حاتم اصم را انديشه سفرى پيش آمد. اهل خود را گفت : چه مقدار نفقه مى خواهيد كه براى شما بگذارم ؟ گفت : آنقدر كه از عمر ما مى گذارى . گفت : مسئله مشكل آورديد. من چه دانم كه عمر شما چند است ؟ گفت : و كله الى من يعلم . به آن كس گذار كه مى داند.
چون حاتم برفت ، جماعتى زنان كه در جوار او بودند، به اسم غمخوارگى در آمدند و گفتند: حاتم برفت ، تو را نفقه نگذاشت . گفت : غم مخوردى . انه كان آكلا للرزق و ما كان رازقا. حاتم روزى خورنده بود نه روزى دهنده .
