روزى امام على النقى عليه السلام در نماز بود. حسن عسكرى عليه السلام كودك بود. در چاه آب افتاد. زنان فرياد بر آوردند. چون امام على النقى عليه السلام نماز بگزارد، گفت : جزع (215) مى كنيد كه وى را باكى نيست ، كه وى حجت خداى است بعد از من . بياييد و او را ببينيد. بر سر چاه آمدند و او را ديدند كه آب به سر چاه آورده و بر سر آب نشسته و با آب بازى مى كند. شعر:
ابلج مثل القمر الزاه (216)
|
بعد از وى كيست ؟ آن كه اشارت به روز دولت اوست به نص رسول صلى الله عليه و آله و سلم كه : لو لم يبق من الدنيا الا يوم واحد لطول الله ذلك اليوم حتى يخرج رجل من اهل بيتى اسمه اسمى و كنيته كنيتى ، يملا الارض قسطا و عدلا كما ملئت جورا و ظلما.(217)
متى تطلع الشمس المنيره للهدى
|
يروح به الدين الحنيفى غالبا
|
| و يصبح خد الظلم بالعدل اضرع (21 |
