پدربزرگی دارم که خیلی مهربان است و همه افراد خانواده احترام خاصی برایش قائلند. او هرگز با رفتار و گفتارش کسی را نمیرنجاند و هیچ کس جز خوبی و محبت از او چیزی ندیده است.
من که در آستانه جوانی هستم چند روز قبل که به منزلش رفته بودم، کنار صندلی او نشستم و گفتم که پدربزرگ میدانی! یکی از بچههای کلاسمان خیلی به خودش و سلامتیاش اهمیت میدهد. درواقع بیش از هر چیز به وجودش اهمیت میدهد و معتقد است باید در جوانی بیش از هر چیز به خودش برسد تا همواره قلبی سالم و زیبا داشته باشد.
به پدربزرگ گفتم که او واقعا قلبی سالم و زیبا دارد که خوب کار میکند و از او پرسیدم که چرا شما قلبت سالم نیست و حالا به جای برخورداری از سلامتی دچار ناخوشی هستی؟
فکر میکنم پاسخی که پدربزرگ به من داد تا پایان عمر از یادم نرود.
او گفت من فکر میکنم که قلبی به مراتب زیباتر از دوست تو داشته باشم. قلب من در بسیاری جاها زخمی شده است. به تکههای کوچک تقسیم شده و در بعضی از جاها با تکههای دیگر جایگزین شده که دقیقا اندازه آن نیست. البته در چند جا هم دارای حفرهها و سوراخهایی باز است که ظاهرا آن را از زیبایی درآورده اما درواقع قلب من از قلب دوست تو زیباتر است و اگر هم در ظاهر اینطور نباشد حاضر نیستم آن را با قلب دوستت عوض
کنم.
جاهای زخمی که بر قلب من است، نشان می دهد که قلبم را به کسانی که دوستشان داشتهام، دادهام ولی احتمالا آنها مرا دوست نداشتهاند.
تکههای دیگر از قلبم را به افرادی که به آنها عشق میورزیدهام، دادهام و آنها نیز در عوض بخشی از قلب خود را به من دادهاند و این تکههای جدید احتمالا دقیقا اندازه تکه قلب کنده شده نبوده است. اما من برایشان احترام زیادی قائلم و خیلی خوشحالم که من و آنها همدیگر را دوست داشتهایم.
گاهی اوقات هم من کسانی را دوست داشتهام و تکههایی از قلبم را به آنها هدیه دادهام، اما آنها پاسخی به آن ندادهاند. در اینگونه موارد بخشهایی از قلبم سوراخ مانده تا شاید آنها روزی به یاد من بیفتند. این احساس سخت و دردناک است، اما همین که توانایی عشقورزی را داشتهام، برایم کافی است. زیرا برخی افراد حتی از توان عشقورزی نیز محرومند و هرگز نمیتوانند بدون قید و شرط یا بدون انتظارات متقابل، کسی را دوست بدارند.
اینکه انسان هرگز بخشی از قلب خود را با دیگران تقسیم نکند و آن را به کسی ندهد، نشانه سلامتی و زیبایی قلب نیست و چنین قلبی زودتر دچار بیماری میشود، زیرا طبیعت قلب یعنی تبادل بخشهایی از آن با دیگر انسانها.
پس اگر تو میخواهی همواره قلبی سالم و زیبا داشته باشی، بهتر است دیگران را دوست بداری تا تکههایی از قلبت جدا شود و به آنها پیوند بخورد. به این ترتیب حتی با داشتن ناخوشیهای شخصی و ظاهری از سلامت قلب بیشتری برخوردار خواهی بود.
صحبتهای پدربزرگ چنان به دلم نشست که فهمیدم خودخواهی و عدم محبت به جای محافظت از قلب، آن را بیمار میکند و در عوض دوست داشتندیگران و خیرخواهی موجب سلامت و عملکرد بهتر قلب میشود. به همین دلیل تصمیم گرفتم تا میتوانم قلبم را به کسانی که برایم ارزشمند هستند و دوستشان دارم بسپارم و نگران تکههای جدا شده نباشم، زیرا تکههایی در مقابل، جای آنها را میگیرند.
