HIV به سلول هاى + T CD4 -که به آنها سلولهای T کمککننده (T helper) هم میگویند و زيرگروهى از گلبول هاى سفيد هستند كه نقش تنظيم پاسخ ايمنى را در بدن دارند- از طريق مولكول CXCR4 يا هر دو مولكول CXCR4 و CCR5 - بسته به مرحله عفونت - متصل مىشوند. در مراحل اوليه عفونت HIV هر دو گيرنده CCR5 و CXCR4 محل اتصال ويروس هستند اما در مراحل انتهايى عفونت كه اغلب HIV دچار جهش مى شود، تنها به CXCR4 متصل مىشود.(مرحله a در شکل بالا)
هنگامى كه HIV به سلول هاى + T CD4 متصل مىشود، يك ساختار ويروسى به نام GP41 به داخل غشاى سلول نفوذ مىكند و RNA ويروس و آنزيمهاى مختلف از جمله نسخهبردار معكوس، اينتگراز و پروتئاز به داخل سلول تزريق مىشوند.(مرحله b)
مرحله بعدى توليد DNA از روى RNA ويروس با كمك آنزيم نسخهبردار معكوس است.(مرحله c و d) در صورت موفقيت اين عمل، DNA پروويروسى با استفاده از آنزيم اينتگراز وارد DNA سلول ميزبان مى شود.(مرحله e) در اين حال سلول ميزبان كامل با HIV آلوده شده است اما به صورت فعال پروتئين هاى ويروس را توليد نمىكند.
از اين بعد دوره نهفته آغاز مى شود كه در آن سلول هاى آلوده مانند "بمب هايى منفجر نشده" براى مدت طولانى باقى مىمانند.هنگامى كه سلول ميزبان توليد پروتئين هاى ويروس را از روى DNA پروويروسى آغاز مىكنند، آنزيم پروتئاز فراهم شده به وسيله HIV بايد آنها را به صورت پروتئينهاى نوبنياد HIV درآورند تا با اتصال آنها به هم ذرات ويروسى HIV به وجود آيد. ذرات ويروسى تازه به وجود آمده با جوانه زدن بر روى سطح سلول ميزبان از آن خارج مىشوند.(مراحل f تا m)
