محمّدعلی اراکی

ویژگی ایشان در طول 35 سال تدریس، پرهیز از زیاده گویی بود . اعتقاد داشت که طالب علم باید قبل از حضور در درس، مطالعه کند . در زمان حیات استاد خود، آیت الله سیّدمحمّدتقی خوانساری ، تواضع روح بزرگش اجازه نداد بر کرسی تدریس بنشیند و پس از رحلت آن جناب ، به درخواست شاگردان به تدریس خارج فقه و اصول پرداخت . ایشان درس و بحث را به چشم عبادت می نگریست و می فرمود : « اصل همه صلاح ها تهذیب است و علم اگر توأم با تهذیب نباشد ، مفید نخواهد بود .» و با وجود آنکه زمام مقام در دستش بود ولی زیر بار مرجعیّت نمی رفت .
قلبی رئوف و مهربان داشت. هر که از او التماس دعا می کرد ، خود را موظف می دید که برایش دعا کند و برای همین اسم آن شخص و پدرش را می پرسید . در قنوت نافله شب های جمعه دعای کمیل را می خواند و هنگام تشرف به حرم ائمه اطهار علیهم السّلام زیارت جامه را از اوّل تا به آخر در حال قیام و بکا می خواند ، گاه یک ساعت زیارت او طول می کشید ولی با آن قد خمیده و پیری و ضعف مزاج شدید ابداً احساس خستگی نمی کرد .
آیت الله العظمی اراکی علاقه عجیبی به سادات داشت و با آن مقام بلند علمی می فرمود : « من عبد عبید کلیه سادات هستم.» بارها او را دیده بودند که سر قبری می رود و فاتحه می خواند . پرسیدند : « آیا از خویشان است؟» فرمود : « نه ، صاحب این قبر داستانی از منقبت علی علیه السّلام برایم تعریف کرده و بر من حقّ پیدا کرده است!»
آیت الله العظمی بهجت در روز ارتحال آن مرجع یگانه فرمودند : « ارتحال آیت الله محمّدعلی اراکی در این زمان و این شرایط مانند این است که پنجاه مرجع تقلید در یک زمان از دنیا رفته باشند . »