و شما دو تن، ای خواهر! ای برادر!
ای شما كه به انسان بودن معنی دادید و به آزادی جان! و به ایمان و امید، ایمان و امید!
و با مرگ شكوهمند خویش به حیات ، زندگی بخشیدید
آری ای دو تن
از آن روز دردناك كه خیال نیز از تصورش می هراسد و دل از دردش پاره می شود،
چشم های این ملت از اشك خشك نشده است
توده ما قرن هاست كه در غم شما و در عشق به شما می گرید
مگر نه عشق تنها با اشك سخن می گوید
****
ای زینب! ای زبان علی در كام! ای رسالت حسین بر دوش!
ای كه از كربلا می آیی و پیام شهیدان را در میان هیاهوی همیشگی قدّاره بندان و جلادان همچنان به گوش تاریخ می رسانی
. ای زینب! با ما سخن بگو
مگو كه بر شما چه گذشت ؟ مگو كه در آن صحرای سرخ چه دیدی ؟مگو كه جنایت در آنجا تا به كجا رسید ؟
مگو كه خداوند آنروز عزیزترین و پرشكوه ترین ارزش ها و عظمت هایی را كه آفریده است یكجا در ساحل فرات
و بر روی ریگزارهای تفتیده بیابان طف چگونه به نمایش آورد
و بر فرشتگانش عرضه كرد تا بدانند كه چرا می بایست بر آدم سجده كنند . .
آری زینب! مگو كه در آنجا بر شما چه رفت؟ مگو كه دشمنانتان چه كردند؟ و دوستانتان چه كردند ؟
آری ای پیامبر انقلاب حسین! ما می دانیم. ما همه را شنیده ایم .
تو پیام كربلا را، پیام شهیدان را، به درستی گذارده ای .
تو خود شهیدی هستی كه از خون خویش كلمه ساختی، همچون برادرت كه با قطره قطره خون خویش سخن می گوید
اما بگو ای خواهر! بگو که ما چه كنیم ؟
لحظه ای بنگر كه ما چه می كشیم ؟ دمی به ما گوش كن تا مصایب خویش را با تو بازگوییم .
با تو ای خواهر مهربان
این تو هستی كه باید بر ما بگریی. ای رسول امین برادر!
ای كه از كربلا می آیی و در طول تاریخ بر همه نسل ها می گذری و پیام شهیدان را می رسانی
ای كه از باغ های سرخ شهادت می آیی و بوی گلهای نوشكفته آن دیار را هنوز به دامن داری!
ای دختر علی! ای خواهر! ای كه قافله سالار كاروان اسیرانی! ما را نیز در پی این قافله با خود ببر
برگرفته از حسین وارث آدم اثر دكتر علی شریعتی
« سلام دوست جوونای خودم از همتون التماس دعا دارم»
«فراموشم نکنین»
