خبّاب ـ پسر اَرت ـ از مسلمانان صدر اسلام است
که در مکه آسيب فراواني ديد،
تا آن جا که مشرکين پُشت او را داغ کردند.
وي در جنگ صفين در رکاب اميرالمؤمنين
علي عليه السلام
و در سال 37 هجري درگذشت .
آن حضرت در توصيف اين يار باوفا
يکي از خصايص وي را قانع بودن به کفاف بر مي شمرد :
يَرْحَمُ اللَّهُ خَبَّابَ بْنَ الْأَرَتِّ
فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً وَ هَاجَرَ طَائِعاً وَ عَاشَ مُجَاهِداً
طُوبَى لِمَنْ ذَکَرَ الْمَعَادَ وَ عَمِلَ لِلْحِسَابِ
وَ قَنِعَ بِالْکَفَافِ وَ رَضِيَ عَنِ اللَّهِ
خداوند خبّاب بن ارتّ را بيامرزد ،
که با علاقه مسلمان شد و با علاقه از وطن مهاجرت کرد ،
و جهادگر بود.
خوشا به حال کسى که به ياد روز قيامت باشد و براى حساب کار کند
و به اندازه ي معيّن از روزى بسنده کرده ، و از خداوند خوشنود باشد .
