تمام هستی جهان

باز از تو می نویسم ، ای تمام هستی جهان

از تو می نویسم ای مسافر دل جهان

شعله شعله آتشی به پاست در درون من

تند و پرشتاب هر چه می رود جلو زمان ...

از خودم سوال می كنم همیشه : از زمین

تا شما چقدر فاصله است ، چند كهكشان ؟!

تا شما كه مویمان سپید شد به راهتان

تا شما كه فرش راهتان شده است آسمان

روزهای هفته كارمان شده است انتظار

عصرهای جمعه بغض گریه های  بی امان ...

جمعه هم گذشت و تو نیامدی و من هنوز

از تو می نویسم ای تمام هستی جهان

سعید محمدی