نه سنت، نه مدرنیته

زمان : شامگاه 8 خرداد 1371           مکان : استادیوم بزرگ آزادی               موضوع : دربی 36

بازی تمام شده ، پسرک هنوز گریه می کند البته مردان نزدیک او هم حال بهتری ندارند فقط گریه نمی کنند. جمعیت طرفدار پرسپولیس هنوز در استادیوم هستند و قصد ترک استادیوم را ندارند . خیلی ناراحتند ، امیدوار بودند بتوانند باخت دور رفت را جبران کنند ولی بازی برگشت را هم باختند.

شاید تصور حکایت بالا برای پسرک هم که امروز 35 ساله شده مشکل باشد چه برسد به نوجوانان امروز ، پرسپولیس باخت در مقابل جمعیت هشتاد هزار نفری هوادارانش ( عدم پخش بازی در این روز از تلویزیون باعث هجوم یکصد و بیست هزار نفری طرفداران دو تیم به استادیوم آزادی شده بود ) ولی هرگز صدایی از اعتراض شنیده نشد چرا که ویژگی فوتبال سنتی ان زمان این بود.

فوتبال ما مثل جامعه ، فرهنگ و حتی ساختمان های مان مدرن شده و مدرنسیم در حال فتح همه سنگرهای سنت است ولی پس از فروکش کردن هیاهو می بینیم چیزی که برجای مانده نه سنت و نه مدرنیسم . در این فوتبال نه سنت ویژگی غالب است که اگر بود فاکتورهای نظیر پدرسالاری ، غیرت ، تعصب و .... نمایان می شد و نه مدرنیته وجود دارد که بعنوان کوچکترین ویژگی زمین تمرین مناسب و استادیوم اختصاصی از حداقل هاست.

امروز حاصل فوتبال مدرن ما شبیه سینمای مدرن ماست آمار مخاطب که اصلی ترین معیار سنجش است با ما سخن می گویند : میانگین تماشاگران بازیهای خانگی پرسپولیس در سال 65 حداقل هفتاد هزار نفر و امروز با ارفاق شاید پانزده هزار نفر. در سینما هم اوضاع بهتر از این نیست . ( تعداد تماشاگران فیلم عقاب ها در سال 64 را مقایسه کنید با پرفروش ترین فیلم تاریخ ایران !!!) ولی فوتبال مدرن در اوپا بیش از 20 سال قبل پول تولید می کند و در ازای همین ارزش افزوده واضح است که لدتی بیش از حد برای مردمان دنیا به ارمغان می آورد که رشد همیشگی مخاطب حاصل این کسب و کار است . از نظر شخصیت بازیکنان نیز مقایسه کنید احساس لیونل مسی را پس از گلزنی به تیم ته جدولی هرکولس را با احساس ستاره های سرخابی ! .