اين رشته با وجود آنكه چند سال از فعاليت رسمياش در قالب تشكيل فدراسيوني خاص نميگذرد، اما به سرعت و با توجه به زمينه بومي و ملياش موقعيت خود را تثبيت كرد تا ضمن دستيابي به عناوين جهاني، در بازيهاي آسيايي گوانگجو نيز صاحب مدال نقرهاي ارزشمند شود.
اين مدال در شرايطي حاصل شد كه بانوان كبدي ايران نيز در اولين حضور خود در عرصه اين بازيها صاحب مدال برنز شدند تا اين دو مدال، حكايت از يك كار با برنامه در فدراسيون كبدي داشته باشد.
فدراسيوني كه رئيس آن معتقد است اگر امكانات بيشتري به بدنه اين رشته تزريق شود، كبدي قادر خواهد بود همچنان در مسير رشد و شكوفايي قدم برداشته و مدالهاي ارزشمند ديگري را نيز ضميمه ديگر افتخارات خود سازد. با منوچهر مقصودلو ، رئيس فدراسيون كبدي راجع به برنامههاي آتي اين رشته به گفتوگو پرداختهايم كه از نظر ميگذرد.
با وجود اينكه كبدي از قديمالايام در كشورمان به شكل بازيهاي بومي و محلي و تحت عنوان «زو» وجود داشته، اما به جهت تازه شكلگرفتن فدراسيون آن، عملا رشتهاي تازه تاسيس محسوب ميشود. جالب اين كه در اين مدت كم شاهد افتخارآفرينيهاي متعدد اين رشته بودهايم به طوري كه در بازيهاي آسيايي گوانگجو و در ادامه سير موفقيتهايش توانست به مدال نقره دست يابد. رمز و راز اين موفقيت را در چه ميبينيد؟
خود مسوولان فدراسيون آسيايي در جريان بازيهاي آسيايي هم به اين نكته اذعان داشتند؛ اينكه ايران در رشته كبدي رفتهرفته و به شكلي مستمر پلههاي پيشرفت و ترقي را يكي پس از ديگري طي ميكند. واقعيت اين است كه با وجود استعدادهاي خوبي كه در سراسر كشور وجود دارد امروز ما موفق شدهايم در بين رشتههاي مدالآور ورزش ايران قرار بگيريم و به خود بباليم، اما اين همه ماجرا نيست. فدراسيون كبدي با برنامه و حسابشده از استعدادها و پتانسيلهاي موجود بهره ميبرد. اگر ميبينيد امروز نامي براي خودمان در سطح قاره دست و پا كردهايم به هيچ عنوان اتفاقي نيست و حاصل فعال بودن 31 استان كشور در اين رشته است.
طبيعي است كه كسب افتخار باعث ميشود رفتهرفته افكار عمومي با اين رشته آشنا شده و در نتيجه انتظارات از اين رشته بالا برود، چه برنامهاي براي حفظ و حتي ارتقاي وضع موجود داريد؟
به هيچ عنوان از اين موضوع مهم غافل نيستيم و مهمترين برنامه و در واقع جهت حركت فدراسيون اين است كه كبدي را در همه استانهاي كشور با هماهنگي ادارات كل تربيت بدني استانها رشد و توسعه دهيم تا به هيچ عنوان گرفتار روزمرگي نشويم. به عنوان مثال در اين رابطه قصد داريم از سال 90 رقابتهاي قهرماني كشور در ردههاي سني نوجوانان، جوانان و اميدها را به شكل منطقهاي برگزار كنيم تا در نهايت از هر منطقه 2 تيم به مرحله نهايي رقابتهاي قهرماني كشور راه يابند. اين پروسه در واقع بستري براي كشف و شناسايي استعدادها محسوب ميشود، استعدادهايي كه با پرورش آنها پشتوانههاي واقعي براي تيم ملي ميشوند. براي تحقق اهدافمان هم با سوتار، سرمربي تيم ملي هند به توافق رسيدهايم و قرار است از ارديبهشت وارد تهران شده و ضمن برعهدهگرفتن هدايت تيم ملي، برنامه استعداديابي فدراسيون را زير نظر بگيرد. برنامهاي كه در واقع استارت كار ما براي شركت در دوره آتي بازيهاي آسيايي در «اينچون» كره جنوبي محسوب ميشود. چون قصد داريم طي 4سال آمار فعلي ورزشكاران سازمان يافته سطح كشور را ـ كه حدود 5 هزار نفر است ـ افزايش چشمگيري دهيم و به يمن اين استعداديابي شاهد تداوم افتخارآفريني اين رشته باشيم.
اما آيا امكانات و بستر لازم براي اهداف توسعهاي فدراسيون كبدي مهياست؟
بايد عرض كنم كه موفقيتهاي كبدي ايران با حداقل امكانات حاصل شده است. ما با توجه به امكاناتي كه در اختيار داشتيم، توانستيم با يك برنامهريزي خوب طي چند سال اخير تا نايبقهرمان بازيهاي آسيايي پيش برويم. اين در حالي است كه هندوستان به عنوان رقيب اصلي ما 800 تيم باشگاهي فعال در اين رشته دارد و پاكستانيها با سابقه 5 دوره حضور در بازيهاي آسيايي، سرمايهگذاري خوبي در اين رشته دارند. تازه كشورهايي مثل كرهجنوبي و ژاپن در كنار مالزي و بنگلادش بزودي حريفان شماره يك ما خواهند شد و با اين وضعيت ما كار دشواري در پيش داريم، مگر اينكه امكانات لازم در اختيار ما قرار گيرد.
اشاره داشتيد به اينكه كبدي ايران با حداقل امكانات به اينجا رسيده است، حالا چرا حداقل امكانات؟
به هر شكل ما رشته جديد و تازه تاسيسي هستيم و بعضا از داشتن حداقلها محروم هستيم. رشتهاي كه در چنين وضعيتي ميتواند نايب قهرمان آسيا و جهان شود در صورت سرمايهگذاري خوب ميتواند به عناوين بهتري هم دست يابد.
مشخصا چه امكانات و برنامههايي مورد نظر شماست كه توقع داريد سازمان تربيت بدني و كميته ملي المپيك، اين امكانات را در اختيار شما بگذارند؟
متاسفانه فدراسيون كبدي در تهران هيچ امكاناتي ندارد و ما از داشتن يك سالن اختصاصي تمريني هم محروم هستيم و براي استفاده از سالنهاي ورزشگاه آزادي و ورزشگاه انقلاب هم بايد اعتبار لازم در اختيارمان باشد. حرف ما اين است حالا كه ما توانايي خود را در نبود امكانات به اثبات رساندهايم، اين توقع را داريم كه در تهران سالني را به عنوان كمپ تمرين و حتي برگزاري مسابقات در اختيار ما بگذارند، چون ما حتي براي برپايي اردوي تيم ملي هم دچار مشكل هستيم. البته اخيرا با مديركل تربيت بدني استان تهران جلساتي را برگزار كردهايم و احتمالا در ورزشگاه تختي يك سالن بلااستفاده كه در زير جايگاه اين ورزشگاه وجود دارد در اختيار هيات كبدي تهران قرار خواهد گرفت تا علاوه بر هيات تهران ما هم بتوانيم براي اردوهاي تيم ملي از آن استفاده كنيم.
هند و پاكستان را از جمله رقيبان اصلي كبدي ايران برشمرديد. به واقع اين دو كشور كه از جمله قدرتهاي برتر دنياي اين رشته محسوب ميشوند براي ما يك تهديد محسوب ميشوند يا فرصت؟
قطعا ما آنها را يك فرصت ميدانيم و از تجربياتشان نهايت بهره را ميبريم، همچنان كه پيش از شركت در بازيهاي آسيايي گوانگجو در پاكستان يك اردوي تداركاتي برپا كرده و 5 بازي تداركاتي با تيم ملي اين كشور برگزار كرديم. همين بازيها و تجزيه و تحليل و آناليز پاكستان باعث شد بتوانيم در گوانگجو بالاتر از آنها قرار بگيريم. اما هند و پاكستان ما را تهديد ميدانند، چون سيطره آنها را به خطر مياندازيم.
طبيعي است ليگ، يكي از ابزارهاي موفقيت هر رشته ورزشي محسوب ميشود و كسب موفقيت پايدار مستلزم وجود يك ليگ پويا در كنار ساير مولفههاي يك برنامهريزي منسجم و دقيق است، نگاه فدراسيون كبدي به اين مقوله چيست؟
حرف شما كاملا درست است و خوشحالم كه اعلام كنم اگر به توفيقي در سطح ملي دست يافتهايم يكي از زمينههاي آن ليگ خوبي است كه برگزار ميكنيم. سال 89 پس از آن كه 14 تيم در مرحله اول ليگ برتر مردان حضور يافته و در نهايت 6 تيم به مرحله نهايي اين رقابتها راه يافتند، سطح كيفي رقابتها به حدي بالا بود كه تا هفته پاياني چهره تيمهاي اول تا سوم نامشخص بود. بنابراين ما به هيچ عنوان از ليگ غافل نبوده و درصدديم با بهكارگيري مكانيسمهاي مختلف، تنور رقابتهاي كبدي را در ردههاي سني و در سطوح مختلف هر ليگ، طي سالهاي آينده ارتقاء بخشيم.
باوجود اين كه كبدي رشته ناشناختهاي است حضور اين تعداد تيم در ليگ برتر اين رشته جالب توجه است.
همانطور كه گفتم ما در هر 31 استان فعال هستيم، در نتيجه هياتهاي ما اشتياق بالايي براي حضور تيمهاي استانشان در ليگ دارند.
بنابراين كبدي چندان هم مشكل بودجه ندارد، چرا كه از طريق همين ليگ بايد رقم قابل توجهي به بدنه كبدي تزريق شود.
البته خود ما هم سالانه حدود 60 ميليون تومان هزينه برگزاري اين رقابتها را متحمل ميشويم، اما ميتوان گفت تيمهاي ليگ برتري ما براي يك فصل حضور در اين رقابتها، هر كدام حدود 100ميليون تومان هزينه ميكنند.
فكر ميكنيد در صورتي كه همه امكانات مورد نظر شما فراهم آيد، سقف موفقيت اين رشته كجا خواهد بود؟
چنانچه همه امكانات موردنظرمان فراهم آيد نهتنها هميشه يك پاي ثابت فينال رقابتهاي جهاني و بازيهاي آسيايي خواهيم بود كه ميتوانيم قهرمان جهان هم بشويم. چرا كه روند حركت ما اين مساله را نشان ميدهد. ما با حداقل امكانات پس از آن كه سال 81 مدال برنز آسيا را گرفتيم سال گذشته اين مدال را به نقره رقابتهاي جهاني و همچنين نقره بازيهاي آسيايي ارتقاء داديم. در بخش بانوان هم به همين صورت ما سال 84 پنجم آسيا بوديم اما ديديد سال 89 برنز بازيهاي آسيايي را گرفتيم، پس تصور كنيد اگر امكانات مورد نظر را به ما بدهند به كجا خواهيم رسيد.
در زمينه روابط بينالملل و حضور در مجامع بينالمللي اين رشته دستاوردي داشتهايد؟
خوشبختانه هماكنون محمد عباسي، وزير تعاون نايبرئيس فدراسيون جهاني است و خود من هم نايبرئيس فدراسيون آسيايي اين رشته هستم.
از اين كرسيها توانستهايد بهرهاي براي كشورمان داشته باشيد؟
از جمله برنامههاي مهم ما اين است كه ايران را به عنوان مركز كبدي غرب آسيا و آسياي ميانه تبديل كنيم. به عنوان مثال قرار است تابستان 90، دوره آموزشي مربيگري و داوري بينالمللي را به مدت يك ماه در تهران برگزار كنيم.
با توجه به اين كه هنوز رقابتهاي جهاني و قارهاي اين رشته در 2 بخش زنان و مردان به صورت مجزا برگزار ميشود، اقدامي براي كسب ميزباني رقابتهايي از اين دست را انجام دادهايد؟
همانطور كه گفتم رقابتهاي جهاني قرار است مرداد در بمبئي برگزار شود و در سفري كه گلوت ـ رئيس فدراسيون جهاني ـ سال 89 به تهران داشت و در ديدار با علي سعيدلو، رئيس سازمان تربيت بدني اين قول را به ما داد كه چنانچه هند نتواند شرايط ميزباني اين رقابتها را فراهم آورد اين ميزباني به تهران واگذار ميشود. به هر ترتيب حتي اگر امسال نشد، كسب ميزباني رقابتهاي جهاني در دستور كار ما قرار دارد.
و حرف آخر؟
امسال قصد داريم اولين دوره ليگ كبدي ساحلي را با حضور 32 تيم، ليگ برتر مردان را با شركت 14 تيم، ليگ برتر بانوان را در دستههاي برتر، دسته اول و دسته دوم برگزار كنيم و اميدواريم اين رقابتها به شكل مطلوبي برگزار شود تا تيم ملي از محاسن برگزاري ليگهاي باكيفيت بهرهمند شود.
