كی ببینم ؟
كی ببینم چهره زیبای دوست ؟
كی ببویم لعل شكر خای دوست ؟
كی در آویزم به دام زلف یار ؟
كی نهم یك لحظه سر بر پای دوست ؟
كی بر افشانم به روی دوست ، جان ؟
كی بگیرم زلف مشك آسای دوست ؟
این چنین پیدا ز ما ، پنهان چراست ؟
طلعت خوب جهان آرای دوست ؟
همچو چشم دوست بیمارم ، كجاست ؟
شـِكـّری ، زان لعل جان افزای دوست ؟
در دل تنگم ، نمی گنجد جهان
خود نگنجد دشمن اندر جای دوست
دشمنم گوید كه : ترك دوست گیر
من به رَغم دشمنان جویای دوست
چون عراقی ، واله و شیدا شدی
دشمن ار دیدی رخ زیبای دوست
فخرالدین عراقی
