جواهر معنوي

شيخ علي اكبر تهراني مي گويد :

 از خانه كه خارج مي‌شوي سعي كن چشمت آزاد نباشد، وقتي چشم ديد، دل هم مي‌خواهد. اين طور انسان به خطا مي‌‌افتد. رسول‌الله (ص) مي‌فرمايند : ‌«دنيا زندان مؤمن است » زبان، چشم، گوش، قلب و فكر انسان مؤمن آزاد نيست. دست و پاي انسان مؤمن آزاد نيست. بنده آن است كه در بند باشد . . .

حضرت آيت الله كوهستاني در مورد مرگ و حال انسان در تشييع جنازه چنين بيان داشتند :

دامادي انسان آن روزي است كه انسان را پس از شست و شو و غسل ، آن هم با سدر و كافور و پوشاندن لباس سفيد ( كفن ) روي دست مي گيرند و از هر طرف صدا مي زنند « لا اله الا الله » . اگر آن روز خداي بزرگ به من اجازه دهد سر از تابوت بيرون مي آورم و خطاب به مردم مي گويم : مردم ؛ قدر لا اله الا الله را بدانيد ، ولي حيف كه خدا چنين اجازه اي را نمي دهد .

شيخ علي اكبر تهراني مي گويد :

آيا ارزش دارد انسان به خاطر هفتاد سال زندگي كه سي و پنج سالش شب است و او در خواب ، ده سالش بچه است و چيزي از زندگي نمي فهمد ، پانزده سالش را هم كه يا توي راه است يا سر سفره و يا در دستشويي صرف مي كند ، فقط بخاطر ده سال تا خدا خدايي مي كند در آتش جهنم بسوزد ؟!

شيخ علي اكبر تهراني مي گويد :

آيا ارزش دارد انسان به خاطر هفتاد سال زندگي كه سي و پنج سالش شب است و او در خواب ، ده سالش بچه است و چيزي از زندگي نمي فهمد ، پانزده سالش را هم كه يا توي راه است يا سر سفره و يا در دستشويي صرف مي كند ، فقط بخاطر ده سال تا خدا خدايي مي كند در آتش جهنم بسوزد ؟!

شيخ علي اكبر تهراني مي گويد :

آيا ارزش دارد انسان به خاطر هفتاد سال زندگي كه سي و پنج سالش شب است و او در خواب ، ده سالش بچه است و چيزي از زندگي نمي فهمد ، پانزده سالش را هم كه يا توي راه است يا سر سفره و يا در دستشويي صرف مي كند ، فقط بخاطر ده سال تا خدا خدايي مي كند در آتش جهنم بسوزد ؟!

آيت الله جوادي آملي در بياني ارزشمند مي فرمايند :

بزرگاني مثل مرحوم فيض كاشاني، صدر المتألهين شيرازي و حكيم سبزواري از ‏كساني بودند كه به خواندن غزل‌هاي حافظ اهتمام داشتند. انسان وقتي غزلي ‏مي‌خواند، احساس الهي پيدا مي‌كند و شورش و تبهكاري را كنار مي‌گذارد. بعضي با ‏شعر و غزل مأنوسند، بعضي با دعا و مناجات، بعضي با قرآن. البته دعا و قرآن را همه ‏مي‌توانند استفاده كنند اما آثار ديگر عموميت ندارند.‏
ببينيد در اين سن چه چيزي شما را بيشتر به سمت خدا جذب مي‌كند، همان را ‏مغتنم شماريد.

گاه مناجات يك جوان را اداره مي‌كند، گاه يك غزل يا قصيده كمبودهاي دروني را ‏ترميم مي‌كند. لذتي كه انسان از يك غزل خوب مي‌برد هرگز از ترانه نمي‌برد، ترانه ‏سمّي است كه لذت كاذب ايجاد مي‌كند اما غزل شهد است كه لذت صادق ايجاد ‏مي‌كند و تا آخر پيري با انسان هست.

مرحوم حاج اسماعيل دولابي در مورد اخلاق پسنديده مي گويد :

چقدر اخلاق حميده خوب است . تمام نعمت روي زمين يك طرف ، يك صفت خوب از اخلاق محمد (صلي الله عليه و آله) يك طرف . اميدوارم به اخلاق و صفاتتان رسيدگي كنيد . هر وقت هم ديدي ، سجده كنيد و خدا را شكر كنيد . هر وقت فعل خوبي از تو سر زد ، حرف خوبي به مادرت يا اقوامت گفتي ، گذشت كردي يا اگر ظلمي به تو شد عفو كردي ، سجده كن ؛ همين جور نشيني و بگويي خدا به من داده ولش كني ! پشتش را بگير و خودت را سير كن . اگر چيز خوبي گيرت آمد ، قشنگ نگاه كن . پس هر وقت يك صفت خوب در كار و در عبادتت و در اعمال خيرت پيدا شد ، سجده كن .

مرحوم علامه كرباسچيان مي فرمود :

يكي از اركان تفكر ديني اين است كه بشر بداند بسياري از امور را نمي داند و بايد سر بر آستان بندگي و اطاعت خداوند بنهد .

شيخ علي اكبر تهراني مي گويد :

آيا ارزش دارد انسان به خاطر هفتاد سال زندگي كه سي و پنج سالش شب است و او در خواب ، ده سالش بچه است و چيزي از زندگي نمي فهمد ، پانزده سالش را هم كه يا توي راه است يا سر سفره و يا در دستشويي صرف مي كند ، فقط بخاطر ده سال تا خدا خدايي مي كند در آتش جهنم بسوزد ؟!

آيت الله جوادي آملي در بياني ارزشمند مي فرمايند :

بزرگاني مثل مرحوم فيض كاشاني، صدر المتألهين شيرازي و حكيم سبزواري از ‏كساني بودند كه به خواندن غزل‌هاي حافظ اهتمام داشتند. انسان وقتي غزلي ‏مي‌خواند، احساس الهي پيدا مي‌كند و شورش و تبهكاري را كنار مي‌گذارد. بعضي با ‏شعر و غزل مأنوسند، بعضي با دعا و مناجات، بعضي با قرآن. البته دعا و قرآن را همه ‏مي‌توانند استفاده كنند اما آثار ديگر عموميت ندارند.‏
ببينيد در اين سن چه چيزي شما را بيشتر به سمت خدا جذب مي‌كند، همان را ‏مغتنم شماريد.

گاه مناجات يك جوان را اداره مي‌كند، گاه يك غزل يا قصيده كمبودهاي دروني را ‏ترميم مي‌كند. لذتي كه انسان از يك غزل خوب مي‌برد هرگز از ترانه نمي‌برد، ترانه ‏سمّي است كه لذت كاذب ايجاد مي‌كند اما غزل شهد است كه لذت صادق ايجاد ‏مي‌كند و تا آخر پيري با انسان هست.

مرحوم حاج اسماعيل دولابي در مورد اخلاق پسنديده مي گويد :

چقدر اخلاق حميده خوب است . تمام نعمت روي زمين يك طرف ، يك صفت خوب از اخلاق محمد (صلي الله عليه و آله) يك طرف . اميدوارم به اخلاق و صفاتتان رسيدگي كنيد . هر وقت هم ديدي ، سجده كنيد و خدا را شكر كنيد . هر وقت فعل خوبي از تو سر زد ، حرف خوبي به مادرت يا اقوامت گفتي ، گذشت كردي يا اگر ظلمي به تو شد عفو كردي ، سجده كن ؛ همين جور نشيني و بگويي خدا به من داده ولش كني ! پشتش را بگير و خودت را سير كن . اگر چيز خوبي گيرت آمد ، قشنگ نگاه كن . پس هر وقت يك صفت خوب در كار و در عبادتت و در اعمال خيرت پيدا شد ، سجده كن .

مرحوم علامه كرباسچيان مي فرمود :

يكي از اركان تفكر ديني اين است كه بشر بداند بسياري از امور را نمي داند و بايد سر بر آستان بندگي و اطاعت خداوند بنهد .

شهيد دكتر چمران در مورد درد مي گويد :

درد ، دل آدمي را بيدار مي كند ؛ روح را صفا مي دهد ؛ غرور و خود خواهي را نابود مي كند ؛ نخوت و فراموشي را از بين مي برد و انسان را متوجه خود مي كند ...

چه مقدس است اين درد 

امام خميني (ره) مي فرمود :

اگر تهذيب نباشد ، علم توحيد هم به درد نمي خورد

عارف بزرگ ، آيت الله محمد كوهستاني مي گويد :

امكانات رفاهي هر طور كه بخواهم برايم آماده است ، اما من نمي خواهم ، چرا كه نفس را هر طور عادت بدهيد همان گونه پرورش مي يابد ؛ اگر توانستيد كنترل كنيد همان جا مي ايستد ولي اگر نفس را آزاد گذاشتيد ديگر نمي شود او را كنترل كرد ؛ مثلا اگر امروز بگويم اين فرش اتاق من از حصير يا نمد است و بايد تبديل به قاليچه شود ، فردا مي گويم اين قاليچه به درد اين اتاق نمي خورد ، چرا كه بهتر از اتاق است و اتاق بايد عوض شود . اتاق را عوض كردم ، آن وقت مي گويم اين قاليچه ها به درد اين اتاق نو نمي خورد ، بايد قالي يك تخته باشد و پرده اتاق بايد فلان جور باشد و همين طور كه اتاق عوض مي كردم و قاليچه را تبديل مي كردم ، عمر شيخ محمد هم در اين مسير تمام شد . پس همين جا نفس را كنترل مي كنيم تا كش پيدا نكند .

شما بايد متوجه باشيد كه اگر در زندگي نفس را كنترل نكنيد گرفتار مي شويد و تا آخر عمر بايد مشغول اين كارها باشيد .