نعمت های روحانی

نعمت های روحانی

هر كه حرفی یاد گیرد، باید از استاد گیرد. علم را باید از استاد آموخت. كتاب كافی نیست. استاد است كه می¬داند كدام نكته را كی و چگونه به شاگرد بیاموزد. افزون بر این، استاد شایسته حاصل عمر اساتید خود است؛ و استاد بزرگ، عصاره¬ی علم و عالمان گذشته است. آیةالله العظمی بهاءالدینی(ره) از اساتید بزرگی است كه باید به واكاوی واژه واژه از گفته¬های حكیمانه¬ی او پرداخت. ایشون درباره ی نعمت¬هاي روحانى می فرمایند: تمام نعمت¬ها، نعمت الهی است. شیاطین نمی¬توانند نعمتی ایجاد كنند. نعمت¬های مادی و روحانی همه از خدای تعالی است. نعمت¬های مادی برای عموم است. همه از آن استفاده می¬كنند و اختصاصی نیست. برّ و فاجر، مؤمن و كافر، حتی حشرات و حیوانات و تمام موجوداتی كه دارای حیات هستند، استفاده می¬كنند. نعمت¬هاي مادى، طلب و درخواست نمی¬خواهد، حركت هم نكنى، خدا روزی را می¬دهد. سؤال هم نكنى، خدا روزی را می¬دهد: «یَا مَنْ یُعْطِی مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ»؛ ای خدایی كه به كسانی روزی می¬دهی كه از تو سؤال نمی¬كنند و تو را نمی-شناسند و كافرند، اما مورد شفقت و رحمت تو هستند. نعمت خدا منحصر در نعمت¬هاي مادى نيست. كفار از نعمت¬هاي روحانى و معنوي محرومند، دستگاه خدا دستگاهي است كه مي¬خواهد اين بشر را به مرتبه أعلي حركت دهد و نعمت¬هاي روحانى و نعمت ولايت و ... را به غیر عارف نمی¬دهد. این نعمت¬ها مال كسانی است كه در مسیر حق حركت كنند، آن هم حركت اختيارى؛ یعنی اگر شما را به اجبار در راه حق ببرند، آن نتایج را ندارد، معنویت و روحانیت نیز مراتب دارد؛ مثل مراتب نورانیت؛ مراتب نور از یك لامپ شروع می¬شود تا خورشید، همه نور است. به هر مرحله¬ای برسید، می¬بینید یك مرحله¬ای بالاتر نیز وجود دارد. خدا توفیق دهد كه همت عالی پیدا كنید، به مادیات اتكا نكنید. انسان باید از مادیات به مقداری كه نیاز خود را برآورد، استفاده كند. سهم او همان مقداری است كه براساس نیاز خود صرف كرده است، بقیّه آن به او مربوط نیست، مابقی سهم كسانی است كه مستحقند؛ بنابراین استفاده از نعمت معنویت و روحانیت به این است كه خودسازی كنید. اگر نفس، الهی و نورانی شد، دیگر خطا نمی¬كند، منشأ تمام این خطاها این نفس خبیثه است، مولا امیرالمؤمنین(ع) به مالك اشتر می¬فرماید: «أمْلِك هَواكَ؛ هوایت را مالك باش»، و نیز می¬فرماید: «إنَّ أخْوَفَ مَا أخَافُ عَلَيْكُمُ اثْنَتَانِ اتِّباعُ الهَوى، وَ طُولُ الأمَلِ، فَتَزوَّدُوا فِی الدّنْیَا مِنَ الدّنیَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أنْفُسَكُم غَداً... ؛ ... وحشتناك¬ترین هراسی كه درباره¬ی شما دارم، دو چیز است: پیروی از هوا و درازی آرزو. در این دنیا از دنیا توشه¬ای بردارید كه فردا بتوانید موجودیت خود را (آنچنان كه شایسته است) دارا باشید». انسان باور نمی¬كند كه هوا، دشمن سرسخت اوست. این نفس؛ أعدا عدوّ اوست. اگر انسان بخواهد فراغت پیدا كند، باید خودش را بسازد. عبادات اسلام،‌ مكتب اسلام، ادعیه اسلام، آدم را می¬سازد. نفسی كه در بین آتش¬های نفس اماره، الاهیت و عقلانیت خود را حفظ كند و خود را به آتش مبتلا نكند، این نفس تكامل پيدا مي¬كند و با اسرار عالم و علوم الهي آشنا مي-شود و فضايل و ملكات انسانيت را پيدا مي¬كند؛ و در اين صورت با همه شرور جهانى، خودش شرّ ندارد و با همه آتش¬های شرق و غرب، بی¬آتش است، بلكه می¬خواهد آتش¬ها را خاموش كند. اگر انسان در راه خدا حركت كرد و مالك نفس خود شد؛ این انسان موفق، الهی است؛ در این صورت انسان مقام علمی پیدا می¬كند؛ به گونه¬ای كه قلبش منبع علوم الهی می¬شود. پیغمبر خدا این علوم را از بندگی خدا به دست آورد. قلب انسان اگر الهی شد، مخزن علوم الهی می¬شود؛ منتها همت والا می¬خواهد، توفیقات و تأییدات الهی می¬خواهد. خدا به همه توفیق دهد كه با راه خدا آشنا شوند.