از شیخ رجبعلی خیاط نقل شده است كه:
«شبی حوالی غروب از نزدیك مسجدی در اوایل خیابان سیروس تهران عبور میكردم -
برای درك فضیلت نماز اول وقت - وارد شبستان مسجد شدم، دیدم شخصی مشغول اقامه نماز
است و هالهای از نور اطراف سر او را گرفته، پیش خود فكر كردم كه بعد از نماز با او
مأنوس شوم ببینم چه خصوصیاتی دارد كه چنین حالتی در نماز برای او پدیدار است. پس از
پایان نماز همراه او از مسجد خارج شدم. نزدیك در مسجد، وی با خادم مسجد بگو مگویی
پیدا كرد و به او پرخاش كرد و به راه خود ادامه داد، پس از عصبانیت دیدم آن هاله
نور از روی سرش محو شد!»
