مثل تصویر ماه
(( 12 بهمن 57 ، بازگشت امام خمینی(رحمت الله علیه) به میهن))
بهار آمد. آن هم درست وسط زمستان.درختان سبزتر از همیشه بودند. خورشید گرم¬تر از همیشه می¬تابید و دل¬ها گرم¬تر از همیشه می¬تپید.امام (قدس سرّه) آمد. بر لبانش پیغام آزادی بود؛ پیغام دوستی و محبت. امام آمد. امام آمد و در دست¬هایش کبوترهای آزادی بود. دل¬ها همه مشتاق او بود. مشتاق شنیدن صدای آسمانی او. در نگاهش ستارهای مهربانی می¬درخشید. بر لبانش لبخندی جاودانی بود. شعری بر لبانش بود که مردم شنیدن آن را دوست داشتند. مردم برای شنیدن آن چه او می¬گفت، سال¬ها در انتظار بودند. صدای او از بهشت زهرا به گوش تمام مردم مشتاق ایران رسید، صدای او از بهشت زهرا به سرتاسر جهان رسید. صدای او را تمام پرنده¬ها شنیدند. صدای او را تمام ستاره¬ها شنیدند، ستارهای درخشان آزادی، ستاره¬هایی که در قلب تمام مردم ایران سوسو می¬زد. دل¬ها همه یکی بود. شبیه آسمانی آبی و بزرگ. پر از خورشید، پر از ابر، پر از ستاره، پر از نسیم ،پر از بادبادک، پر از رهایی.
امام (قدس سرّه) سخن می¬گفت. امام سخن می¬گفت و نسیم، صدای او را تا دور دست¬ها می¬برد.
امام سخن می¬گفت و قلب آسمان با هر کلمه¬ای که از دهان او بیرون می¬آمد، مشتاقانه می¬تپید. امام سخن می¬گفت و آسمان، مشتاقانه می¬گریست؛ گریه¬ی شادی. اشک آسمان بعد از سال¬ها دوری از او، بر روی گونه¬های آبی¬اش می¬غلتید.
امام آمد. پر از بوی مهربانی، پر از صدای موسیقی آب، پر از شور نشاط، پر از زندگی. با او زندگی چقدر زیبا بود. با او زندگی مثل تصویر ماه بر روی آینه بود. خورشید با بودن او گرم¬تر از همیشه می¬تابید. باران با بودن او با طراوت¬تر از قبل می¬بارید. پنجره¬ها با بودن او شفاف¬تر از همیشه، درختان را نشان می¬دادند. او آمد! او آمد!
