تأخير در تکام

Developmental Delay
در يک نگاه، انورزی شبانه و روزانه بيانگر يک توقف در تکامل می باشد زيرا هر دو در شيرخواران کوچک بطور طبيعی اتفاق می افتد. در نتيجه فرضيه ای که انورزی را بعنوان تأخير و عقب ماندگی در تکامل سيستم اعصاب مرکزی بيان می کند جذاب و بوسيله تعدادی از تحقيقات کلينيکی حمايت شده است.

اختلالات اوروديناميکی ذکر شده درخصوص اختلال در ظر،يت عملی و پرتحرکی مثانه که بطور شايع در انورزی اتفاق می افتد در طول زمان تمايل به بهبودی دارد و خودبخود مرتفع می گردد.

اطفال مبتلا به اين اختلالات، نوروپاتی واضح و آشکاری ندارند و بيماريهای عصبی در اين کودکان بندرت ديده می شود. اکثر اين پديده ها فقط يک عدم تکامل نروفيزيولوژيک و بيانگر يک تأخير در تکامل می باشد.

يک مسئله تکاملی ديگر برای انورزی وجود تعدای از اختلالات غيرارگانيک از قبيل فاکتورهای اجتماعی و استرس است که بر انورزی تأثير می گذارد. شب ادراری در گروههايي که ازنظر اجتماعی و اقتصادی در سطح پائين جامعه قرار گرفته اند شايعتر است و در اطفال کارگران غير ماهر دو برابر شايعتر از کارگران ماهر می باشد. (29)

در خانواده هايي که استرس در آنها زيادتر است، احتمال شب ادراری3 برابر بيشتر است. (30)
آقای MacKeith بيان کرد که 2 تا 4 سالگی که دوره حساس ازنظر تکامل می باشد زمانی است که نسبت بالايي از اطفال دچار انورزی می شوند.
در نتيجه بچه هايي که اضطراب قابل توجهی در اين دوره داشته باشند خللی زيادتر احساس شانس ايجاد انورزی را پيدا خواهند کرد.

آقای Morgan پيشنهاد کرد که اختلاف بين انورزی اوليه و ثانويه بطور ساده با زمان وقايع استرس دار مربوط می شود، انورزی بعلت استرس در هنگام دوره حساس ناشی می شود و انورزی ثانويه از استرس بعد از دوره تکاملی ناشی می شود. اگر چه اين اپيزودهای استرس آميز مشخصا موقتی و گذرا هستند، آنها ممکن است طفل را از تکامل کنترل ادرار شبانه در زمان مشخص بازدارد و به طفل اجازه عبور به مرحله بعدی تکامل را می دهد که در آنجا تکامل خودبخودی خيلي کمتر اتفاق می افتد.

اثر منفی استرس روی بلوغ کنترل ارادی با افزايش شيوع انورزی در اطفالی که در خانواده های محروميت کشيده و در خانواده هايي که اساس خانواده در اثر طلاق يا جدايي متزلزل شده است کاملا واضح و مشخص است.
با ملاحظه اثر استرس روی کنترل ادراری شخص بايستی ساير اشکال بالقوه استرس در اطفال با فعاليت مثانه مهار نشده غيرقابل مهار را شناسايي کرد.

حضور بی اختياری روزانه ادرار در اين زمان برای تأخير بيشتر در کسب کنترل ادراری شبانه کفايت می کند.
بحرانهای تکاملی تأخيری ثابت می کند که اين فرضيه ازنظر آناتوميکی نادرست و يا ازنظر فيزيولوژيکی غيرقابل اعتماد و غير واقعی می باشند و خاطرنشان می سازد که يک مورد شب و روز خشک در يک بچه دچار انورزی کافی است که راههای عصبی وی دست نخورده و سالم باشد. (31 و 32 ) در عوض پيشنهاد می شود که انورزی اوليه و ثانويه هر دو پديده مربوط به استرس هستند و اين وقايع استرس آميز معمولا در انورزی ثانويه مشخص تر و آشکارتر هستند.

با اين وجود برای اثبات اين مطالعات مشخص است که عليرغم اين واقعيت راههای نوروآناتوميک دست نخورده هستند. هماهنگی موفقيت آميز و کسب مهارتهای رفتاری لازم برای کنترل شبانه ادرار ممکن است بطور معکوس در اثر عدم بلوغ تکاملی ادرار تحت تأثير قرار گيرند و اين بيانگر آن است که تمايل به بي اختياری مدفوع (encopresis ) بطور شايعتری ( در حدود 10 تا 25% ) در ائورتيک ها اتفاق می افتد و مشاهدات بالينی بطور واضح اين مسئله را حمايت می کند که بچه هايي که در يک جنبه بالينی کنترل اسفتگتری عقب هستند در ساير موارد نيز عقب هستند.

بعلاوه يک نسبت بالايي از شب ادراری در اطفالی مشاهده می شود که آنها همچنين تأخطر در راه رفتن، صحبت کردن و ... دارند و تعداد قابل ملاحظه ای از اطفال دچار انوزری اوليه، تأخير در تکامل اسکلتی دارند که ممکن است انعکاسی از تأخير در تکامل اعمال تنظيم کننده سيستم اعصاب مرکزی باشد. (33)

اين يافته ها همگی بيانگر آن است که اکتساب کنترل ادراری و خشکی يک قسمت اساسی از تکامل عمومی کودک می باشد و موقعی که سرعت تمام تکامل به تأخير افتد، اين تأخير در اکثر جنبه های فردی ظاهر می شود. (34)