نعيم مقيم

آورده اند كه در ايام متالك دينار، مردى بود، عمر در خرابات به سر آورده ، هرگز روزى روى به اقامت خيرى نياورده و هرگز شبى انديشه پيرى ناكرده . پاكان وقت از صحبت او حذر كرده و دورى جسته . ناگاه موكل قضا بدو رسيده و دست مطالبت به دامن او دراز كرد، دانست كه وقت رحلت است . در جرايد ⁽⁸⁵⁵⁾ اعمال خود نظر كرد. خط⁽⁸⁵⁶⁾ كه رقم ⁽⁸⁵⁷⁾ هوا داشتن بود، نديد. به جويبار عمل خود فرو نگريست . شاخى كه دست اميد در او تواند زد، نيافت . آهى از ميان جان بر آورد و گفت :
يا من له الدنيا و الاخرد ارحم من ليس له الدنيا و الآخرة .
اى پادشاه دنيا و آخرت ! رحم كن بر كسى كه نه دنيا دارد و نه آخرت . اين بگفت و جان بداد.
اهل ولايت ⁽⁸⁵⁸⁾ از وفات وى شادى كردند و از رفتن وى خوشدلى نمودند. او را در مزبله اى ⁽⁸⁵⁹⁾ انداختند تا سگان محلت به زخم دندان متلاشى كنند. شبانه مالك دينار به خواب ديد كه فلان را در مزبله اى گذاشته اند و بر خاك مذلت افتاده ، او را از آنجا بردار و كار وى بساز و در جاى پاكان و منزل نيكانش دفن كن .
گفت : خداوندا! او در ميان خلق به بدكارى و بدنامى مشهور است . او چه چيز بدان حضرت آورده كه لايق چنين كرامتى شده ؟ گفت : آوازى آمد كه اى مالك ! آن بنده چون به حالت نزع رسيد، به جرايد اعمال خود نظر كرد، همه خطا ديد. مفلس ⁽⁸⁶⁰⁾ وار به درگاه ما بناليد. عاجزوار به حضرت ما اضطراب كرده و دست بر فضل ما زده ، دستش گرفتيم . طمع بر رحمت ما بست ، بر وى رحمت كرديم و از عذاب اليم نجات داديم و به نعيم ، مقيمش ⁽⁸⁶¹⁾ رسانيديم .