دکتر شان وانگ، عضو هيئت علمي دانشگاه استنفورد به همراه دو دانشجوي دکتري به نامهاي ريچارد گاستر و درو هال نشان دادند که ميتوان از همان حسگرهاي فوق حساس مغناطيسي که مبناي درايوهاي ديسک فشرده و با ظرفيت بالاي امروزي را تشکيل ميدهند، بههمراه نانوبرچسبهاي مغناطيسي که بهصورت انبوه توليد ميشوند، در تشخيص مقادير کمي از پروتئينهاي مرتبط با بيماري سرطان بهره برد.
حال اين سه پژوهشگر در مقالهاي که در مجله Lab on a Chip منتشر کردهاند، نشان دادهاند که چگونه ميتوان اين فناوري را کوچکتر کرده و از آن براي ساخت يک ابزار دستي تشخيص بيماري بهره برد.
اين ابزار بهنحوي طراحي شده است که هر کسي ميتواند در منزل يکي از آنها را داشته و براي تشخيص بيماري و يا حتي بررسي اثر درمانهاي ضدسرطان از آن استفاده کند.
دکتر وانگ يکي از محققان اصلي مرکز Cancer Nanotechnology Excellence and Translation است که يکي از 9 مرکز مرتبط با سرطان است که هزينه آن توسط موسسه ملي سرطان تأمين شده است.
اين ابزار دستي که محققان آن را nanoLAB ناميدهاند، از يک نوار باريک يکبار مصرف شبيه تستهاي بارداري خانگي و يک ابزار مغناطيسي تشکيل شده است که ميتواند پروتئينهاي مختص بيماريها را در ادرار، خون يا بزاق بيمار شناسايي کند. دستگاهي که در حال حاضر وجود دارد، توانايي شناسايي پروتئينهاي مربوط به هشت بيماري را بهطور همزمان داراست. هزينه توليد اين حسگر دستي کمتر از 200 دلار و هر يک از نوارهايي که ميتوانند هشت اندازهگيري را انجام دهند، کمتر از 3.5 دلار است.
با پيشرفتهاي صورت گرفته انتظار ميرود هزينه اين نوارها به کمتر از 1 دلار کاهش يابد. نسخه اوليه اين ابزار که توسط دانشجويان دکتر وانگ توليد شد، يک اتاق را اشغال کرده بود. تنها يک بخش اين ابزار که الکترومگنت بود، وزني حدود 100 کيلوگرم داشت و بايد درون يک ديوار جاسازي ميشد.
براي انجام آزمايش توسط nanoLAB بايد قطرهاي از يک نمونه زيستي (مثل خون يا ادرار) را روي نوار قرار داد. سپس محتويات دو محلولِ از پيش تهيه شده به اين نوار اضافه شده و 15 دقيقه بعد، نتيجه آزمايش به شکل روشن شدن لامپهاي LED روي حسگر مشخص ميشود. يک ميکروپردازنده که از قبل برنامهريزي شده است، تمام آناليزها را انجام داده و جواب بلي-خير دستگاه به شکل روشن شدن لامپ LED به رنگ سبز يا قرمز آشکار ميشود.
