عشق

روزی خوانندۀ جوانی برای اجرای برنامه به شهری رفت که تقریباً تمام اهالی آن موسیقی دان بودند.همه جمع شدند که موسیقی این خوانندۀ تازه رسیده را بشنوند. او یک مبتدی بود و فقط الفبای موسیقی را می دانست و معمولاً به جاهایی سفر می کرد که مردمش تقریباً هیچ چیز در بارۀ موسیقی نمی دانستند، تا دانش ناقص اش بزرگ جلوه کند. ولی در این شهر کارشناسان متبحری وجود داشتند، موسیقی کلاسیک در خون آنها بود.روز اجرای برنامه، هنوز اولین آهنگش تمام نشده بود که جمعیت فریاد زد «دوباره! دوباره!» او متوجه قضیه نشد و با خودش فکر کرد، «عجب مردم خوبی! واقعاً عاشقان بزرگ موسیقی هستند! درست همان چیزی هستند که من شنیده بودم.» دوباره خواند. باز همۀ تماشاچیان حاضر در سالن یک صدا فریاد زدند، «دوباره! دوباره!» به این ترتیب او هفت هشت بار آوازش را تکرار کرد.دیگر حنجره اش گرفته بود و خسته شده بود. بلاخره گفت، «من عمیقاً تحت تأثیر عشق شما قرار گرفته ام، ولی لطفاً مرا ببخشید، دیگر بیشتر نه! از نفس افتادم.»آن وقت تماشاچیان یک صدا فریاد زدند،«مجبوری آنقدر بخوانی تا بتوانی درست بخوانی.» در تمام مدت خواننده جوان فکر می کرد که فریاد های« دوباره!» در ستایش از او بوده است. ولی تماشاچیان موسیقی را می شناختند، آنها فریاد زدند،«اگر نفست هم بند بیاید، مجبوری آنقدر بخوانی که بتوانی درست بخوانی!»شما همواره به چرخۀ زندگی برگردانیده می شوید ولی فکر نکنید چون خیلی مهم هستید این اتفاق می افتد، شما دوباره به این دنیا می آیید ولی نه به خاطر اینکه خیلی ارزشمند هستید. در واقع پس فرستاده شدن شما به این دنیا پیغام خداوند است، که آنقدر به خواندن ادامه بدهید تا درست خواندن آواز زندگی را فرا گیرید. شما این تمرین را لازم دارید، این تکرار را، زیرا همواره به او رجعت کرده اید بدون اینکه کامل شده باشید.