بپا حراج نشوي

نويسنده:نسيم مرعشي
«تو چند توماني؟» تعجب نکن، بالاخره يک قيمتي داري. قيمتت را براي آدمکشي و جنايت نمي پرسم. نمي خواهم خلاف کني، فقط براي حرف گوش کردن مي پرسم. تو چقدر مي گيري تا کاري را که من مي خواهم بکني. منظورم گوش کردن حرف يک کارمند از رئيسش نيست. همه ما سر ماه يک حقوق مي گيريم به ازاي کارمان. منظورم دقيقا کاري است که باعقلت جور در نمي آيد ولي به ازاي گرفتن چيزي- هرچه که باشد -حاضري انجامش دهي.
بگذار روشن ترش کنم؛ بچه کوچکي گريه مي کند که پارک برود تو به او مي گويي گريه نکند تا مثلا يک شکلات به او بدهي. بعضي از بچه ها قبول مي کنند و بعضي هاي ديگر نه. طوطي ما يک پسته مي گيرد تا صداي بلبل را تقليد کند اما اگر آدم باشي و عاقل و بالغ، قضيه کمي فرق مي کند؛ آن وقت عقلت مي آيد وسط و حس حسابگري باعث مي شود چيزهاي بيشتري براي کاري که مي کني طلب کني؛ چيزهايي که هميشه پول نيست خيلي وقت ها براي کسي، خيلي بي ربط، کاري مي کنيم تا بعدا که به جايي رسيد دستمان را بگيرد. از خودمان شروع مي کنم. توي کار ما خريد و فروش کم نيست. روزگاري است که قلم را خوب مي خرند. يکي دو سکه مي گيريم، جشنواره اي را پوشش مي دهيم و شلوغش مي کنيم. قول پستي را در يک اداره دولتي مي گيريم، شروع مي کنيم به تعريف و تمجيد از وزيرش. يک گوشي موبايل مي گيريم شرکت سازنده اش را به همه توصيه مي کنيم. رستوراني وقتي مي فهمد خبرنگاريم ميز را حساب نمي کند. مطلبي مي نويسيم و پاتوقش مي کنيم.
فقط شغل ما نيست، اگر کارمند هم باشيم، پستي، پولي، اضافه حقوقي برايمان بس است تا حقي را ناحق کنيم. بازرسيم، چيزي مي گيريم و خلاف ها را زير سبيلي رد مي کنيم. کارگردانيم، چيزي را که مي گويند مي سازيم، هم پولش را مي گيريم هم قول کارهاي بعدي را. ورزشکاريم، تباني مي کنيم پول بگيريم و گل بخوريم. وزيريم، وکيليم، استاد دانشگاهيم، آدم که با آدم فرق نمي کند اما اجناس پيشنهادي فرق مي کنند. شرافتمندانه ترينشان پول است و سکه. بعضي وقت ها قول هاي ديگري مي گيريم تا حقي را ناحق کنيم. هرچقدر بيشتر بگيريم به ازايش کار بزرگتري مي کنيم.
حواست را جمع کن. الان همه تاجرند، مي خرند و مي فروشند. بهتر است گران باشي. بپا! مبادا يک وقت حراج شوي.
منبع:همشهري جوان,شماره 224