چشم به راه یار

چشم به راه یار

دلتنگم سودابه مهیجی هزار و سی‏صد و هشتاد و عشق... دلتنگم برای وعده فریاد و عشق دلتنگم هزار و سی‏صد و هشتاد و موسم خورشید که اتفاق نیفتاد و... عشق... دلتنگم جنون شاعر ناخوانده هم تماشایی است چنین که در شب میلاد و عشق، دلتنگم هزار و سی‏صد و هشتاد و بغض بغضْ غزل نصیب دل‏شدگان باد و عشق!... دلتنگم غزل کبوتر بی‏آشیانِ چشم به راه امیر پنجه فولاد و عشق... دلتنگم شبی که یک به یک کوچه‏ها چراغانی است و گوشه گوشه چشمان ما چراغانی است «چراغ رابطه» در دست و جست‏وجو در چشم هزار بغض، گره خورده در گلو، در چشم؛ درین پیاده‏روها سخت چشم در راهم به انتظار شما سخت چشم در راهم بیا که غنچه به غنچه جوانه خواهم زد و با تو خنده به روی زمانه خواهم زد بیا که شاخه به شاخه ستاره خواهم داد «به آفتاب، سلامی دوباره خواهم داد» شمع تولد سودابه مهیجی یه جایی اون دور دورا نشستی و خنده‏ها و گریه‏ها رو می‏بینی زیر گنبدِ کبود زندگی همه دردای مارو می‏بینی می‏بینی اگه سیاه اگه سفید دلامون کجا میرن کجا میان می‏بینی ثوابا و گناها رو که یکی یکی سراغ ما میان واسه‏مون دست دعا می‏شی و بعد غصه می‏خوری برای زخمامون پا به پای شادی‏مون می‏خندی و می‏گیره دلت برای اخمامون می‏دونی حتی اگه که رو سیاه دلمون دچار انتظارته خزون روزایِ سردرگمِ ما عمریه منتظر بهارِته پس کجایی؟ تو که مهربونی و طاقت اشکای مارو نداری نمی‏یای تو این همه چراغونی پا به کوچه‏های اینجا بذاری؟ عاشقونه آب و جارو می‏زنیم دنیا رو واسه شب تولدت باید این دسته‏گُلای نرگسو بذاریم تو دستای گرم خودت کاغذای رنگی و عطر گلاب این همه نقل و نبات و شیرینی وایسادن دس به سینه تو کوچه‏ها که بیای و شادی‏شونو ببینی ولی نیستی و سرور شب عید خنده تلخی می‏شه رو لبمون قراره جشن تو رَم گریه کنیم امشبم بشه مِثِ هر شبمون باید آروم بشینیم غمگین و شاد جای خالی تو رو سکوت کنیم تو که نیستی خودمون به جای تو شمعای تولدتو فوت کنیم عبا را بتکان محبوبه زارع از آدم، از شروع فصل شالی می‏نویسند *** و گاهی مستند، گاهی خیالی می‏نویسند زمان؛ وقت کجا؛ در روستایی از کی آباد ***تو را هم راویان از آن حوالی می‏نویسند کشاورز بلوغ، از گندم مویت درو کرد *** لقب را دختران بر دار قالی می‏نویسند هلا! ای پاسخ صبح درختان در شبِ دشت ***چرا نام تو را بر گل سؤالی می‏نویسند؟! به جزر و مد توفانت، یقین دارند، امواج *** کمی بگذر که شن‏ها احتمالی می‏نویسند! عبا را بتکان! برخیز! شالت را بیانداز! ***ببین انگشت‏هایم با چه حالی می‏نویسند؟! باران سعیده خلیل‏نژاد می‏گریم و می‏گریم و باران نمی‏گیرد جز نامتان، چیزی درونم جان نمی‏گیرد در ذهن من رؤیای دیدار شما جاری است داغ دلم جز با شما درمان نمی‏گیرد وقتی بیایی، ذهن پویای قلم‏ها را توفان وهم‏انگیز نام و نان نمی‏گیرد آقا، چرا طعم تمام جمعه‏ها تلخ است؟ آقا، چرا آدینه را عرفان نمی‏گیرد؟ آقا، فضای سینه چشم انتظاران را عطر شمیم روضه رضوان نمی‏گیرد؟ از دوری‏ات بی‏طاقتم، آن‏سان که حتی اشک از دیده مشتاق من فرمان نمی‏گیرد تبعیدی فصل فراقم، رو به پاییزم می‏گریم و می‏گریم و باران نمی‏گیرد