براي ترميم زخمهاي آلوده، عمقي، با لبهاي نامنظم، زخمهايي كه بخشي از بافت از بين رفته باشد و كشش موجود بر لبههاي پوست زياد باشد، بخيه يك روش انتخابي مفيد است. گاهي پزشكان از بخيه براي كاهش كشش موجود در كنارههاي زخم استفاده كرده و سپس براي نزديكي لبههاي زخم از روش ديگري همچون نوارچسب استفاده ميكنند.
مواد بخيهاي به 2 دسته جذبي و غيرجذبي تقسيم ميشوند؛ نخهاي جذبي براي بستن زخم در لايههاي عمقي، درون دهان و لب استفاده ميشوند و براي بستن لايههاي سطحي از نخهاي غيرجذبي استفاده ميشود. رايجترين نخ غيرجذبي نايلون است كه در اورژانس كاربرد فراواني دارد. اين نخ كاربري راحتي داشته، به خوبي گره ميخورد و بدن به آن واكنش كمي نشان ميدهد.
معايب بخيه
ـ براي بخيهزدن نياز به بيحسي وجود دارد و همين باعث ميشود كه انجام آن در كودكان كمسن با دشواري همراه باشد. علاوه بر بيحسي، براي زدن بخيه لازم است كه وسايل مخصوصي همچون سوزنگير، پنس و قيچي به صورت استريل در اختيار باشد. تمامي موارد ياد شده باعث ميشود تا انجام بخيه به كاري زمانگير و دشوارتر از روشهاي ديگر ترميم زخم بدل شود.
ـ اثرات زيبايي بخيه در زخمهاي سطحي نسبت به چسب بافتي يا نوار چسب ناگوارتر است.
ـ به دليل آن كه نخ به عنوان جسم خارجي در محل زخم است، خطر عفونت در بخيه بيشتر ميشود.
ـ نيازمند مراجعه براي در آوردن آن پس از اتمام زمان لازم براي ترميم است.
زمان كشيدن بخيه به محل بستگي دارد. براي زخمهاي صورت مدت 5 ـ 3 روز و براي بخيه در دست و پاها تا 2 هفته زمان نياز است.
در انتها فراموش نكنيد كه استفاده و عدم استفاده از هر يك از روشهاي ترميم زخم را به پزشكي موكول كنيد كه از چگونگي استفاده، عوارض و كارايي آن روش اطلاع كافي داشته باشد. استفاده خودسرانه از هر روشي از روشهاي ترميم زخمها، ممكن است سير درماني را به تاخير انداخته يا با عوارضي از نظر زيبايي و ترميم زخم همراه باشد.
دكتر بهروز هاشمي
متخصص طب اورژانس
