0

دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

 
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

ناحیه حیات
کمربند حیات Habitable zone
کمربند حیات یک منظومه به ناحیه‌ای در اطراف آن اطلاق می‌شود که در آنجا انرژی دریافتی از ستاره نه خیلی زیاد و نه خیلی کم است و بنابراین درجه حرارت سیاره‌ای که در این مکان قرار می‌گیرد برای شکل‌گیری آب مایع در سطح آن مناسب است. بر اساس نظریه سنتی، وجود آب مایع برای شکل‌گیری و دوام حیات ضروری است. اما امروزه دانشمندان کمی محتاطانه‌تر در این رابطه اظهار نظر می‌کنند. اکنون می‌دانیم هر کجا آب مایع پیدا شود، حیات از نوعی که ما در سیاره خود می‌بینیم می‌تواند به وجود آید. بیشتر سیاره شناسان در این زمینه معتقدند پیدا کردن آب مایع نمی‌تواند به طور قطع وجود حیات در سیاره‌ای را به اثبات برساند چرا که هیچ کس هنوز به طور قطع نمی‌داند حیات بر روی زمین چگونه به وجود آمده و آیا اصلا" منشاء آن خود کره زمین بوده یا خیر؟ اما با این وجود، این دانشمندان معتقدند سیارات خاکی که بر سطح آنها آب مایع وجود دارد و به دور ستارگان رشته اصلی (ستارگانی که در مرکز آنها همجوشی هسته‌ای رخ می‌دهد) می‌گردند، بهترین مکان برای جستجو به دنبال فعالیت‌های زیستی هستند، هر چند این مساله بدان معنا نیست که امکان وجود حیات در سیستم‌های خورشیدی با شرایط متفاوت مورد بررسی قرار نگیرد.
منبع :www.isa.ir
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:27 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کمربند سیارکی
Astroid belt
بعد از آن که هرشل  اورانوس را کشف کرد اختر شناسان در جستجوی کشف سیاره های بیشتر برآمدند. کشف سیاره شهرت زیادی به همراه داشت و این بر تلاش اختر شناسان می افزود. از این گذشته به نظر می رسید که طبق قانون تیتوس- بود  سیاره ناپیدایی میان مدار مریخ و مشتری وجود دارد. این قانون یکی از ویژگیهای عجیب مدار سیاره ها را بیان می کند.بدنبال تلاشهای زیاد بعد از چندین سال تعداد زیادی سیارک کشف شد.بیشتر سیارکهای منظومه شمسی در فاصله 2 تا4 واحدنجومی (یا 300 میلیون تا 600 میلیون کیلومتر)ودر منطقه ای به نام کمربند اصلی سیارکی دور خورشید و بین مدار سیاره مریخ ومشتری می چرخند یعنی فاصله آنها تا خورشید بیشتر از فاصله مریخ وکمتر از فاصله مشتری است. در مورد شکل گیری سیارکها عقیده بر این است که آنها در همین منطقه شکل گرفته ودر واقع تکه های یک پیش سیاره درهمین منطقه بوده اند که گرانش سیاره مشتری مانع از سیاره شدن آن ودر نتیجه بوجود آمدن این تکه ها شده است.این وضعیت حدود 100 میلیون سال بعد از شکل گیری خورشید ومنظومه شمسی رخ داده است.
       دانشمندان حدس می زنند که بین 30000 تا 40000 سیارک در کمربند سیارکی وجود داشته باشد که بیش از یک کیلومترقطر دارند.از میان سیارکها حدود سه هزار سیارک فهرست شده اند. تعداد خیلی بیشتری سیارک های
کوچکتر هم وجود دارد.کمربند سیارکی بیش از 200 سیارک دارد که بیشتر از 60 مایل یا 100 کیلومتر قطردارند. میلیون هاسیارک کوچک تر هم وجود دارد. ستاره شناسان چندین سیارک بزرگ تر پیدا کرده اند کهسیارک های کوچک تری دور آنها می گردند.
       سیارک ها در مدارهای بیضی شکل دور خورشید می گردند. حالا اگر جاذبه سیاره غول آسایمشتری و یا برخورد اتفاقی با مریخ یا سیارک دیگری رخ دهد، آنها به بیرون از کمربندسیارکی هل داده می شوند و به سوی فضای اطراف مدار سیارات پرتاب می شوند. برای مثالماه های مریخ، فوبوس و دیموس، ممکن است از سیارک هایی باشند که در مدار مریخ گیرافتاده اند.
جرم کل سیارکها نیز در حدود 10 درصد جرم زمین تخمین زده شده واگر همه این اجرام را در کنار هم قرار داده ویک جرم واحد تشکیل دهیم قطر آن حدود 1400 کیلومتر خواهد شد بسیار کوچکتر از ماه.پراکندگی سیارکها در عرض کمربند اصلی چندان یکنواخت نیست ومی توان متوجه نواحی شد که تجمع سیارکها در آنها بیشتر است .خواص بعضی از سیارکهای این تجمعات مشابه بوده واین نظریه را القاع می کند که آنها مرتبط با هم ودارای یک ریشه می باشند اکنون عقیده بر این است که این سیارکهاباقیمانده سیارکهای بزرگتری بوده اند که به دلایلی متلاشی شده است مهمترین این تجمعات که با نام خانواده هم شناخته میشوند عبارتند از:خانواده Hungaria،flora،cybele،hilda،phocaea،koronis،eos  و خانواده themis
مطالعه آماری این خانواده ها به دانشمندان اطلاعاتی درباره چگونگی برخوردهای سیارکی و....و آهنگ برخورد ها می بخشد وبا این مطالعات می توان به اطلاعات مفیدی از برخوردها در زمانهای اولیه شکل گیری منظومه دست پیدا کرد.
خانواده سیارکی hungaria داخلی ترین گروه سیارک های کمربند اصلی استآنها در فاصله 1.78 تا 2 واحد نجومی از خورشید قرار دارند وخروج از مرکز آنها نیز در حدود 0.2 است.
خانواده flora در فاصله 2.1 تا 2.3 واحد نجومی از خورشید بوده وخروج از مرکز آنها به0.9 هم می رسد.زاویه کشیدگی مداری آنها در حدود 11 درجه می باشد.بعد از این خانواده اکثریت بیشتر سیارکها در فاصله 2.3 تا 3.25 واحد نجومی قرار دارند.سیارک گاسپرا از این خانواده می باشد.
خانواده koronis  در خوالی فاصله 3 واحد نجومی از خورشید می چرخند وتا کنون چند صد سیارک آن شناسایی شده اند.سیارک آیداIda (که دارای قمری به نام Dactyl است )از این خانواده می باشد.
بعد از منطقه با فاصله 3.25 واحد نجومی از خورشید که تعداد سیارکها در آن بسیار کم است(gap) سیارکهای خانواده Cybele  شروع به خود نمایی می کنند.سیارکهای این خانواده بین فاصله 3.3 تا 3.5 واحد نجومی ازخورشید قرار دارند.خروج از مرکز مداری آنها زیر 0.3 است.سیارک Cybele  هفتمین سیارک بزرگ شناخته شده دارای قطری در حدود 300 کیلوتر است.دومین سیارک این خانواده با نام Hermione  با قطر 200 مانند سیارک آیدا دارای قمری کوچک با قطر 13 کیلومتر است.
خانواده hilda  خارجی ترین خانواده سیارکی است ودر ناحیه 3.9 تا 4.2 واحد نجومی از خورشید قرار داشته وبا داشتن دور تناوب 8 سال تحت تاثیر رزونانس 3:2 مشتری قرار دارند.بعد از این خانواده تهیگاهی ر فاصله 4.2 تا 5.05 واحد نجومی وجود دارد که تعداد سیارکهای آن بسیار ناچیز است.بعد از این فواصل نیز محل قرار گرفتن سیارکهای تروجان مشتری (که دارای مدار مشترک با آن هستند) است.
 
 اند....درسایت زیر می توان نامگذاری تعدادی از عوارض سطحی سیارکها را مشاهده نمود.
http://planetarynames.wr.usgs.gov/jsp/SystemSearch2.jsp?System=Asteroid%20Belt
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:30 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

   

کمربند کوییپر (کوییپر -اج ورث)
Kuiper belt(edgeworth-kuiper)
حلقه ای قرص مانند از اجرام که در ماورای مدار نپتون در فاصله ۳۰ تا۴۰ واحدنجومی وتقریبا در صفحه منظومه شمسی بدور خورشید می چرخند(توجه داشته باشید که منطقه ابر اورت منطقه ای کروی است).این اجرام  از مواد یخی تشکیل شده و منشا اصلی دنباله دارها با دوره تناوب کوتاه(با دوره تناوب کمتر از ۲۰۰ سال) به شمار می رونددرحالیکه ابر اورت منشاءدنباله دارهای با دوره بلند است.تصور بر این است که گروهی از سیارکها با نام سیارکهای سنتور که مدار آنها بین مشتری ونپتون است نیزتحت تاثیر سیاره نپتون احتمالا به این منطقه آمده باشند.اگر این سیارکهای یخی به مناطق درونی منظومه شمسی نزدیک شوند میتوانند به دنباله دارهایی فوق العاده درخشان تبدیل شوند. حلقه های مشابه کوییپر تا به حال در اطراف ۹ ستاره تشخیص داده شده اند .وجود این حلقه ها ارتباط مستقیمی با تشکیل سیارات در یک منظومه ی ستاره ای دارد.وجود لبه های تیز بیرونی در یک کمربند باریک (مانند کمربند کوییپر) نشان دهنده ی وجود همدمی ستاره مانند برای ستاره ی اصلی است که به طور مداوم ، لبه ی بیرونی کمربند را تمیز می کند.درست مانند تاثیر اقمار بر لبه های حلقه های زحل و اورانوس.این اجرام یخی هر از چند مدتی تحت تاثیر گرانش سیارات بزرگ منظومه شمسی بویژه مشتری به مناطق درونی منظومه رانده شده وبخاطر نور وحرارت خورشید شروع به بخار شدن کرده و مانند دنباله دار در آسمان ظاهر می شوند.در سال ١٩٩٢ اخترشناسان نقطه سرخ رنگ کوچکی را در ٤٢ واحد نجومی خورشید تشخیص دادند؛ اولین جرم دیده شده در کمربند کوییپر. از آن سال تاکنون بیش از ١٠٠٠ جرم در این کمربند شناخته شده است. اجرام کمربند کوییپر بسیار دور هستند و به همین علت اندازه گیری ابعادآنها کاری دشوار است. اندازه ای که برای آنها تخمین زده می شود، به ارتباط میان میزان درخشندگی سطحی آنها و اندازه شان وابسته است. برای اندازه گیری اندازه بنابر میزان درخشندگی، دانشمندان درصد بازتاب نور خورشید را از سطح جرم اندازه می گیرند، به این عدد ضریب بازتاب سطحی (آلبدو) می گویند. با فرضِ اینکه ضریب بازتاب سطحی یک جرم متوسط کمربند کوییپر برابر دنباله دارهاست، حدود ٤ درصد، دانشمندان اندازه اجرام کمربند را حساب می کنند. یکی از راههای اندازه گیری ضریب بازتاب سطحی جرم، اندازه گیری مقدار گرمای ساطع شده از آن در طول موج فروسرخ است. در سال ٢٠٠٤ ، دانشمندان تعدادی از اجرام کوییپر را با تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر رصد کردند و میانگین ضریب بازتاب را ١٢ درصد به دست آوردند؛ به این ترتیب اجرام کوییپر باید کوچکتر از آنچه در ابتدا تصور می شد، باشند. با این حال، رصدها و اکتشافات جدید ممکن است این نتیجه گیری را دگرگون کند.
 
Quaoar (2002 LM60) یکی از بزرگترین اجرام کمربند کوییپر است. Quaoar، تقریبا در ٦.١ میلیارد کیلومتری مدار پلوتون (حدود ٤٢ واحد نجومی)، هر ٢٨٨ سال یکبار گرد خورشید می گردد. در سال ١٩٨٠ از این جرم عکس برداری شده بود اما تا سال ٢٠٠٢ که مایک براون و همکارانش از کَلتِک در پاسادنا آن را کشف کردند، از اجرام کوییپر به حساب نمی آمد.
قطر Quaoar تقریبا ١٢٥٠ کیلومتر، برابر قمر پلوتون، کارون، است. پس از کشف پلوتون در سال ١٩٣٠ (و قمرش کارون در سال ١٩٧٨) تا سال گذشته که سیاره کوتوله اریس یا UB313 کشف شد، جرمی بزرگتر از Quaoar کشف نشده بود. در حقیقت این جرم بزرگ از به هم پیوستن ٥٠٠٠٠ سیارک، به وجود آمده است. مجموع این اجرام حجمی برابر Quaoar خواهند داشت.
جرم بزرگتری از کمربند کوییپر (2004 DW که اکنون Orcus نامیده می شود) در فاصله ٤٥ واحد نجومی از خورشید کشف شد.
2005 FY9 یا ماکه ماکه (MAKEMAKE)جرم بسیار بزرگی از کمربند کوییپر است که در ٣١ مارچ ٢٠٠٥ ، گروه مایک براون آن را کشف کرد. کشف آن در ٢٩ جولای ٢٠٠٥ همزمان با دو جرم بزرگ دیگر در کمربند کوییپر، 2003 EL61 و 2003 UB 313، که اکنون اِریس نامیده می شود، اعلام شد. در ابتدا به نظر می رسید قطری برابر ٥٠ % تا ٧٥ % پلوتون داشته باشد. از نظر اندازه مشابه 2003 EL61 است، ولی پرنور تر از آن. پس از UB313 و پلوتون، بزرگترین جرم منظومه شمسی به شمار می آید. این جرم هر ٣٠٨ سال یک بار به دور خورشید می گردد. مانند پلوتون، مداری کشیده دارد و با صفحه مدار سیارات منظومه شمسی نیز زاویه زیادی دارد.
2003 EL61
2003 EL61 یکی دیگر از اجرام کمربند کوییپر است که مایک براون و گروهش از کَلتِک، آن را کشف کردند. این جرم در منطقه ای آن سوی مدار نپتون است؛ جایی که پلوتون و خرده سیاره های بزرگ Orcus و Quaoar، 2005 FY9 و سیاره کوتوله 2003 UB313 در میان سایر اجرام، قرار دارند. 2003 EL61، پس از پلوتون و 2005 FY9 پرنورترین جرم این منطقه است. این جرم آنقدر پرنور است که با تلسکوپ های خوب آماتوری و مجهز به دوربین های سی سی دی، می توان آن را دید. در کنار درخشان بودن 2003 EL61 ، این جرم، از نمونه های دسته ای از اجرام کمربند کوییپر به نام "اجرام پراکنده کمربند کوییپر" است. این اجرام به این علت "پراکنده" نامیده می شوند که تصور می شود اجرامی باشند که زمانی با نپتون تماس نزدیک داشته اند و گرانش نپتون مدار آنها را بسیار کشیده و پراکنده کرده باشد. جرم 2003 EL61 ، ٣٢ % جرم پلوتون است.
سِدنا
در ماه مارچ ٢٠٠٤ ، اخترشناسان اعلام کردند سیاره جدیدی یا خرده سیاره ای، در فاصله ای بسیار دور، در سردترین مناطق منظومه شمسی، کشف کرده اند. در ابتدا، مایک براون، همراه با دکتر چاد تروجیلو از رصدخانه جِمینی در هاوایی و دیوید رابینوویتز از دانشگاه یِل، این "خرده سیاره" را در ١٤ نوامبر ٢٠٠٣ ، با تلسکوپ ٤٨ اینچ ساموئل اُشین در رصدخانه پالومار در نزدیکی سَن دیِگو،  کشف کردند. در روزهای بعد، جرم جدید با تلسکوپهایی در شیلی، اسپانیا، آریزونا و هاوایی و کمی پس از آن، با تلسکوپ فضایی اسپیتزر رصد شد.
خرده سیاره 2003 VB12، که به نام خدای مردمان اسکیمو که در زیر آبهای اقیانوس شمالی زندگی می کند، سِدنا، نامیده شد، مدت کوتاهی، در دوره تناوب ١٠٥٠٠ ساله خود، به خورشید نزدیک شده بود. سدنا حدود یک چهارم تا سه هشتم قطر پلوتون است. سدنا در دورترین نقطه مدارش، ١٣٠ میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد؛ که حدود ٨٦ واحد نجومی می شود؛ ای فاصله را با فاصله نپتون، ٣٠واحد نجومی، و پلوتون، ٣٩ واحد نجومی، مقایسه کنید.
کاشفان سدنا، این جرم را از اجرام داخلی ابر اورت معرفی کردند، زیرا هیچ گاه وارد کمربند کوییپر نشد. سدنا هیچ گاه از ٧٦ واحد نجومی به خورشید نزدیک تر نشد. سدنا، جرم بسیار عجیبی است؛ هیچ کس تصور نمی کرد در فضای خالی بین ابر اورت و کمربند کوییپر چنین جرمی پیدا شود. شاید ابر اورت بیشتر از آنچه تصور می شد گسترده باشد، یا شاید سدنا جرمی از اوایل پیدایش منظومه شمسی باشد که بین کمربند کوییپر و ابر اورت گرفتار شده است. از دیگر ویژگی های جالب سدنا، می توان رنگ سرخ و اندازه آن را نام برد؛ پس از مریخ، سدنا سرخ ترین جرم منظومه شمسی است. با قطری که حدود سه چهارم پلوتون تخمین زده می شود، از زمان کشف پلوتون در سال ١٩٣٠ و تا پیش از کشف اریس، بزرگترین جرم کشف شده منظومه شمسی است. سدنا در دوردست های منظومه شمسی، در سردترین منطقه منظومه که دمای آن هیچ گاه به بالای منفی ٢٤٠ درجه سانتی گراد نمی رسد، قرار دارد. سدنا در دورترین نقطه مدارش، ١٣٠ میلیارد کیلومتر از خورشید فاصله دارد. این فاصله ٩٠٠ برابر فاصله میانگین زمین تا خورشید است.
دانشمندان هنگامی که متوجه شدند حتی تلسکوپ فضایی اسپیتزر نیز نمی تواند گرمای ساطع شده از این جرم سرد و دور را ثبت کند، اعلام کردند باید اندازه ای کوچکتر از پلوتون داشته باشد. با جمع آوری همه داده ها، براون اندازه سدنا را بین پلوتون و Quaoar ، خرده سیاره ای که همین گروه آن را در سال ٢٠٠٢ کشف کرده بود، تخمین زد. تا زمان کشف سدنا، Quaoar بزرگترین جرم شناخته شده در آنسوی پلوتون بود.
 Kenneth Essex Edgeworth (1880-1972)  و Gerard Peter Kuiper (1905-1973), نام دو ستاره شناسی بود که درباره این ناحیه از منظومه شمسی به تحقیق پرداختند.
 
منبع باهمکاری : http://www.nojoum.com/Pages/KuiperBelt.aspx?View=Default

برای کسب اطلاعات بیشتر به زبان انگلیسی به سایت زیر مراجعه نمایید:
http://www.solstation.com/stars/kuiper.htm
خبری درباره این ناحیه در سایت زیر آمده است:
http://www.govashir.com/physics/archives/001464.html
   

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:33 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

   

کندرول
Chondrule
ذرات در ابعاد میلیمتر یا کمتر که بصورت ذرات سیلیکاتی هستند که به سرعت سرد شده اند ودر کندریتها به چشم می خورند.کندرول ها در حالت عادی از اولیوین یا پیروکسن ویا ترکیب هردو ساخته شده اند وبا توجه به سرعت سرد شدن ومواد اولیه دارای اشکال متفاوتی هستند.کندرول غنی از پیروکسن به صورت کریستالهایی هستند که از مرکز ذرات کروی شکل کندرول به سمت بیرون آن شکل گرفته اندو کندرول های   غنی از اولیوین دارای ساختمانی بلوکی یا میله ای شکل هستند.کلمه کندرول از یک کلمه یونانی به شکل chondros  آمده است که بمعنای شن می باشد.ابتدا تصور بر این بوده که این ذرات از یک باران خورشیدی بوجود آمده اند.بر اساس نظرات دیگر این ذرات بدنبال برخورد میان سیارکها یا انجماد مستقیم از ابرهای گازی شکل گرفته اند.در حال حاضر می دانیم که این ذرات کروی به احتمال بسیار قوی از ذوب وتجمع ذرات کوچکتر در سحابی تشکیل دهنده منظومه شمسی بوجود آمده اند وگرمای لازم برای چنین فرایندی نیز ازامواج شوک در میان سحابی اولیه ویا از انرژی خورشید تامین شده است.
 
 
   

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:36 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کندریت
  Chondrite

کندریتها شهابسنگهای از جنس سنگ بوده  که از زمان شکل گیری منظومه شمسی هیچ گونه آثاری از ذوب شدگی در آنها مشاهده نمی شود.مهمترین ویژگی آنها داشتن ذراتی کروی شکل در حد میلیمتری است که کندرل نام دارند واز جنس سیلیکات  بوده و سریع سرد شده اند.از لحاظ شیمیایی به سه دسته تقسیم می شوند.دسته اول با نام کندریتهای Carbonnaceous  وبا نشانه Cشناخته می شوند.دسته دوم کندریتهای معمولی یا Ordinary  نام دارند وبا نشانه O علامت گذاری می شوند.دسته سوم نیز کندریتهای Enstatite نام دارند وبا نشانه E شناخته می شوند.دو دسته کوچک دیگر نیز وجود دارد که با نامهای Rumurutiites و  Kakangari شناخته می شوند والبته از هرکدام از  این دو دسته تنها یک شهاب سنگ تاکنون شناسایی شده است.این گروهها دارای تفاوتهایی از لحاظ اندازه شکل  ونوع کندرول می باشند ودر مناطق مختلف منظومه شمسی شکل گرفته اند.از لحاظ ویژگیهای جرم مادر  که شهابها از آن بوجود آمده اند نیز روشی برای طبقه بندی شهابها وجود دارد.

 

 

 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:37 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان
galaxy
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  توده ای بزرگ از تعداد بسیار زیادی ستاره ٬مقداری گاز٬ غبار ومواد تاریک که با کشش گرانشی گرد هم آمده اند یک نمونه بارز آن کهکشان راه شیری است.این اجرام پهنه وسیعی از اندازه ,درخشندگی, جرم , تعداد ستارگان ومقدار مواد غیر ستاره ای اشغال می کنند.اندازه درخشندگی کهکشانهای سی دی حتی میلیونها برابر کهکشانهای کوتوله می باشد.شکل کهکشانها مطابق رده بندی هابل در سه رده کلی جای می گیرد.کهکشانهای بیضوی که به صورت بیضی وبا درخشندگی یکنواخت ومتقارن هستندو بطور معمول شکل گیری ستاره ها در آنها وجود ندارد.کهکشانهای مارپیچی که بدو صورت معمولی و میله ای وجود دارند دارای توده ای مرکزی مانند توده کهکشانهای بیضوی البته در مقیاس کوچکتر بوده وصفحه ای تخت از توده های ستاره ای گاز وغبار اطراف آن قرار دارد که برخلاف کهکشانهای بیضوی در گستره وسیعی از عمرشان فرایند شکل گیری ستاره ها در آنها جریان دارد.کهکشانهای نامنظم که برخلاف دو نوع کهکشان قبلی دارای شکل خاصی نیستند و کهکشانهای کوتوله که دارای ستارگان کم بوده ودرخشندگی آنها نسبت به بقیه کمتر است.
با بررسی دقیق حرکات داخلی کهکشانها آشکار شده است که مجموع جرم اجزاء قابل مشاهده آنها برای توجیه این حرکات کافی نیست وجرم وگستره آنها باید بسیار بیشتر از این باشد این جرم گم شده را به وجود مواد تاریک نسبت می دهند وجرم مواد تاریک در یک کهکشان نوعی حتی به نود درصد جرم کلی مواد قابل مشاهده هم می رسد.بنابراین ماده تاریک در شکل گیری کهکشانها ,جرم واندازه آنها بسیار موثر است.بیشتر کهکشانها طی زمانی نسبتا" کوتاه بعد از شکل گیری کیهان به شکل کنونی خود رسیده اند وشکل گیری ستارگان در آنها آغاز شده است.
درشکل بالا یکی از بهترین رده بندی های کهکشانی ترسیم شده است.تعداد کهکشانهای بزرگ عالم ۳۵۰ میلیارد وتعداد گروههای کهکشانی۲۵  میلیارد وتعداد ابر خوشه ها نیز ۱۰ میلیون عدد تخمین زده شده است.
کهکشانها آنقدر بهم نزدیکند که گهگاه تصادف می کنند وادغام می شوند.
ستاره ها خیلی خیلی بندرت با هم برخورد می کنند.فاصله بین ستاره های همسایه (در موقعیت ما در کهکشان راه شیری )تقریبا"برابر با 10 میلیون برابر قطر ستاره است.در مقابل کهکشانها به صورت خیلی رایج با هم برخورد می کنند.فاصله بین کهکشانهای همسایه تقریبا"20 برابر قطر کهکشان است .
برخورد های سریع السیر بین کهکشانها آنها را دست نخورده می گذارد اما منجر به ایجاد اختلالاتی مانند پل می شود.مانند کهکشان m51  که توسط پلی از ستارگان به کهکشان همسایه کوچک تر راه دارد.
برخورد شاخ به شاخ کهکشانها نسبت به برخورد کنار گذری خیلی کمیاب تر است.اگر یک کهکشان کوچک درست از میانه یک کهکشان مارپیچی بزرگ عبور کند، موج کشندی موجب به راه افتادن جریانی از ستاره وگاز به سمت بیرون از قرص کهکشان مارپیچی می شود. نتیجه یک کهکشان حلقوی است که بارزترین ویژگی آن ، موج کشندی حلقه ای شکل ستاره هاست.
مواجهه کند کهکشانها موجب ادغام(Merger) می شود . در این فرآیند دو کهکشان به هم پیوند می خورند وکهکشان بیضوی یگانه ای را می سازند.فرآیند کامل ادغام، صدها میلیون سال به طول می انجامد. در این فرآیند دو کهکشان ویژگیهای اجسام کاملا"غیر الاستیک که با هم ترکیب می شوند را از خود نشان می دهند ومقداری از انرژی مداری خود را به ستارگانشان منتقل می کنند.
تصادم کهکشانهایی که دارای جرم مشابه بوده وسرعت مداریشان نیز در حد قابل مقایسه با سرعت پراکنده درونی شان(در حدود چند صد کیلومتر درثانیه) است می تواند به این حالت منجر شود.اگر حداقل یکی از دو کهکشان از گاز غنی باشد فشرده سازی گاز درون دیسک کهکشان منجر به توسعه ستاره سازی شده واین می تواند به افزایش کوتاه مدت درخشندگی کهکشان بیانجامد .                                                                                                
مورفولوژی یک تصادم کهکشانی که در مراحل نهایی خود بسر می برد به مقدار بسیار زیادی به کهکشانهای بیضوی شباهت دارد.اما روشن نیست که چه درصدی از کهکشانهای بیضوی از این روش تولید شده باشند.یک نمونه از کهکشانهای تصادمی کهکشان NGC7252  معروف به کهکشان "اتمها برای صلح" است.مناطق بیرونی این کهکشان هنوز آثاری از اختلالات ناشی از برخورد بهمراه دارد ولی مناطق داخلی آن نشانه هایی مانند یک کهکشان بیضوی منظم دارد.درخشندگی سطحی شعاعی این کهکشان از قانون واوکولیور تبعیت می کند.
کهکشان راه شیری وآندرومدا در حال حاضر با سرعت 300 کیلومتر در ثانیه به سوی هم در حرکتند.اگر مدارشان بسیار کشیده باشد در عرض حدود 3 میلیارد سال با هم برخورد می کنند وکهکشان بیضوی غول آسایی را پدید می آورند.اگر مدارشان دایروی تر باشد از کنار هم می گذرند ونتیجه تنها اختلالات کشندی خواهد بود.
در حالت دیگر از تصادم کهکشانها ،هنگامیکه یک کهکشان بزرگ با کهکشان کوچکتری تصادم آهسته داشته باشد،کهکشان کوچکتر بلعیده خواهد شد.یعنی ستاره های کهکشان کوچک به کهکشان بزرگ تعلق می گیرند ودر ساختار کهکشان بزرگتر کمترین تغییراتی رخ می دهد.این حالت به کانیبالیسم (Cannibalism)معروف است. این پدیده احتمالا"عامل درخشنده بودن وسنگینی بیش از حد بعضی از کهکشانها در مراکز خوشه های کهکشانی می باشد.کانیبالیسم کهکشانهای کوتوله٬ بعنوان یکی از موارد رشد هاله در کهکشانهای بزرگتر ذکر شده است.جریانهای ستاره ای اطراف کهکشان راه شیری و آندرومدا که احتمالا" باقیمانده کهکشانهای همدم بوده اند از مثالهای روشن می باشند .در حال حاضر همچنان به نظر می رسد که کهکشان راه شیری در حال بلعیدن ابر های ماژلانی باشد.
 
کهکشانهایی که منزوی باشند معدودند.کشش گرانشی متقابل کهکشانها باعث می شود در خوشه ها یا(clusters) اجتماع کنند.یک خوشه فقیر از کهکشان در حد انگشتان دست ،کهکشان دارد(خوشه محلی دارای حدود 40 کهکشان است)در حالیکه خوشه های غنی بیش از یکهزار کهکشان دارند.در حالیکه پهنای یک خوشه فقیر فقط یک مگاپارسک وحتی کمتر است اندازه یک خوشه غنی تا 3 مگاپارسک می رسد.خوشه سنبله مثالی از یک خوشه غنی است که دارای 2500 کهکشان بوده واندازه آن در حدود 17 مگاپارسک است.
مواجهه کهکشانها (Merger) در خوشه های غنی که کهکشانهای متعددی نزدیک هم قرار دارند رواج بسیاری دارد.کهکشانهای بیضوی در خوشه های غنی زیادند ولی تعداد مارپیچی ها کم(بیشتر کهکشانهای مارپیچی در طی برخورد های کند در هم ادغام گردیده اند.)در بین کهکشانها مقادیر بسیار زیادی گاز میان کهکشانی وجود دارد که از کهکشانهای خوشه منفک شده اند.معمولا" در نزدیکی مرکز خوشه های غنی کهکشان بیضوی غول آسایی قرار دارد که در اثر بلع کهکشانی بدفعات تورم فزاینده ای پیدا کرده است.
 
خوشه های کهکشانی خود خوشه بندی داشته ودر ابرخوشه هایی اجتماع دارند که در میانشان رخنه یا فضاهای خلاء مانندی با وسعت بسیار زیاد وجود دارد.ابر خوشه ها یا خوشه های کهکشانی بزرگترین ساختارهای شناخته شده گیتی هستند.بزرگترین ابرخوشه ها 100 مگاپارسک یا حتی بیشتر طول داشته وجرمشان نیز به حدود ده هزار میلیارد برابر جرم خورشید می رسد.گروه محلی وخوشه سنبله هردو بخشی از ابرخوشه محلی هستند که ساختار تختی است که حدود 50 مگاپارسک قطر دارد.با اندازه گیری سرعتهای شعاعی کهکشانها وبا استفاده از قانون هابل ترسیم نقشه توزیع کهکشانها در فضا تا فواصل چند صد مگاپارسک میسر است.به نظر می رسد که ساختار بزرگ مقیاس گیتی متخلخل است.ابر خوشه ها کروی نیستند بلکه دیواره های تخت یا رشته های بلند می سازند.ابر خوشه ها توسط فضاهای غول پیکرتقریبا" خالی از کهکشان(که سوراخهای اسفنج کیهانی هستند) از هم جدایند. پهنای این فضاهای خالی به یکصد مگاپارسک هم می رسد .
گمان بر این است که گیتی در ابتدای کار (بعد از انفجار بزرگ یا بیگ بنگ)تقریبا" همگن بوده واختلالات چگالشی مختصری داشته است.اما با گذشت زمان نواحی پرچگالی رمبیدند وابر خوشه ها را پدید آورند.نواحی کم چگالی بسط یافتند وفضاهای خالی را پدید آوردند.این فضاها با انبساط خود مثل باد کنک باد کرده وبه کرویت نزدیک شدند.
 
منبع :کتاب شناخت گیتی از باربارا رایدن ترجمه افشین آزاد منش
 
واژه مرتبط: کهکشانهای فعال   کهکشان ستاره فشان (Starburst galaxy)

برای کسب اطلاعات بیشتر به زبان انگلیسی به سایت زیر مراجعه نمایید:
  http://www.astr.ua.edu/keel/galaxies/classify.html
 
در سایت زیر فهرستی از کهکشانهایی که در حال تصادم هستند آورده شده است:
http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=42690
 
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:38 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان cd
CD galaxy
بزرگترین ودرخشنده ترین نوع کهکشانهای معمولی که در مناطق مرکزی خوشه های کهکشانی پرجمعیت یافت می شوند.این کهکشانها مشابه کهکشانهای بیضوی بزرگ هستند با این تفاوت که گستره ستاره ای اطراف آنها وسیع تر است.کهکشانها با جذب ستاره های کهکشانهای مجاورمی توانند بزرگتر شوند.این نام گذاری کهکشانی توسط ویلیام مورگان در کنار کهکشانهای نوع N بعنوان قسمتی از رده بندی کهکشانی یرکز شناخته می شود.بزرگی بعضی حتی به ۳ میلیون سال نوری هم می رسد وبطور کلی از سنگین ترین کهکشانهای شناخته شده می باشند.
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:39 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

   

کهکشان آندرومدا(m31)
سحابی آندرومدا(امراﺓالمسلسله) m31, Andromeda Galaxy
 
 کهکشان معروف M31 یا NGC 224 که در صورت فلکی آندرومدا قراردارد. این کهکشان به همراه کهکشان راه شیری دو کهشان مارپیچی بزرگ و اصلی خوشه محلی کهکشانها هستند. این کهکشان نزدیک‌ترین و بزرگترین کهکشان مارپیچی به زمین است. و در فاصله 52/2 میلیون سال نوری قرار دارد. این کهکشان به دلیل  درخشندگی خود همواره نظر ستاره شناسان به ویژه طی یکصد سال گذشته را به خود جلب کرده است. قسمت‌های مرکزی این کهکشان در شرایط دید خوب با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است و اندازه ظاهری آن نیز حدود 3× 1 درجه است. قدر آن 4/3 قدر مطلق 4/21- (قدر مطلق کهکشان با روشهای غیر مستقیم 5/20- بدست آمده است) و هسته آن به وسیله دوربین دو چشمی و تلسکوپ بسیار درخشان دیده می شود. این کهکشان اولین بار توسط عبدالرحمن صوفی، ستاره شناس ایرانی به عنوان  یک ابر کوچک معرفی شده است. این کهکشان در سال 1612 زمان کوتاهی بعد از اختراع تلسکوپ توسط سیمون ماریوس مورد بررسی قرار گرفته و تا چند قرن بعد ستاره شناسان آنرا به عنوان تکه‌ای از کهکشان راه شیری و در محدوده آن در نظر می گرفتند.
طبیعت مارپیچی گونه‌ این سحابی اولین بار توسط ایزاک روبرتز در سال 1880 به کمک یک تلسکوپ نیم متری مشاهده شد و در سال 1885 برای اولین بار یک ابر نو اختر در آن مشاهده شد که آنرا S آندرومدا نامیدند. ادوین هابل در سال 24- 1923 به کمک یک تلسکوپ 5/2 متری بازتابی به نام هوکر متعلق به رصدخانه مونت ویلسون قسمتهای بیرونی آن را به ستارگان مجزا تفکیک نمود و موفق به کشف ستارگان آبی مشابه آنچه که در خوشه های کروی کهکشان خودمان یافت می شود گردید. او به کمک رابطه دوره تناوب با درخشندگی ذاتی در موردستاره‌ ها که متغییر و از انواع قیفاوسی بودند توانست فاصله این ستارگان را تخمین بزند. نتیجه مشاهدات نشان می‌داد که فاصله این سحابی بسیار بیشتر از مرزهای کهکشان راه شیری است یعنی این سحابی جهانی جزیره‌ای مستقل است. مشاهدات جدید که بین سال‌های 1940 تا 55توسط والتر باده به کمک تلسکوپ 5 متری هال انجام شدند نشانِ‌دادند که هسته این کهکشان با ستارگان قرمز پیر که بسیار ضعیفتر از ستارگان آبی روشن هاله اطراف کهکشان هستند پر شده است. چنین وضعیتی در کهکشان خودمان هم وجود دارد. این کهکشان از نوع Sab و قطر آن 22000 سال نوری است. احتمالاً دارای دو بازوی مارپیچی است که البته به دلیل زاویه کم قرص کهکشان باخط دید که در حدود 20 درجه است و احتمالاً اثرات گرانشی کهکشانM32 که شکل آن را به هم زده دیدن این بازوها بسیار مشکل است. با یک تلسکوپ شانزده اینچی در شرایط خوب چندین خوشه کروی اطراف آن قابل مشاهده است. این کهکشان دارای حدود 500- 400 خوشه کروی است و اندازه‌ هاله کهکشان که شامل این خوشه‌های کروی است سه برابر هاله کهکشان راه شیری است (تعداد خوشه‌های کروی کهکشان راه شیری به 200 می رسد). محتویات فلزی ستاره‌های این خوشه‌ها از ستاره‌های مشابه در کهکشان راه شیری بیشتر است و این احتمالاً ناشی از مسیر تکاملی کندتر و نامنظم‌تر این کهکشان نسبت به کهکشان راه شیری است. تاکنون چندین نواختر و ابر نواختر در آن مشاهده شده اند و به کمک تلسکوپ‌های بزرگتر هر سال حدود 30  ستاره نواختر درآن مشاهده‌ می‌شود. ستارگان ابرغول آبی نیز در آن مشاهده شده اند جالب است بدانید اگر خورشید در فاصله این کهکشان از زمین قرار می‌گرفت مثل ستاره‌ای از قدر 29 مشاهده‌ می شد.دراین کهکشان چندین چشمه اشعه ایکس هم یافت شد که کاندیداهای خوبی برای وجود سیاه چاله‌ها یا ستاره‌های نوترونی به حساب می ایند. (تا سال 2004ده چشمه شناسایی شده است). این کهکشان دارای حدود 10 قمر کهکشانی است که دوتای از آنها کهکشان NGC205 یا M110 با قدر 9/8 و دیگری کهکشان NGC 221 یا M32با قدر 2/8 است که البته در تلسکوپ‌های کوچک به صورت یک ستاره دیده می شود. مشاهدات پیوسته رادیویی در طول موج 21 سانتیمتر مربوط به هیدروژن خنثی نشان می‌دهد که هسته کهکشان از لحاظ فعالیت حدود20 بار از هسته کهکشان راه شیری ضعیفتر است. همچنین مشاهدات تلسکوپ هابل نشان می‌دهد که هسته این کهکشان از دو قسمت بسیار نزدیک هم (در فاصله 5 سال نوری از همدیگر) تشکیل شده که تحت تاثیر شدید گرانشی  همدیگر هستند. احتمالاً یکی از هسته‌ها، هسته کهکشان دیگری بوده که توسط کهکشان قوی‌تر بلعیده شده است.در هسته آن ظاهرا سیاهچاله ای ابر جرم با جرم حدود ۵ میلیون برابر خورشید وجود دارد.
  
 
اطلاعات
اندازه ظاهری
فاصله -سال نوری
قدرظاهری
بعد-ساعت
دقیقه
میل -دقیقه
درجه
درصورت فلکی
کهکشان مارپیچی NGC224
178'*63'
2400000
3.4
00 42
41 16
آندرومدا
 
 
 
 
 
 

 

ژیون لی از مرکز ستاره شناسی هاروارد- اسمیتسون در این باره می گوید: ابر سیاه چاله های مرکزی در کهکشان های راه شیری و آندرومدافوق العاده ضعیف هستند و دو "پاد- اخترنما"** کشف شده در آندرومدا همانند یک لابراتوآر فضایی به ما امکان داده اند تا ضعیف ترین فعل و انفعالات را در ابر سیاه چاله مرکزی این کهکشان مشاهده کنیم.مطالعاتی که از سال 1999 تا سال 2006 میلادی توسط رصدخانه فضایی چاندرا انجام شد ، حاکی از وضعیتی آرام در آندرومدا بود ، اما در ششم ژانویه سال 2006 میلادی، ناگهان سیاه چاله مرکزی این کهکشان در اثر فوران عظیمی از پرتو های ایکس، صدبرابر درخشان تر شد. این نخستین بار بود که چنین رویدادی از ابر سیاه چاله ای در همسایگی ما مشاهده می شد.
 
پس از آن اتفاق، آندرو مدا باز هم در وضعیتی آرام و یکنواخت به سر می برد اگر چه درخشش کهکشان 10 بار بیشتر از قبل شده است. فوران پرتو های ایکس در واقع ناشی از سقوط مقادیر زیادی ماده به درون ابر سیاه چاله مرکزی کهکشان بوده است، فرایندی که هم اکنون نیز در ابعادی کوچکتر ادامه دارد.کریستین جونز از مرکز ستاره شناسی هاروارد- اسمیتسون می افزاید: ما یافته هایی پیرامون اتفاقاتی که در اطراف سیاه چاله مرکزی آندرومدا می افتد، در دست داریم اما این اطلاعات شامل همه جزئیات نمی شود.
 
هنوز علت فوران سال 2006 سیاه چاله کاملا روشن نیست، اما ممکن است به خاطر انتشار ناگهانی انرژی میدان های مغناطیسی واقع در صفحه اطراف سیاه چاله باشد که به طور ناگهانی به یکدیگر متصل شده و نیروی فراوانی تولید کرده اند.
به احتمال زیاد، ابر سیاه چاله مرکزی در "ام 31" همچنان به تغذیه کردن از باد های ستاره ای از ستاره مجاور و یا مواد موجود در ابر های بزرگ گازی که در حال سقوط به داخل آن هستند، ادامه می دهد.همچنان که سیاه چاله به بلعیدن مواد ادامه می دهد، جریانی عظیم از پرتو های ایکس با شدت از دو سوی آن به سوی فضا روانه می شوند.
 
ژیون لی در پایان افزود: بررسی فرایند هایی که در چنین سیاه چاله هایی اتفاق می افتد بسیار مهم است ، زیرا پیوستن مواد به ابر سیاه چاله ها یکی از بنیادی ترین مراحل در فرایند تغییر تدریجی کهکشان ها است.
نتایج این تحقیقات که در دویست و شانزدهمین نشست انجمن نجوم آمریکا در میامی (واقع در ایالت فلوریدا) ارائه شد، حاکی از آن است که همانند سایر کهکشان ها، وضعیت نسبتا آرام و در عین حال رفتارهای نامنظم ابر سیاه چاله مرکزی کهکشان راه شیری ، امری کاملا عادی است.

 
 
 
 
 در سایت زیر عکسی که در طول موجهای مادون قرمز تهیه شده وجود دارد
http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap070721.html
   

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:41 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان اتم ها برای صلح
Atoms for peace galaxy
کهکشانی بیضوی با شماره NGC7252 که در صورت فلکی دلو در فاصله ۳۰۰ میلیون سال نوری قرار دارد.امکان دارد این کهکشان از برخورد دو کهکشان بوجود آمده باشد.این نام را رییس جمهور وقت آمریکا در سال ۱۹۵۳ آیزنهاور طی یک سخنرانی در حمایت از انرژی هسته ای بر زبان آورده است .
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
شنبه 31 اردیبهشت 1390  4:43 PM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان اسپلینتر
  ngc 5907, Splinter galaxy

 کهکشانی مارپیچی که از لبه دیده می شودو در سال ۱۷۸۸ توسط ویلیام هرشل کشف شده است.قدر آن ۳/۱۰  می باشد .در سال ۱۹۴۰ ابرنواختری در آن کشف شد که قدر آن به ۳/۱۴ رسید. این کهکشان عضو گروه کهکشانی M102  می باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت زیر مراجعه نمایید

http://seds.lpl.arizona.edu/messier/xtra/ngc/n5907.html

 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
یک شنبه 1 خرداد 1390  8:17 AM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان بارنارد
  ngc6822, Barnard galaxy
نام کهکشانی با قدر ۹ و روشنایی سطحی کم .عضو خوشه محلی کهکشانی ودر صورت فلکی قوس قرار دارد. بارنارد نام یک ستاره شناس آمریکایی است.
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
یک شنبه 1 خرداد 1390  8:18 AM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان بیضوی
Elliptical galaxy
کهکشانی که به شکل بیضی دیده می شود. کوچکترین وبزرگترین کهکشانهای عالم بیضوی هستند. عموما"از ستارگان پیر تشکیل شده دارای توده های گازی برای تولید ستاره های جدید نیستند و از لحاظ تعداد رایجترین کهکشانهای کیهان هستند(60 درصد کل کهکشانها). مطالعات دینامیکی نشان میدهند که اغلب آنها دارای سه محور می باشندواندازه هر کدام از محورها نیز متفاوت است بنابراین شکل خاص آنها انعکاسی از مدار ستارگان آن می باشد نه ناشی از یک حرکت واحد.در رده بندی کهکشانی هابل کهکشانهای بیضوی باتوجه به درجه بیضی بودنشان از کلاس E0 برای کهکشانهای با شکل دایروی تا کلاس E7 برای کهکشانهای بسیار کشیده تعریف می شوند.متاسفانه تعیین شکل واقعی سه بعدی یک کهکشان بیضوی ناممکن است.برای درک شکل واقعی یک کهکشان بیضوی باید یک بار چرخش حول آن انجام داد که  البته نشدنی است.
این کهکشانها دارای گستره وسیعی از اندازه ودرخشندگی را شامل می شوند از کهکشانهای کوتوله با 10 میلیون ستاره یا کمتر گرفته تا کهکشانهای بزرگ با 10 میلیون میلیون ستاره، گاز درون این کهکشانها بسیار گرم وپخش است.
ستاره های درون این کهکشانها نیز سالخورده بوده واز جمعیت II  هستند.این کهکشانها بر خلاف کهکشانهای مارپیچی دوران سریع ندارند.عقیده بر این است که کهکشانهای بیضوی در نتیجه برخورد دو کهکشان مارپیچی بوجود می آیند. کهکشانهای بیضوی در خوشه های غنی زیادند. معمولا" در نزدیکی مرکز خوشه های غنی کهکشان بیضوی غول آسایی قرار دارد که در اثر بلع کهکشانی بدفعات تورم فزاینده ای پیدا کرده است .
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
یک شنبه 1 خرداد 1390  8:19 AM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

ام 64
کهکشان چشم سیاه Black eye galaxy, m64
یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی گیسوان برنیکه با شماره M64  یا NGC 4826. خطی تیره از مواد کدر کننده در مقابل هسته آن از دید ما وجود دارد.این کهکشان در سال 1779 توسط J.E.BODE کشف شده است.ابعاد آن 9.2*4.6 دقیقه قوسی وقدر آن 8.5 است.ابعاد واقعی آن 65000 سال نوری ودر فاصله ۱۹ میلیون سال نوری قرار دارد.
 
 
 برای دیدن عکسی بزرگ از این جرم به آدرس زیر مراجعه نمایید:
http://apod.nasa.gov/apod/image/0708/M64_RC_tamanti_full.jpg
 
 
خلاصه اطلاعات
اندازه ظاهری
فاصله -سال نوری
قدرظاهری
بعد-ساعت
دقیقه
میل -دقیقه
درجه
درصورت فلکی
کهکشان مارپیچی   NGC4826
9.3'*5.4'
19000000
8.5
12 56
21 41
گیسو
 
 
 
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
یک شنبه 1 خرداد 1390  8:20 AM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان حجار
NGC 253, Sculptor galaxy
 کهکشان بزرگ و مه آلودی است که از دید ما تقریبا” از لبه دیده می شود . این کهکشان در مقام چهارمین کهکشان درخشان آسمان قرار دارد. اگر این کهکشان تا این حد در جنوب واقع نشده بود و در چنین صورت فلکی کم فروغ و دور افتاده ای (صورت فلکی سنگ تراش )جای نمی گرفت می توانست شهرتی هم اندازه کهکشان آندرومدا کسب کند. شارل مسیه آن را هرگز ندید زیرا در ارتفاع کمی از افق جنوب او قرار داشت،به همین دلیل این کهکشان درخشان از قدر مجموع ۶/۷ در فهرست مسیه نیست. کهکشانی که زیر آسمان تاریک حتی با کوچک ترین دوربین های دو چشمی نیز دیده می شود. البته این جرم آن قدرها هم در جنوب واقع نشده است. اگر افق جنوب شما آن قدر باز باشد که بتوانید ستاره قلب العقرب یا فم الحوت را در آسمانتان ببینید NGC۲۵۳ را هم می توانید در شب های اواخر تابستان یا شب های پاییز رصد کنید. این کهکشان عضوی از یک گروه کهکشانی است.

منبع: سایت WWW.AHVAZASTRO.IR
 
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
یک شنبه 1 خرداد 1390  8:24 AM
تشکرات از این پست
mohammad_43
mohammad_43
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : فروردین 1388 
تعداد پست ها : 41934
محل سکونت : اصفهان

پاسخ به:دانشنامه ستاره شناسی ( ک )

کهکشان رادیویی
Radio galaxy
کهکشانهای رادیویی نوعی کهکشان فعال هستند.آنها کهکشانهای بیضوی ای هستند که از مرکزشان فواره های گازی(جت) بیرون می زند.این فواره ها تحت اثر فرایند شتاب دهنده(synchrotron  یا سنکروترون یعنی سرعت گیری الکترونها در حوزه های شدید مغناطیسی)امواج رادیویی از خود می پراکنند.در حدود یک صدم درصد از کل کهکشانها رادیویی هستند.روشنایی یک کهکشان رادیویی در طول موجهای رادیویی از یکدهم تا ده برابر روشنایی کهکشان راه شیری در تمامی طول موجهاست.مثالی از یک کهکشان رادیویی ضعیف کهکشان m87 و مثالی از یک کهکشان قوی رادیویی کهکشان دجاجه –A   است.
 
 
 

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ یُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (بگو در زمین بگردید و بنگرید خداوند چگونه آفرینش را آغاز کرده است، سپس خداوند به همین گونه، جهان را ایجاد می کند خداوند یقیناً بر هر چیز تواناست)   /عنکبوت20
یک شنبه 1 خرداد 1390  8:25 AM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها