Evaluation
کودک ائورتيک و خانواده اش در پسی پيدا کردن علت بيماری يا درمائ آن هستند ولی متأسفانه اغلب مشکل است که فاکتور ايتولوژيک آن مشخص شود و علائم حذف می شوند. بعضی از پزشکان ممکن است برای انجام تست های تشخيصی کاملا تهاجمی به آن روی آورند و يا برای تغييرات آناتوميکی کوچکی که ازنظر پاتولوژيکی اهميتی ندارد آنها را عمل نمائيد. ( مثل تنگی مدآ ) و اين اعمال برای اطفال ائورتيک تجويز نمی شودن و غير منطقی می باشد.
اکثر کودکان ائورتيک ضايعه ارگانيک ندارند و آنهايي که دارند به راحتی با بررسی روتين مشخص می شوند. يک شرح حال دقيق ، معاينه فيزيکی و کشت و کامل ادرار برای تمام کودکانی که شب ادراری دارند لازم می باشد. مطالعات راديولوژيکی معمولی مانند IVP يا VCUG برای ائورتيک هايي که معاينه فيزيکی نرمال، ادرار منفی و هيچ نروپاتی واضحی ندارند موردی ندارد و اين نظريه توسط آکادمی اطفال آمريکا حمايت می شود.
همچنين بررسی آندوسکوپيک نيز تجويز نمی شود و ارولوژيست بايد در مقابل وسوسه دستکاری دستگاه ادراری تحتانی اطفال ائورتيک مقاومت کند زيرا اين کودکان اغلب برای اين بررسی به اورولوژيست ارجاع داده می شوند. در اکثريت قريب به اتفاق ائورتيک ها سيستوپورتروسکوسکوپی هيچگونه کمک تشخيصی به ما نمی کند.
ماهيت و وسعت شرح حال، معاينه فيزيکی و آزمايش ادراری مهم می باشد چراکه آنها الگوی شب ادراری را بدست خواهند داد. جنبه های خاص در تاريخچه ادرار کردن بايد شامل سن، موفقيت در آموزش توالت کردن، الگوی بی اختياری ادراری ( مثل شب، روز دستپاچگی ) و مانورهايي که کودک بوسيله آن خود را خشک نگه می دارد ( مثل چمپاتمه زدن ) و نتايج و اقدامات درمانهای قبلی می باشد.
اغلب مفيد می باشد که بيماران و فاميل او بطور خصوصی برای ارزيابی ادراکات آنها از مسئله شب ادراری، برآورد تکامل کودک و انگيزه برای معالجه مصاحبه شوند.
علاوه بر معاينه فيزيکی روتين، معاينه نورولوژيک احتياج می باشد. لمس و مشاهده مهره های لومبوساکردل ممکن است يک لکه پر مو، ليپوم، سينوس يا نامنظمی های استخوانی را نشان دهد که ديس رافيسم مخفی ستون فقرات را نشان می دهد.
بعد از آزمايش تون اسفتگتر رکتال و حس پرينه، ارزيابی بی حسی _حرکتی و اعمال رفلکسی اندامهای تحتانی برای رد نروپاتی لازم می باشد. معاينه برای اختلالات راه رفتن و تغييرات استخوانی در اندامهای تحتانی همانند پای بدشکل ممکن است گواهی آشکار برای بيماری نرولوژيک مخفی باشد. بعلاوه يک آزمايش ادرار برای کنترل پروتئينوری و وزن مخصوص پائين و ثابت علاوه بر معاينه ميکروسکوپيک و کشت ادرار لازم می باشد.
ارزيابی ذکر شده فوق کودکان با انورزی خالص شبانه را که هيچ عفونتی ندارند و احتياج به هيچ مطالعه شخصی اضافی ندارد را از کودکانی که عفونت ادراری دارند و يا نوروپاتی واضح دارند و نياز به ارزيابی کامل اورولوژيک دارند جدا می سازد.
اين ارزيابی نيز بچه هايي که بدون عفونت هستند و يا شب ادراری و بی اختياری روزانه را دارند و يا درجاتی ازديسفانکسيون ادراری که بيانگر يک اختلال ادراری پيچيده تر را دارد مشخص می نمايد. اکثريت اين اطفال سرانجام داشتن يک آنومالی دستگاه ادراری را نشان نمی دهند ولی در عوض اختلالات اروديناميک همانند فعاليت مهار نشده مثانه را نشان خواهند داد.
در اين گروه از بيماران آناتومی دستگاه ادراری بايستی بررسی شود و اين می تواند بطور غيرتهاجمی و رضايت بخش با يک معاينه سونوگرافی از کليه ها – حالب و مثانه قبل و بعد از ادرار کردن انجام شود. اين مطالعه بطور مؤثری حتی درجات ملايم هيدرويورترونروزيس را رد می کند وتخليه کامل مثانه را بررسی خواهد کرد. هرگونه يافته های مثبت می تواند با مطالعات معمول ارولوژيک پيگيری شود.
وقتی سونوگرافی نرمال می باشد به درمان آزمايشی عوامل فارماکولوژيک بايستی توجه کرد مانند داروهای آنتی کولينرژيک که در اختلال مشکوک اروديناميک بکار می رود. اين روش عموما درمان رضايت بخش را فراهم می کند و پيگيری نزديک بيمار بايد ادامه يابد. اگر علائم خيس کردن ادامه يابد مطالعات کامل اوروديناميک برای رد نروپاتی و شناسايي اختلال ادراری قابل درمان مورد دارد.
