مجموعه صنعتي ـ نظامي مانند كساني كه قبل از اوباما ساكن كاخ سفيد بودند آشكارا بر او تسلط دارد. حرفه آنها جنگ است و سران اين مجموعه با جنگ اوباما در ليبي موافق هستند. هر وقت كه يك موشك كروز توماهاوك ساختماني را (با همه كساني كه در آن هستند) منفجر ميكند 5/1 ميليون دلار نصيب سران اين مجموعه ميشود.
تاريخ مدام تكرار ميشود. متاسفانه افراد به اندازه كافي به رويدادهايي كه مقابل چشمانشان رخ ميدهد، توجه نميكنند. آنچه امروز در ليبي در حال رخ دادن است تكرار غمانگيز حوادثي است كه قبلا هم رخ داده است. جنگها پرخرج و بينهايت گران هستند با اين حال طرفداران اوباما يا تشكيلات ارتش آمريكا انتظار ندارند بسرعت از عراق يا افغانستان خارج شوند.
پول و قدرت نظامي
عبارت «مجموعه صنعتي ـ نظامي» به رابطه سياسي و پولي بين دولتها، نيروهاي مسلح ملي و بخش صنعتي كه از آنها پشتيباني ميكند، اشاره دارد. سياهپوستان معمولا در چنين روابطي كه شامل مساعدتهاي سياسي، تاييد و تصويب سياسي براي هزينههاي دفاعي، اعمال نفوذ و فشار براي حمايت از بوروكراسيها، وضع قوانين طرفدارانه و ناديده گرفتن كارهاي نادرست اين صنعت نيز هست، نقش اساسي ندارند.
جهان هر سال بيش از 5/1 تريليون دلار براي هزينههاي نظامي خرج ميكند كه 47 درصد آن، چه در زمان بوش يا اوباما، مربوط به آمريكاست. استعمارگران سابقي كه آمريكا به اتفاق آنها به جنگ رفته 13 درصد هزينههاي نظامي جهان را ميپردازند.
حضوري پرهزينه
ايجاد منطقه پرواز ممنوع در ليبي براي ائتلاف غرب بيشاز يك ميليارد دلار خرج خواهد داشت. بخصوص اگر اين عمليات بيش از چند ماه طول بكشد، هزينه اوليه حذف دفاع هوايي معمر قذافي احتمالا بين 400 ميليون تا 800 ميليون دلار است. هزينه گشت بر فراز منطقه ممنوعه پرواز هر هفته بين 30 ميليون دلار تا 100 ميليون دلار برآورد ميشود.
تصميم اوباما براي شركت در حمله به ليبي تاكنون بيش از 200 ميليون دلار براي مالياتدهندگان آمريكايي خرج برداشته، اما اگرچه اوباما در حمله به يك كشور آفريقايي با ائتلافي از استعمارگران سابق به همكاري پرداخته، همچنان از نسبت تاييد 95 درصدي آمريكاييان آفريقاييتبار برخوردار است.
آمريكاييان آفريقاييتبار از اوباما و كنگرهاي كه بايد به جنگهايي كه گرفتارشان بوديم خاتمه ميداد يا از رهبران ارتشها كه جنگهاي تازه مانند ليبي را شروع ميكنند، خشمگين يا ناراضي نيستند. آمريكاييان سياهپوست با رهبري اوباما، جزئي جداييناپذير از اقدامات امپرياليستي عليه اعراب و ساير مردم رنگينپوستي هستند كه آمريكا در حال جنگ با آنهاست. انسان تصور ميكند 2 فاجعه بشدت پرخرج نظامي براي اين رئيسجمهور و مشاوران او كافي خواهد بود. آمريكاييها ميگويند ما در حال حاضر براي هر نظامي خود در سال يك ميليون دلار در افغانستان خرج ميكنيم كه نزديك به نيم تريليون دلار (در سال) خواهد شد.
اوباما بر خلاف همه انتقادهايش از سياست خارجي دولت بوش در جريان مبارزات انتخاباتي، سرسختانه به تلاش در جهت تحقق هدفهاي محافظهكاران جديد براي تغيير شكل هميشگي تعريف آمريكا از «امنيت ملي» خود و جنگ و مبارزه با كشورهاي جهان سوم ادامه ميدهد.
آمريكاييان آفريقاييتبار در تمام اين مراحل پشت سر ماشين جنگي اوباما ايستادهاند و به اين دلخوش هستند كه اين اعمال با هدفهاي عالي انجام ميشوند و بانكي مون، دبيركل سازمان ملل متحد و ديگر اعضاي ائتلاف نيز با آن موافق هستند. اگر چه اين تدابير و اقدامات بر خلاف مصالح مالياتدهندگان آمريكايي است، بايد از طرفداران اوباما پرسيد وقتي طرفداران و اعضاي جنبش صلح و عدالت در آمريكا برخيزند و بگويند: «ما مداخله نظامي انگليس، فرانسه، ايتاليا، ناتو يا هر قدرت استعماري را به نام «ياري انساندوستانه» در ليبي تاييد نميكنيم چه جوابي خواهند داشت؟»
