ترانه های محلی

خدا قوت دهد ای مرد چوپون

خدا عمرت بده ای طفل نادون

دو روز است و دو شو این گوسفندون

نه بر آب و علف بنهاده دندون

سیاه چشمون بده یک آب خوردن

ببالینم بیا در جون سپردن

ببالینم بیا سیرت ببینم

که تا آسون دهم جون وقت مردن

بنادونی گرفتم کوره راهی

ندونستم که میافتم به چاهی

بدل گفتم رفیقی تا به منزل

ندونستم رفیق نیمه راهی

سر راهت نشینم گل بریزم

اگر خنجر بباره ورنخیزم

اگر خنجر بباره همچو بارون

که رویت را نبینم ورنخیزم

نه تب دارم نه جانم می کنه درد

تو مینالی که من می میرم از درد

سر از بالین بیماری تو وردار

ببین دور تو می گردن زن و مرد

دو چشمانم سر کوهی تو باشه

دو دستم شانه موی تو باشه

مرا با حاجیون حج چکاره

زیارتگاه مو روی تو باشه

غریبی رفتم و بنگر هوا را

بامید کسی مگذار ما را

بامید کسی من دل نبستم

به بالاسر خدا، پایین شما را

سحرگاهی برفتم کوچه باغی

میون باغ میسوزه چراغی

بدیدم بلبلی مست و غزلخون

زده زانو به زانوی کلاغی

زدست دل هزارون داد و فریاد

که دل داد آبرویم پاک بر باد

اگر داد ولم با کوه بگویم

که کوه بی زبون آید به فریاد

اگه بی تو سرم بر بالش آیه

چو نی از استخوانم آتش آیه

ز هجرونت به جای اشک چشمم

ز مژگون پاره های آتش آیه

غم دنیا خوره آنکس که مرده

که دنیا سربه سر اندوه و درده

اگر مردی به قبرستون گذر کن

که بینی مرگ با شیرون چه کرده

سلامت می کنم ای نور دیده

سلامم از دل و از جان رسیده

در آن ساعت که کاغذ می نوشتم

هزاران اشک بر کاغذ چکیده

مرا روز و شو اندر کمینه

همیشه این دلم بی دل غمینه

همه می گن که گرمای زمینه

خودم دونم فراق نازنینه

ستاره در هوا می بینم امشو

زمین در زیر پا می بینم امشو

خدایا مرگ ده تا جون سپارم

که یار از خود جدا می بینم امشو

دلم دیوانه بود دیوونه تو

قرق کردی نیایم خونه تو

قرق کردی برم مسجد بخوابم

خودم در مسجدم دل خونه تو

از این ره می روی باور نداری

مگر عشق مرا در سر نداری

گرفته آتش عشقت به جونم

که من می سوزم و باور نداری

بقربون همان شال سفیدت

چطور خوب اومدی هیچکس ندیدت

چطور خوب اومدی از راه بسیار

بقربون خدا که آفریدت

سه روزه رفته ای سی روزه حالا

زمستون رفته ای نوروزه حالا

خودت گفتی سر هفته بیایم

شماره کن ببین چند روزه حالا

ستاره آسمون می شمارم امشو

به بالینم نیا تب دارم امشو

به بالینم نیا که کشته می شی

تموم دشمنا بیدارن امشو

فلک دیدم که با جونم چها کرد

غم عالم نصیب جون ما کرد

غم عالم همه ریگ بیابون

فلک برچید و در دامون ما کرد