خرابكاران امنيتي داخلي و خارجي از نمونههاي رايج خرابكاران امنيتي هستند كه امروزه به اقداماتي سودجويانه دست ميزنند.
به گزارش خبرنگار فنآوري اطلاعات خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، خرابكاري امنيتي به مفهوم ايجاد ناامني به هر طريق براي كاربران سيستمهاي رايانهيي است كه ميتواند داراي اهداف مختلف و سطوح متفاوتي باشد و توسط يك شخص، يك گروه يا يك نرمافزار مخرب (كه ميتواند حاصل برنامهنويسي فرد يا گروهي باشد) صورت بگيرد.
معمولا راههاي نفوذ و يا خرابكاري هم به شيوههاي متداول ويروسنويسي، تروجان، سايتهاي تقلبي، شنود در بين مسير اطلاعات صورت ميگيرد كه امروزه در بسياري از كشورهاي دنيا رايج شده و حتي برخي اوقات افرادي بدون اطلاعات و دانش كدنويسي نيز با استفاده از كدهاي آماده شده، به خرابكاريهايي دست ميزنند كه نبايد نام هكر را بر آنها گذاشت.
خرابكاريهاي امنيتي انواعي از خرابكاران را هم در پشت خود دارد كه بر اساس مقاله تهديدات امنيتي در سيستمهاي رايانهيي خرابكاران به دو دسته تقسيم شدهاند كه يكي خرابكاران امنيتي داخلي هستند و ديگري خارجي.
خرابكاران امنيتي داخلي افرادي هستند كه هدف آنها بيشتر تصفيه حساب شخصي است و معمولا در ميان اشخاصي هستند كه به سيستم دسترسي دارند (نظير كاركنان سازمان) و اغلب به علت نارضايتيهاي شغلي، دست به اين اقدام مي زنند.
خرابكاران امنيتي خارجي نيز دستهاي از افراد هستند كه معمولا اطلاعات آنها نسبت به منابع سيستم كمتر است و جهت اقدام به خرابكاري مجبور به صرف زمان بيشتري براي كسب اطلاع و دسترسي به منابع سيستم خواهند بود.
خرابكاران داخلي، به علت اطلاع از منابع سيستم و دسترسي به آنها بسيار خطرناكتر از خرابكاران خارجي هستند و نفوذگرها (هكرها)، ويروسنويسان و طراحان نرمافزارهاي مخرب از جمله خرابكاران خارجي محسوب ميشوند.
