آورده اند كه حجاج بن يوسف - عليه اللعنة -، سعيد جبير را بردار كرده بود. گفت : اى شقى (683)! خود را چگونه مى بينى در اين دار؟ گفت : شقى تويى نه من . من در چهارم نعمتم كه شكر آن بر من واجب است :
اول آنكه شكر مى كنم كه ظالم تويى و مظلوم من .
دويم آنكه تو را بر جان من دست است و بر ايمان من دست نيست .
سيم آنكه يك بارت بر حال من دست بيش نيست .
چهارم آنكه چون روحم از تن مفارقت كند، به بهشت روم .
حجاج چون به دوزخ رفت ، وى را به خواب ديدند. گفتند: خدا با تو چه كرد؟ گفت : هر كسى را كه بكشتم يك بارم بكشتند.
