كاشان - آنچه كه از انديشه و صفاي ذوق ايراني به ما رسيده مجموعه آيين هايي است كه هر يك معناي نمادين دارد.
'سيزده به در' يكي از اين سنت هاي به جامانده از ايرانيان باستان است كه مردم باحضور چشمگير خود در پارك ها، فضاهاي سبز و طبيعت آن را هر ساله برگزار مي كنند.
جنبش جهاني مبارزه با آلودگي محيط زيست، شايد در كمتر از دو دهه اخير فراگير شده اما علاقه مندي مردم ايران به حفظ محيط زيست، نگاهباني از آب، خاك، هوا و گونه هاي زيستي ريشه در تاريخ چند هزار ساله اين سرزمين دارد.
نهايت هوش و ذوق براي مردمي كه در زندگي طالب سعادت اند، اين است كه با طبيعت همراه شوند و زماني كه خزان و سرما پايان مي پذيرد مردم نيز با رويش طبيعت هماهنگي كنند.
كلمه 'در' در ادبيات قديم فارسي به معناي دشت و صحراست و 'روز سيزدهم' نيز از نظر ايران باستان روزي بسيار مبارك و فرخنده بوده است.
آنان سيزدهم هر ماه را به نام 'تير روز'، كه نام فرشته اي عزيز و ستاره اي نوراني است، مي ناميدند و براين اساس در سيره ايرانيان 'سيزده به در' به معناي رفتن به دشت و صحراست.
ايرانيان در اين روز، با پيوستن به طبيعت به آخرين مراسم نوروزي پايان داده و با درنگي در طبيعت از سر تامل، خود را براي فعاليت هاي سالي نو آماده مي كنند.
مردم هنگامه گردش در صحرا و دشت از شكستن شاخه ها، از ميان بردن گياهان يا آلودن آب و خاك پرهيز كرده و در موقع افروختن آتش مراقب بودند كه به مرغزار يا درختي آسيب نرسانند.
مردم در اين روز با 'گره زدن سبزه ها' تلميحي نيز به ماجراي نخستين انسان ها دارند، طبق باور ايرانيان قديم نخستين انسانها از سبزه ها برآمدند و گره زدن آنها نشان از پيوند آنها و متصل نمودن دل دو انسان به هم بوده است.
اين آيين كهن ايراني حكايت از توجه و دلبستگي انسان به خالق جهان طبيعت و ستايش آفريدگارش دارد.
احساس مشترك، همدردي، جوشش و آفرينش در قلب ها و جان هاي مردم از ويژگي هاي اين آيين باستاني و بسيار زيباست.
1724/ز.ج/587
انتهای خبر / خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا) / کد خبر 30318552
