نمی دانم در این دنیای عریض و طویل که هیچ چیزش قالب زندگی ما نیست و از طرف دیگر همه آفریده های دنیا برای خوشبختی ما ساخته شده اند چه کسی می تواند خوشبختی کامل را از هر جهت برای خود فراهم کند؟

D انسان موجودی پر مدعا و خودخواهی است که در این دنیا همه چیز را برای راحتی خود می خواهد. اگر فقیر و تنگدست باشد، شب و روز باید تلاش کند و ضمنا کفران نعمت می کند که برای چه همه چیز را برای مالداران و دولتمردان ساخته اند و  او باید به کوچکترین شرایط زندگی دسترسی نداشته باشد و در برابر آن مالداران با حرص تمام ثروت را برای خود جمع می کنند و نمی خواهند سهمی از این زرق و برق بیکران را برای دیگری قائل باشند.

D دنیائی را که ما می بینیم امروز ممکن است با کوچکترین حادثه ما را از بین ببرد و فردا چنان خوشحال و راضی هستیم که با مسرت تمام دستها را بهم میمالیم بلاخره از هر طرف حساب کنیم زندگی همین است که می بینیم.

کارگرانی را می بینیم که در گل و لای عرق می ریزند ولی قیافه های خندانی دارند. یک دهقان و یک فقیر شب آسوده می خوابد، برای اینکه می داند چیزی ندارد که تشویش آنرا داشته باشد که دزد به سرقت ببرد.

D در این جهان پست و نفرت انگیز ثابت شده است که هیچگونه خوشبختی با پول بدست نمی آید.

D این زندگی چیست که آدمی برای زنده ماندن باید بار اینهمه ناملایمات را بر دوش گرفته تا زنده بماند؟