ماجرای کشتی رافائل ماجرای عجیبی است. این کشتی تفریحی را سال ها قبل شاه از ایتالیایی ها خرید، یکی از خفت ترین کشتی های دنیا با 276 متر طول و 31 متر عرض، 750 کابین، 30 سالن، 18 آسانسور، 6 استخر، تالار 500 نفره و ... کشتی با 50 خدمه ایتالیایی اش در بندر بوشهر پهلو گرفت. کف ملت بریده بود. ساحل نشینانی که به سختی روزگار می گذراندند با ریخت و پاش شاهانه رو به رو شدند. بچه های بوشهری که توی خلیج فارس شیرجه می زدند، آرزو داشتند روزی وارد رافائل شوند و شب رویاهایشان رافائل سواری بود. چند سال بعد انقلاب شد، شاه و ایتالیایی ها رفتند و رافائل در بندر بوشهر ماند و وسط های جنگ، هواپیماهای عراقی رافائل را هم بی نصیب نگذاشتند. مدتی بعد رافائل نیمه غرق را وسط دریا بردند تا مانع رفت و آمد کشتی ها نشود. بعدش هم یک کشتی باری به اش خورد و کامل غرقش کرد.
حالا خبر رسیده یکی از همان بچه های قلمی و پاپتی ساحل نشین که الان دیگر برای خودش کیا و بیایی دارد و در کویت ثروتی به هم زده، گفته می خواهد بقایای رافائل را بخرد و به کویت ببرد. می خواهد با رافائل، موزه دوران کودکی اش را راه بیندازد، می خواهد آرزویش را بالا بکشد و حسرت و رویای کودکی اش را عملی کند. رافائل یک کشتی تجملاتی بود و کار مرد جوان هم شاید یک جنبه تجملاتی داشته باشد اما از این تکه ماجرا که صرف نظر کنیم، خیلی حال می دهد آدم آرزوی زیر آب رفته اش را از عمق زمان بالا بیاورد و رویای بر باد رفته ای را دوباره با دستش لمس کند. اما راستش خیلی آرزوها و رویاها هستند که مثل رافائل نیستند، دیگر از دست رفته اند و هر کار کنی برنمی گردند. دارم فکر می کنم کاش همه چیز رافائل بود که بعد از غرق شدن هم بشود دوباره بالا کشیدش.
کاش مثل رافائل می شد از دست رفته ها را دوباره در دست گرفت.
