فاصله خانه ها به شمال شهر تهران منتقل می شود و با پول فصل بعد زمینه کار اقتصادی فراهم می شود. مغازه، بوتیک، نمایشگاه خودرو، عطر فروشی!، تولیدی لباس از شرافتمندانه ترین روشهای  کسب درآمد است. اما حجم سرمایه این قدر زیاد است که ایده بعدی به ذهن اهالی فوتبال می رسد.  اقامت در اروپا و آمریکا ! این تب جدیدترین تب برای ملی پوشان پهلوان عزیز است. مهاجرت به کانادا و آمریکا از جدیدترین برنامه هاست. اگرچه برخی از فوتبالیستها از قبل به لحاظ خانوادگی توانسته بودند اقامت و یا شهروندی آمریکا را دریافت کنند اما به نظر می رسد در این روزگار راحت ترین راه شهروندی در این گونه کشورها سرمایه گذاری و انتقال سرمایه است! حالا می توان به این نظر  رسید که مهاجرت  به اروپا و آمریکا یا کانادا  و کسب اقامت این کشورها  برای فوتبالیست های ایرانی آسان شده است.

برخی فوتبالیست ها که در کمتر از چند سال فعالیت ورزشی با بهره گیری از ساختار غلط فوتبال ایرانی و با بهره گیری از منابع اختصاصی بودجه عمومی کشور از نظر مالی به سطح ایده آل می رسند اقدامات خود را برای کسب اقامت آغاز می کنند و پس از طی کردن فرایندی چند ساله راهی کشورهای هدف از جمله  ایالات متحده آمریکا  می شوند.

هفته پیش خبرگزاری برنا خبر داد که در حال حاضر شاید بالغ بر 30 ورزشکار که اکثر قریب به اتفاق آنها فوتبالیست هستند اقامت کشور آمریکا را دارند. در میان این اسامی نام هایی چون قلعه نویی، دایی، پیروانی، کاظمی و ... مشاهده می شوند. بعد از پیروانی نوبت به فوتبالیست های دیگر رسید تا شهروند آمریکا شوند. سرشناس ترین آنها علی دایی بود. سرمربی فصل گذشته پرسپولیس از سال های دور کارهای مربوط به اقامت خود در آمریکا را انجام داد و هم اکنون شهروند این کشور به حساب می آید.در آخرین مرحله گویا وحید طالب لو فعالیت خود را برای مهاجرت آغاز کرده است.

نویسنده این مطلب درباره زندگی خصوصی افراد قصد دخالت و کاوش ندارد. اما فوتبالیستها با بهره گیری بسیار زیاد از منابع مالی دولتی که برای بسیاری از ما افسانه است و با حمایت رسانه ای روزنامه ها و صداو سیما به چهره هایی عمومی تبدیل شده اند که حتی برای ما نماد ملیت و تعصب و حمیت وطن پرستانه هم هستند . اکثر این بازیکنان با بهره گیری از همین حمایتها به جایی رسیده اند که توانسته اند اقامت آمریکا را با به دست آورند و هم اکنون به دنبال شهروندی دائم ایالات متحده باشند .

بدینوسیله سوگند می خورم کلاً و تمامی وفاداری خود به هر پادشاه یا دولتمرد و دولت و حکومت و مملکتی که تاکنون شهروند آن بوده ام را طرد کرده و در برابر کلیه دشمنان داخلی و خارجی به دفاع و حمایت از قانون اساسی و قوانین ایالات متحده آمریکا پرداخته و به آن ایمان و وفاداری واقعی بورزم و هنگامی که قانوناً لازم باشد برای دفاع از ایالات متحده تفنگ بدست خواهم گرفت ... من این تعهد را آزادانه و بدون هیچگونه تحفظ و یا نیت طفره روی می پذیرم.  خداوندا به من کمک کن.

آیا واقعا فوتبالیستهایی که برآمده از خاک و سرمایه ملی ایرانند و ادعای ملیت و ایرانیت نیز دارند، به خدا قسم خورده و  یا خواهند خورد که برای جنگ با دشمنان  آمریکا تفنگ به دست خواهند گرفت و تعهد خود به دولت سابق خود را  رها کرده اند؟!