چشمه ی فيض

چشمه ی فيض

سيل خروشان اندوه، بي امان بر وجودش يورش مي آورد و گلويش را مي فشارد، چندان كه نمي داند از اين بند غم چگونه رهايي بايد. دلي دارد دردمند و تني دارد رنجور، مانده است كه اين حكايت را نزد كدام دوست برد و اين شكايت را در كدام منزل بگشايد. ژرفاي اين رنج را كسي نيست كه دريابد و پهناي اين اندوه را احدي نيست كه حس كند! آرام و قرار ندارد، وجود توفاني اش را به كوچه هاي شهر مي سپارد و در انديشه ساحلي كه توفان از جانش برگيرد و گرداب وجودش را آرامش دهد، منزل به منزل به پيش مي تازد. اين نياز اوست، نياز راستين هر انساني كه در اندرون جان خويش غم نهفته دارد و اندوهي فرو خفته. هر كه چنين است در وراي اين جهان خاكي، كسي را مي جويد كه سخن و حكايت او را بشنود و نجواي برخاسته از دل غمزده ی او را مهربانانه در كام خويش ريزد. آن گاه كه چنين كسي را يافت، بند از دل مي گشايد و بي هيچ ترتيب و آدابي‌ همه ناگفته هاي خود را - كه از واگويه آن پرهيز داشت - بر زبان مي راند، زيرا مي داند كه اين گوش، چونان ديگران نيست كه فقط مي شوند، بلكه اين سخن در برابر فردي گفته مي شود كه با شنيدن آن، گويي همه رنجها و غمها را در جان خويش مي بينند، پس مي كوشد تا غبار غم از تن و جان وي بزدايد و او را در زلال معرفت خويش جلا بخشد. اين سرچشمه ی فيض و كرامت و اين معدن بخشش و بزرگواري، زماني بر انسان آشكار مي شود و معني مي يابد كه اين باور را با همه وجود خويش دريابد كه او كليد هر قفل ناگشوده است و توان اين را دارد كه انسان را از گرفتاري در كلاف در هم پيچيده مشكلات رهايي بخشد. هر گاه انساني به اين باور بنيادين دست يافت و با همه ی وجود خويش به اين سرچشمه ی عرفان معرفت رسيد، مي تواند از زلال آن سيراب گردد و خود را در جوار دوستي مهربان ببيند كه همه وجودش رامشفقانه وقف او كرده است. اما رسيدن به اين باور چندان سهل نمي نمايد- آن غمزده ناآرام و بيقراري كه خود را در همه ی شلوغي شهر، تنها و بي كس مي ديد و تمامي اسباب و ابزارهاي مادي را براي درمان درد خويش ناكار آمد و بي اثر مي دانست - اگر رو به اين منبع لايزال قدر آورد و آن را توان مطلق، رأفت مطلق، عشق مطلق و درمان مطلق ببيند، آن گاه است كه مي تواند از همه اين صفات مطلب بهره گيرد و آتش اشتياق خويش را فرو نشاند. اين نياز آدمي به پناهي ماورايي، از بارزترين نشانه هاي بندگي و عبوديت انسان در برابر ربوبيت توانمند و فراگير و داناست و كه انسانيت انسان در همين عبوديت، مناجات و دعا آشكار مي شود و ارزش وجودي او در همين رويكرد عاشقانه بروز مي يابد. ... و يكي از راههاي رسيدن به اين مهم، قرار گرفتن در مسير متعالي اولياي خداست. اين گونه است كه من و تو و آن دوست رنجور ما، هر گاه كه ابرهاي تيره ی غم بر فرازمان نمايان مي شود و زندگي را بر ما سنگين مي سازد، از ميان همه كساني كه در گرداگرد ما برايمان دل مي سوانند، زاويه خلوتي مي جوييم تا با "او" زمزمه كنيم. همو كه سخن ما را مي شنود، درد ما را حس مي كند، توان درمان آن را دارد، عاشقانه در علاج درد ما مي كوشد و تا ما را از غم اندوه رهايي مي بخشد. من و تو و آن دوست اندوهگيني كه نمي دانيم توفان جانمان را چگونه فرونشانيم، چه جايي داريم، جز جوار آن مهربان ولي خدا؟ جايي كه فرشتگان درآمد و شدند و درهاي رحمت الهي براي بندگانش گشوده؟ جايي كه بند از پاي ما گسسته و ما رابه سان كبوتراني آزاد در فضاي دل رها مي سازد؟ رهايي از بند، در پي بندگي مطلق، و آزادي از تعلقات، در پي عبوديت محض! من و تو چه داريم جز همين سرمايه هنگفتي كه همه چيز در برابر آن ناچيز است؟ ما چه داريم جز همين ولي مطلقي كه باب گشوده به قدرت مطلق، علم ملق و عشق مطلق است؟ ما كجا را داريم جز همين قطعه اي از بهشت كه در كنار ماست؟ ما كجا راداريم جز همين حريم دوست كه گاه و بي گاه، عاشقانه به سويش مي شتابيم؟ من و تو،قطره اي هستيم از درياي بيكران ارادتمندان حضرتش. من و تو ذره اي را مي مانيم از يك جهان، دوستدار حضرتش. من و تو اندكي از خيل بي شمار نيازمندان كويش هستيم. از آن هنگام كه تن پاك علي بن موسي الرضا عليه السلام را در مشهد نهادند، همه روزه بر زائران مرقدش افزون شده، و هر كس حاجتي از آن امام رئوف طلب كرده، آن را به درستي ستانده و كرامت امام را به خوبي ديده است. اگر ما به كساني اشارت داريم كه تن ناتوان خويش را شفا خواسته اند و آن را گرفته اند، نه بدين معني است كه تنها همين شفايافتگان از دامن بخشش امام بهره جسته اند بلكه هر لحظه در حرمش حضور يابيم، خيل مشتاقان در حال نجوا با اويند. و هر دم خوان نعمتش بر جمع مشتاقان، گسترده است و چه بسيارند آنان كه از اين سفره ی كريمانه بهر مي ستانند. navideshahed.com