انواع چای و خواص آن‌ها

گياه چاي بصورت بوته، درختچه يا درختي است و نام عملي آن THEA SINENSIS يا CAMELIA که از خانواده چاي (THEACEAE) مي‌باشد. اين گياه در نقاطي از جهان از جمله هندوستان، چين، سريلانکا، ژاپن، ايران و نواحي ديگر پرورش مي‌يابد.

به دليل آنکه در سه فصل از سال (بهار، تابستان و پاييز) برگ‌هاي چاي برداشت مي‌شود، لذا در اکثر نقاط چاي بصورت بوته وجود دارد؛ ولي در صورتي‌که هيچ‌گونه برداشتي از آن صورت نگيرد، کم‌کم مرتفع شده و بصورت درختچه يا درخت درمي‌آيد. قسمت اصلي مورد استفاده بوته چاي، برگ آن است که بصورت‌هاي مختلف تبديل به انواع چاي مي‌شود.
با توجه به اينکه در ايران دو نمونه چاي سبز و چاي سياه وجود دارد و بسياري از افراد از ماهيت آن‌ها اطلاع کاملي نداشته و خواص متعددي براي آن‌ها قائل مي‌شوند، در مطلب امروز به بررسي انواع چاي موجود در ايران و جهان و خواص مربوط به آن‌ها مي‌پردازيم. لازم به ذکر است که گياه چاي سبز و سياه يکي است، ولي در نوع عمل آوردن آن‌ها تفاوت وجود دارد.

چاي سبز (GREEN TEA)
در صورتي‌که برگ تازه چاي را به سرعت خشک کنند، چاي سبز بدست مي‌آيد. در اين شرايط اجازه تخمير به چاي داده نمي‌شود. مهمترين خواص چاي سبز شامل؛ ضدپوسيدگي دندان (بعلت فلورايد بالا)، ضدسرطان معده و پوست، ضدخارش و التهاب حاصل از گزش حشرات و تحريک سيستم ايمني بدن است.
چاي سبز در کشور چين، ژاپن، ترکمن صحراي ايران و بعضي نقاط ديگر مصرف بيشتري دارد. چاي سبز را مي‌توان مانند چاي سياه، دم کرده و مصرف نمود.

چاي سياه يا معمولي (BLACK TEA)
در صورتي‌که برگ تازه چاي، مورد عمليات تخمير قرار بگيرد، تغييراتي در رنگ، بو، مزه و مواد و اثرات آن نسبت به چاي سبز ايجاد مي‌شود. پس از مراحل تخمير، آن را خشک کرده و بسته‌بندي مي‌کنند. با وجود اين که امروزه چاي معمولي بعنوان يک نوشيدني گرم با مصرف بسيار گسترده روبروست، ولي بايد در نظر داشت که چاي علاوه بر خوراکي بودن بعنوان يک گياه دارويي با اهميت، داراي خواص متعددي است. با توجه به قدمت شناخت چاي توسط بشر و مصرف بسيار زياد آن، هزاران تحقيق وسيع بر روي آن صورت گرفته که نشاندهنده اهميت اين گياه با ارزش است.
تاکنون 51 اثر مختلف از چاي گزارش شده که مهم‌ترين اين خواص عبارتند از: ضددرد، ضدآميب، ضدآلزايمر، ضدآرتريت، ضدتصلب شرابين، ضدباکتري، ضد سرطان، ضدافسردگي، ضدقندخون، ضد التهاب، ضدجهش ژني، ضدنيتروزآمين، ضداکسيدان، ضداسپاسم، ضدويروس، قابض، مقوي قلب، محرک سيستم عصبي مرکزي، ادرار آور، محافظ کبد، کاهنده پرفشاري خون، محرک قدرت ايمني بدن، کاهش‌دهنده چربي خون، کاهش‌دهنده تري‌گليسريدها و محرک مجاري تنفسي.
خواص مذکور بين چاي سبز و معمولي مشترک بوده و بسته به درصد مواد موجود در آنها ممکن است در قدرت اثر آنها تفاوت وجود داشته باشد.

چاي اولونگ (OOLONG TEA)
در صورتي‌که برگ تازه چاي بصورت ناقص تخمير شود، چاي اولونگ بدست مي‌آيد. اين‌گونه چاي در ايران و بسياري از نقاط دنيا توليد نمي‌شود، ولي در کشور چين توليد مي‌شود. از خواص مهم چاي اولونگ، کاهش کلسترول خون است که مي‌تواند در هر وعده غذاي چرب، مقدار کلسترول خون را در حد متعادل نگه دارد. همچنين دانشمندان ژاپني معتقدند؛ که مصرف اين نوع چاي باعث کاهش فشارخون شده و مي‌تواند در جلوگيري از بعضي مشکلات قلبي،عروقي موثر باشد.

چای گیاه گزنه، برخلاف كرك‌های گزنده‌ای كه بر روی برگ‌ها و ساقه‌هایش دارد، دارای چندین خاصیت دارویی است.

 

 

 

 

 

گزنه (نام علمی: Urtica dioica) گیاهی از تیره گزنه، علفی و پایا با ساقه‌ای منشعب است. ساقه آن راست و چهارگوش بوده و برگ‌های آن پوشیده از كرك‌های گزنده‌ است.

 

خواص دارویی چای گزنه (دم‌كرده گزنه):
• مجاری ادرار (پروستات) را مداوا می‌كند.

 

• دستگاه تنفسی را درمان می‌كند.

 

•  ضد قند خون است.

 

•  افزایش دهنده گلبول‌های قرمز خون است.

 

• صرف نظر از جنبه‌های خوراكی كه به صورت پخته مانند اسفناج خورده می‌شود و سرشار از مواد معدنی و مغذی است دارای ماده‌ای به نام سكرتین است كه بهترین عامل جهت به كار انداختن غدد ترشحی هاضمه در معده، ‌روده، كبد، لوزالمعده و كیسه صفرا است.

 

 
• ضد سرفه، سل و آسم است.

 

• ضد آرتروز،  رماتیسم و دیگر اختلالات مفصلی و ماهیچه‌ای می‌باشد.

 

 
• با مشكلات پوستی مقابله می‌كند.

 

• اختلالات روده‌ای را درمان می‌كند.

 

• در درمان آلرژی‌های مختلف مانند اگزما و تب یونجه موثر است.

 

• برای درمان عفونت ادراری به كار می‌رود.

 

• به ازدیاد شیر مادران كمك می‌كند.

 

• از ریزش موی سر جلوگیری می‌كند.

 

• خون را تصفیه می‌كند.

 

منبع : hamshahrionline.ir

بسیار جالب بود